Jump to content

This is Pokemon-Basic forums

The best Pokémon online community in Thailand since 2003. Join us now by clicking the button below. It's fast and easy!
Sign Up!
By Foolboy

โจรใช้รถตู้พุ่งชนร้านขายของเล่นในเนเธอร์แลนด์ หวังฉกเอาโปเกมอนการ์ดเกมที่กำลังราคาแรงในช่วงนี้

กลุ่มโจรใช้รถตู้พุ่งเข้าชนร้านขายของเล่นในประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 10 กันยายนที่ผ่านมา และสามารถขโมยเอาของเล่น Lego รวมทั้งกล่อง Pokémon Trading Card Game ไปได้จำนวนหนึ่ง
ตำรวจประเทศเนเธอร์แลนด์ ได้รับแจ้งเหตุเมื่อเวลาประมาณ 21.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น ว่าเกิดเหตุปล้นทรัพย์ขึ้น ที่ร้านขายของเล่นในเมือง Voorburg เมืองที่มีประชากรราว 40,000 คน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเนเธอร์แลนด์ รายงานข่าวระบุว่า พยาน ณ ที่เกิดเหตุ ให้การว่าเห็นชาย 2 คน ใช้รถตู้สีขาวขับพุ่งเข้าชนหน้าร้านขายของเล่นดังกล่าว เมื่อตำรวจไปถึงที่เกิดเหตุ พวกเขาได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดในบริเวณดังกล่าว และพบว่า กล้องสามารถบันทึกภาพรถตู้ และป้ายทะเบียนรถของผู้ก่อเหตุเอาไว้ได้
"ทีมนักสืบและเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ได้เข้าเก็บรวบรวมพยานหลักฐานต่างๆ ณ ที่เกิดเหตุเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เบื้องต้นยังไม่มีข้อสรุปที่แนชัดว่ามีอะไรบ้างที่เสียหาย หรือว่าถูกขโมยออกไปจากร้าน" รายงานข่าวระบุ อย่างไรก็ตาม ผู้จัดการของร้านขายของเล่นสาขาดังกล่าวได้รายงานกับทีมข่าวว่า กลุ่มโจรได้ขโมยเอากล่องของเล่น Lego รวมทั้งซองกับเด็ค Pokémon Trading Card Game ไปได้จำนวนหนึ่ง ซึ่งหลังจากตำรวจได้รับแจ้งเหตุ พวกเขาได้ใช้รถยนต์ รวมทั้งเฮลิคอปเตอร์ในการออกตามล่าหาตัวผู้ก่อเหตุ โดยในตอนแรก พวกเขาได้ติดตามรถตู้ต้องสงสัยคันหนึ่งที่แล่นอยู่บนถนน ซึ่งมีรูปลักษณ์ตรงกับที่บันทึกภาพเอาไว้ได้ในกล้องวงจรปิด ทว่าเมื่อเรียกให้รถตู้ดังกล่าวจอดเพื่อขอตรวจค้นแล้ว กลับพบว่าเป็นรถตู้ผิดคัน หลังจากนั้นในคืนเดียวกัน พวกตำรวจได้ตามไปเจอรถตู้ของผู้ก่อเหตุ จอดทิ้งร้างอยู่บนถนนในเมือง The Hague ที่อยู่ใกล้ๆ กัน
การ์ดเกมต่างๆ ซึ่งรวมถึง Pokémon Trading Card Game กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับนักสะสม รวมถึงนักลงทุน เนื่องจากมีมูลค่าที่พุ่งสูงขึ้นมาเป็นอย่างมากในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะว่า การ์ดเหล่านั้นได้รับการรับรองเพื่อใช้ในการ "จัดเกรด" เพื่อประเมินมูลค่าโดยองค์กรที่ได้รับการยอมรับ อย่าง Professional Sports Authenticator (PSA) ทำให้นักสะสมยอมทุ่มเงินเป็นจำนวนมาก ซึ่งบางครั้งมีมูลค่าหลายล้านบาท เพื่อให้ได้การ์ดดังกล่าวมาไว้ในครอบครอง 

"การปล้นในครั้งนี้ มีเรื่องเงินๆ ทองๆ เข้ามาเดิมพันอย่างแน่นอนครับ" ผู้จัดการร้านให้สัมภาษณ์กับนักข่าวจากช่อง Omroep West "The Lego Master เป็นรายการที่กำลังได้รับความนิยมมากในสหรัฐอเมริกาตอนนี้  และมีส่วนทำให้เลโก้เป็นที่ต้องการในตลาดมากขึ้น นอกจากนี้ โปเกมอนการ์ดเกมก็ยังเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า มีมูลค่าที่สูงแค่ไหนครับ" ซึ่งหลังจากที่ถูกปล้นไป ทางร้านขายของเล่นดังกล่าวก็ได้ดำเนินการทำความสะอาด และซ่อมแซมร้าน ก่อนกลับมาเปิดทำการได้ในวันที่ 13 กันยายนที่ผ่านมา โดยไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บใดๆ ส่วนตำรวจเนเธอร์แลนด์กำลังอยู่ในระหว่างการสืบพยานหลักฐาน และตามล่าหาตัวผู้ก่อเหตุมาดำเนินคดี
ที่มาของข่าว
https://www.vice.com/en/article/jg8z8y/van-rams-into-toy-store-in-dramatic-pokemon-and-lego-heist
https://www.politie.nl/nieuws/2021/september/11/06-voorburg-ramkraak-bij-speelgoedwinkel.html
 
Read more...
By Foolboy

[วิเคราะห์] แฟรนไชส์ Pokémon กำลังติดหล่มความสำเร็จของตัวเองอยู่หรือเปล่า?

หนึ่งในแฟรนไชส์ของเกมและการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จ และเป็นที่รู้จักมากที่สุดในโลกอย่าง Pokémon กำลังเดินทางมาถึงทางตันหรือไม่? และ Pokémon จะยังคงก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง ในโลกที่มีการแข่งขันกันสูงเช่นนี้ต่อไปได้อย่างไร?
งาน Gamescom งานนิทรรศการออกบูธนำเสนอเกมจากผู้ผลิตวีดีโอเกมที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีที่ประเทศเยอรมนี (แต่ปีนี้จัดขึ้นแบบออนไลน์ เพราะสถานการณ์การแพร่ระบาดของ COVID-19) ซึ่งเพิ่งจัดไปเมื่อวันที่ 25-27 สิงหาคมที่ผ่านมานี้ มีการออกบูธของเกมต่างๆ มากมาย ซึ่งบางเกมก็เป็นที่คาดหวังจากบรรดาคอเกมเมอร์อยู่แล้วอย่างเช่นการนำเกม Saints Row กลับมาสร้างใหม่เพื่อวางจำหน่ายใน PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X/S และ Windows PC ในช่วงเดือนปลายเดือนกุมภาพันธ์ 2565 แต่มีอยู่เกมหนึ่งที่สร้างความประหลาดใจใหักับผู้เข้าชมนิทรรศการเป็นอย่างมาก นั่นก็คือ ตัวอย่างของเกมใหม่ล่าสุด DokeV จากเกาหลีใต้ ที่นำเสนอภาพกราฟิกอันน่าตื่นตะลึง รวมทั้งตัวละครกับแอนิเมชันที่มีความน่ารักสดใส ความใส่ใจในรายละเอียดต่างๆ ของเกมทั้งที่ยังพัฒนาไม่เสร็จดีนี้ ทำให้ผู้คนต่างสงสัยกันว่า ทำไมสตูดิโอพัฒนาเกมที่แทบไม่ค่อยมีใครได้ยินชื่อหรือคุ้นหูมาก่อนนี้ จึงสามารถรังสรรค์เกมออกมาได้เตะตาผู้เข้าชมงาน จนกลายมาเป็นดาวเด่นของงานได้เกมหนึ่งขนาดนี้

 

ภาพของตัวเกม DokeV ที่กำลังพัฒนาอยู่
 
Pearl Abyss สตูดิโอพัฒนาเกมจากประเทศเกาหลีใต้ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการพัฒนาเกม MMORPG อย่าง Black Desert ที่เคยสร้างกระแสตอบรับอย่างดีมาระยะหนึ่งก่อนหน้านี้ คือผู้ที่ริเริ่มพัฒนา่เกม DokeV ขึ้นมา แม้ว่างาน Gamescom จะไม่ได้เป็นงานเกมงานแรกที่ทาง Pearl Abyss เลือกที่จะเปิดตัวอย่างของเกมดังกล่าว เพราะว่าข้อมูลของตัวเกมก็เคยถูกประกาศออกไปในเว็บไซต์ และสื่อสังคมออนไลน์มาระยะหนึ่งแล้ว แต่สำหรับหลายๆ คนรวมทั้งตัวผมเองด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้เห็นถึงตัวเกมและความเป็นไปได้ต่างๆ ในการเล่นเกมดังกล่าวแบบเต็มๆ ซึ่งก็นานมาแล้วนะครับ ที่จะมีตัวอย่างของเกมใดก็ตาม ที่สามารถสร้างกระแสตอบรับและถูกกล่าวขวัญถึง อีกทั้งสร้างความน่าตื่นเต้นให้กับผู้ชมได้มากขนาดนี้
แต่ก่อนที่ตัวอย่างเกม DokeV จะถูกเปิดตัว และก่อนที่งาน Gamescom จะถูกจัดขึ้นเพียงสัปดาห์เศษๆ Pokémon Presents ตอนล่าสุด ก็เพิ่งจะออกอากาศไปเมื่อวันที่ 18 สิงหาคมที่ผ่านมาครับ รายการที่นำเสนอโดย The Pokémon Company นี้ เป็นการพูดถึงเกี่ยวกับเกมโปเกมอนที่อยู่ในระหว่างการพัฒนาในช่วงต้นปีที่ผ่านมา ซึ่งดาวเด่นของการออกอากาศครั้งนี้ก็คือ Pokémon Brilliant Diamond, Pokémon Shining Pearl และ Pokémon Legends: Arceus นั่นเองครับ ถึงแม้การนำเสนอตัวอย่างกลไกต่างๆ ภายในตัวเกม รวมถึงรูปแบบการเล่น และภาพตัวอย่างกราฟิกในเกมที่แสดงออกมาในการออกอากาศครั้งนี้นั้น จะทำออกมาได้ดีกว่าเมื่อตอนที่ตัวเกมประกาศชื่อภาคอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ เป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกันกับเกม DokeV ที่ผลิตโดยสตูดิโอเกมที่เล็กกว่า Nintendo และ Creatures Inc. หลายเท่าแล้ว ทำให้เราอดสงสัยไม่ได้ว่า แฟรนไชส์เกมโปเกมอนที่มีอายุครบ 25 ปีแล้ว ทำไมจึงยังไม่สามารถทำตัวเกมให้ออกมามีความน่าตื่นตาตื่นใจ และทันสมัยเข้ากับยุคนี้ได้เสียทีครับ
เกม Pokémon Sword และ Pokémon Shield ก็เคยเผชิญกับเสียงก่นด่าของเหล่าแฟนเกมที่ไม่ชื่นชอบกับตัวเกมกันอยู่เนืองๆ บ้างเหมือนกัน แต่เสียงบ่นเหล่านั้นก็มลายหายสูญไปทันทีที่เกมวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ โดยเว็บไซต์ Serebii.net ได้รายงานเอาไว้ว่า ยอดจำหน่ายของตัวเกมทั้งสองภาคนั้น มีจำนวนรวมถึง 21 ล้านก๊อปปี้ ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2563 ซึ่งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกมโปเกมอนภาค Gold และ Silver ที่เกมโปเกมอนภาคหลักจะมียอดจำหน่ายรวมกับเกิน 20 ล้านก๊อปปี้เช่นนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าแฟรนไชส์เกมโปเกมอนนั้น ยิ่งใหญ่เสียจนบรรดาเสียงบ่น และความไม่ชื่นชอบของแฟนเกมบางกลุ่ม แทบจะไม่มีผลอะไรกับยอดขายของเกมแม้แต่น้อย?
นั่นจึงกลายมาเป็นประเด็นที่เราจะมาวิเคราะห์กันในวันนี้ครับผม แฟรนไชส์ Pokémon กำลังติดหล่มความสำเร็จของตัวเองอยู่หรือเปล่า? แน่นอนว่าเป็นเรื่องยากเหลือเกินครับที่เราจะหาข้อวิจารณ์ใดๆ กับตัวเกมโปเกมอนได้ เพราะสุดท้ายแล้ว เรากำลังพูดถึงหนึ่งในแฟรนไชส์ของเกมและการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จ เป็นที่รู้จัก และทำรายได้โดยรวมมากที่สุดในโลก โดยจากผลการเก็บข้อมูลเมื่อช่วงเดือนพฤษภาคม 2562 พบว่า Pokémon ทำรายได้จากยอดขายเกม อนิเมะ มังงะ ภาพยนตร์ และผลิตภัณฑ์สินค้าต่างๆ รวมกันมากถึง 92,121 ล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 3.067 ล้านล้านบาท) มากกว่า Hello Kitty, Mickey Mouse, Star Wars, Marvel แม้กระทั้ง Super Mario ของค่ายเกมเดียวกันเสียอีกครับ นอกจากนี้ เกมโปเกมอนยังไม่ได้จำกัดอยู่แต่เพียงในเกมคอนโซลของ Nintendo อย่าง Nintendo Switch หรือ Nintendo 3DS แต่เพียงอย่างเดียวแล้ว แต่ยังรุกเข้าไปแข่งขันในตลาดเกมในสมาร์ตโฟน รวมทั้งแฟรนไชส์ยังขยายตัวออกไปถึงซีรีย์การ์ตูน ทั้งมังงะ และอนิเมะ ภาพยนตร์ การ์ดเกม แม้กระทั้งสินค้ามากมายมหาศาลที่ล่อตาล่อใจบรรดาเด็กและผู้ใหญ่ให้หาซื้อมาเป็นเจ้าของกัน (ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันครับ 55+) จนกลายมาเป็นแหล่งรายได้อันดับ 1 ของแฟรนไชส์ แซงหน้าเกมภาคหลักไปเรียบร้อย ซึ่งแฟรนไชส์ Pokémon เอง ควรที่จะใช้การพัฒนาเกมภาคหลัก เป็นตัวเชิดหน้าชูตา เพื่อส่งเสริมให้ตลาดเกมโปเกมอน ยังคงเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจ และทำให้เป็นจุดดึงดูดหลักจุดหนึ่งของแฟรนไชส์โดยภาพรวมต่อไป เหมือนกับที่เคยเป็นมาในยุคแรกๆ ของ Pokémon ที่มีเกมภาคหลักเพียงแค่ Red, Blue, Green และ Yellow เท่านั้น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น แฟรนไชส์ Pokémon ยังคงพยายามทำเช่นนั้นอยู่แน่จริงๆ หรือ

25 อันดับของแฟรนไชส์ที่มีมูลค่าสูงที่สุดตลอดกาล วัดจากยอดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับแฟรนไชส์โดยรวม
แต่ทว่า ภาพตัวอย่างของเกม Pokémon Brilliant Diamond, Pokémon Shining Pearl หรือ Pokémon Legends: Arceus ที่ปรากฎในการออกอากาศที่ผ่านมา กลับทำให้แฟนๆ เกมบางคนผิดหวังว่า ทำไมเกมภาครีเมคที่ทำออกมา ทั้งที่ได้พัฒนามาอยู่ในแพลตฟอร์มอย่าง Nintendo Switch ทั้งทีแล้ว จึงทำออกมาได้ไม่ "ว้าว" กันอย่างที่คาดหวังเอาไว้ จริงอยู่ครับที่ตัวเกมนั้น มีการนำเสนอรูปแบบการเล่นที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจากเกมภาคดั้งเดิม แต่ทว่าเกมโปเกมอนในปีนี้ กลับยังไม่สามารถสร้างความน่าตื่นตาตื่นใจได้มากพอเหมือนกับเกมรีเมค หรือว่ารีมาสเตอร์จากค่ายเกมอื่นๆ เลย (ลองดูเกม Diablo II: Resurrected เป็นตัวอย่างของลักษณะการทำเกมรีมาสเตอร์ที่คู่ควรก็ได้ครับ)
เรายังสามารถเปรียบเทียบสเกลความน่าตื่นตาตื่นใจของตัวอย่างเกมได้ กับอีก 3 เกมของ Nintendo Switch ที่ปล่อยตัวอย่างเกมออกมาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน อาทิ The Legend of Zelda: Link’s Awakening, The Legend of Zelda: Breath of the Wild 2 และ Xenoblade Chronicles: Definitive Edition ซึ่งแสดงให้เห็นถึงกราฟิกอันน่าตื่นตาตื่นใจที่ถูกพัฒนาขึ้นผิดไปจากเกมภาคก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะ The Legend of Zelda: Breath of the Wild 2 ภาคต่อของเกม The Legend of Zelda: Breath of the Wild ซึ่งถือได้ว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดเกมหนึ่ง เท่าที่เคยมีมาใน Nintendo Switch (และอาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดเท่าที่ Nintendo เคยทำออกมาเลยก็เป็นได้ครับ) แต่ผมก็ยังให้ข้อยกเว้นกับตัวอย่างใหม่ล่าสุดของ Pokémon Legends: Arceus ที่ดูจะพัฒนาเกมออกมาได้ถูกทาง และเข้าใกล้สไตล์การเล่นเกมแบบ Breath of the Wild เข้าไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ถึงแม้ว่าจะยังดูไม่น่าตื่นตาตื่นใจในระดับที่เท่าเทียมกันก็ตามครับ
 
เหตุผลส่วนหนึ่งที่อาจเป็นสาเหตุให้เกมโปเกมอนภาคหลักในปัจจุบัน ยังคงไม่สามารถทำออกมาได้น่าตื่นตาตื่นใจมากพอ อาจจะซ่อนตัวอยู่ในข้อจำกัดทางด้านฮาร์ดแวร์ของ Nintendo Switch เองก็เป็นได้ครับ ซึ่งถึงแม้จะเป็นเกมคอนโซลเวอร์ชั่นล่าสุดของทาง Nintendo แต่ก็ยังคงมีประสิทธิภาพในด้านการแสดงผลกราฟิกที่ห่างไกลคู่แข่งอย่าง Microsoft Xbox Series X/S หรือ Sony PlayStation 5 ชนิดไม่เห็นฝุ่น อย่างที่แฟนๆ เกม Xenoblade ได้ประสบกันมาแล้ว เมื่อตัวเกมภาคที่สอง ถูกวางจำหน่ายไปเมื่อช่วงปี 2560 กลับไม่สามารถทำงานได้บน Nintendo Switch อย่างลื่นไหล และประสบปัญหาในการแสดงผลอยู่บ้าง จนเจอเสียงก่นด่าของแฟนๆ ไปพอสมควร ซึ่ง ณ ตอนนี้ Nintendo Switch ก็ได้เดินทางมาถึงปีที่ 4 นับตั้งแต่วันวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มีนาม 2560 แล้ว คงจะหาผู้พัฒนาเกมได้ยากขึ้นที่จะสนใจมาพัฒนาเกม หรือว่า Port เกมที่มีภาพกราฟิกสวยๆ มายังเกมคอนโซลที่เริ่มมีอายุมากขึ้น และมีข้อจำกัดทางการการแสดงผลกราฟิกเช่นนี้ได้ อย่างไรก็ตาม เกมที่พัฒนาโดย Nintendo และ Studio ต่างๆ ในเครือของตนเอง ก็ยังคงมีความน่าดึงดูดมากพอให้ผู้เล่นยอมจ่ายเงินเพื่อเล่นอยู่ได้บ้าง อย่าง The Legend of Zelda: Breath of the Wild ที่วางจำหน่ายพร้อมกันกับตัวคอนโซล Nintendo Switch ก็ยังคงสร้างยอดขายมาได้อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบันนี้ จึงอาจจะไม่ใช่ข้อสรุปที่ฟันธงไปได้ว่า ทำไมเกมโปเกมอนภาคหลักจะทำออกมาให้ดูน่าตื่นตาตื่นใจบน Nintendo Switch เหมือนอย่างเกมภาค Pokémon Sword และ Pokémon Shield ที่เคยทำไปได้แล้วบ้าง
แม้จะมีข่าวลือเรื่องของการพัฒนาเกมคอนโซลยุคถัดไปของ Nintendo อย่าง “Switch Pro” วนเวียนอยู่ในความคิดของแฟนๆ เกมอยู่บ้าง แต่จนถึงตอนนี้ ความฝันดังกล่าวก็ยังคงเป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะว่าข่าวการพัฒนา Nintendo Switch ครั้งล่าสุด ก็ยังคงเป็นเพียงแค่การผลิต Nintendo Switch รุ่นที่ใช้หน้าจอ OLED เพิ่มขึ้นมาอีก 1 รุ่น (ที่ทาง Nintendo บอกเอาไว้ว่าสามารถแสดงเฉดสีได้ดีกว่า Nintendo Switch รุ่นดั้งเดิมที่ใช้หน้าจอ LCD อย่างมาก) อย่างไรก็ตาม แฟนๆ เกมของ Nintendo หลายคนก็ยังคงคาดหวังให้ทาง Nintendo เร่งพัฒนาเกมคอนโซลยุคถัดไปออกมาโดยเร็ว เพื่อที่เกมต่างๆ จากทางค่ายฯ รวมถึงโปเกมอน จะได้มีโอกาสพัฒนาภาพกราฟิกให้ออกมาทัดเทียมหรือว่าเหนือกว่าเกมจากค่ายอื่นๆ บ้าง แต่แฟนๆ จะต้องรอไปอีกนานเท่าใดกันครับ ในเมื่อทั้ง The Pokémon Company, Game Freak และ Nintendo ต่างนั่งอยู่บนบัลลังก์ราชาแห่งแฟรนไชส์ ที่ยากจะหาใครมาโค่นได้ (ยังมีแฟรนไชส์ที่พยายามแย่งส่วนแบ่งตลาดโปเกมอนโดยตรงอยู่บ้างนะครับ อย่าง Yo-kai Watch หรือ Digimon แต่ก็ไม่มีเจ้าใดที่สามารถแย่งส่วนแบ่งตลาดของโปเกมอนไปได้อย่างมีนัยสำคัญ) ในเมื่อตัวเองเป็นแฟรนไชส์อันดับ 1 ของโลกแล้ว จะมาเสียแรงเสียเวลา มานั่งเปลี่ยนสิ่งที่ยังคงขายได้เมื่อ 10-20 ปีก่อนไปทำไมกันละครับ
ความยิ่งใหญ่ของแฟรนไชส์ Pokémon  เอง อาจจะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ทางผู้พัฒนาเกมฯ ไม่กล้าที่จะเสี่ยงฉีกกฎเกณฑ์อะไรออกไปมากกว่านี้ ในการทำเกมโปเกมอนภาคหลัก ทำให้เรายังคงวนเวียนอยู่กับสไตล์การเล่นเกมโปเกมอนที่ไม่แตกต่างไปจากเมื่อก่อนมากนัก หรืออาจจะมีสาเหตุอื่นๆ ที่ซ่อนเร้นอยู่นอกเหนือสายตาของเหล่าผู้เล่นและลูกค้าอย่างเราๆ ท่านๆ แต่มีสิ่งหนึ่งครับที่เป็นที่แน่ชัด ก็คือ ต่อให้เกมโปเกมอนจะมีคนติเตียนว่ากล่าวกันมากสักเพียงใดก็ตาม เกมโปเกมอนภาคใหม่ที่กำลังจะออกมานี้ ก็ยังคงขายได้อยู่วันยังค่ำ อย่างที่ Pokémon Sword และ Pokémon Shield ได้พิสูจน์ตัวเองให้เห็นมาก่อนแล้ว และผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนแปลงไปในอนาคตอันใกล้นี้ แต่สำหรับผม รวมทั้งแฟนๆ เกมที่ติดตามแฟรนไชส์ Pokémon  มาอย่างยาวนาน นอกจากจะคาดหวังอยู่ในใจลึกๆ ให้ Pokémon  ยังคงประสบความสำเร็จเช่นนี้ต่อเนื่องไปตราบนานเท่านานแล้ว ยังคาดหวังให้เกม Pokémon  พัฒนาและนำเสนอนวัตกรรมใหม่ๆ เพื่อดึงดูดให้คนนอกแวดวงให้หันมาสนใจแฟรนไชส์นี้กันมากขึ้นอีกด้วยครับ
สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะมีเกมที่ทำออกมาได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจสักเพียงใดก็ตาม อย่าง DokeV และอีกหลายๆ เกมที่ผมไม่ได้พูดถึง ณ ที่นี้ ที่หวังจะเข้ามาแข่งขัน หรือว่าช่วงชิงส่วนแบ่งตลาดไป แต่ผมยังเชื่อว่า Pokémon  จะยังคงสามารถรักษามนต์เสน่ห์ที่มีอยู่ในตัวมันเอง และทำให้แฟรนไชส์ยังคงสามารถก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง แต่ความสำเร็จนี้ไม่อาจคงอยู่ได้ด้วยตัวมันเองอย่างแน่นอนครับ อยู่ที่ทาง The Pokémon Company, Game Freak และ Nintendo  ตลอดจนทั้งแฟนๆ โปเกมอนทั่วทุกมุมโลกแล้วละครับ ว่าจะยังคงสามารถรักษาโมเมนตัมแห่งความสำเร็จนี้ เอาไว้ได้อย่างต่อเนื่องหรือไม่ 


Read more...
By Nameless-san

Pikachu number025 คอลเลคชันมื้อกลางวันพร้อมเสิร์ฟเร็วๆนี้

จากซีรีส์ "Pikachu number025" ตอนนี้มีผลิตภัณฑ์อาหารกลางวันแปรรูปต้านเชื้อแบคทีเรียแล้ว!
พิคาชูที่กำลังกินผลเบอรี่อยู่ในพวงพุ่มดอกไม้ ที่ถูกวาดด้วยสีน้ำเงินดีไซน์สุดคลาสสิคนี้ ช่างน่ารักเสียจริง
มาสนุกกับเวลาอาหารกลางวันกับซีรีส์กันเถอะ!
โดยสินค้าชุดนี้จำหน่ายภายเดือนกันยายนนี้
 

กล่องอาหารกลางวันป้องกันแบคทีเรีย 1 ชั้น 1,815 เยน
กล่องอาหารกลางวันป้องกันแบคทีเรีย 2 ชั้น 2,090 เยน
 

ชุดกล่องตะเกียบต้านเชื้อแบคทีเรีย 535 เยน
ชุดต้านเชื้อแบคทีเรีย 1,210 เยน
 

ผ้ากลางวันต้านเชื้อแบคทีเรีย 935 เยน
 

กระเป๋าสตางค์แบบมีหูรูดป้องกันแบคทีเรีย 935 เยน
กระเป๋าใส่อาหารกลางวันต้านเชื้อแบคทีเรีย 1,100 เยน
 

กระเป๋าเก็บความเย็น 2,640 เยน
 

กล่องใส่ขวด 1,650 เยน
 
ที่มา : https://www.pokemon.co.jp/goods/2021/09/210917_da01.html
Read more...
By Foolboy

การแข่งขันประกวดออกแบบ Pokémon TCG ชิงเงินรางวัลมูลค่ารวมกว่า 700,000 บาท

The Pokémon Company ประกาศจัดการแข่งขันประกวดการออกแบบ Pokémon Trading Card Game เพื่อเฟ้นหาลวดลายของการ์ดเกม ที่จะถูกนำไปใช้ทำเป็น Promo Card เพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 25 ปีของโปเกมอนแฟรนไชส์ ชิงเงินรางวัลมูลค่ารวมถึง 20,500 เหรียญสหรัฐ หรือราว 682,455 บาท
นับตั้งแต่ Pokémon Trading Card Game ได้ถูกผลิตออกมาเพื่อวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น เพื่อเป็นส่วนต่อขยายโปเกมอนแฟรนไชส์ให้มีความหลากหลายมากขึ้น มันก็ได้รับความนิยมจากทั้งผู้เล่นและนักสะสมเป็นอย่างมาก จนกลายมาเป็นหนึ่งในเทรดดิ้ง การ์ดเกมที่ประสบความสำเร็จ และมียอดจำหน่ายโดยรวมสูงที่สุดในโลก ซึ่งในปัจจุบัน Pokémon Trading Card Game ได้ถูกผลิตขึ้นและวางจำหน่ายอยู่ใน 76 ประเทศทั่วโลก และถูกแปลเป็น 13 ภาษา ซึ่งรวมถึงภาษาไทยของเราด้วย ทั้งนี้ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 25 ปีของ Pokémon Trading Card Game ซึ่งอยู่ในเวลาไล่เลี่ยเดียวกันกับ วาระครบรอบ 25 ปีของ Pokémon แฟรนไชส์ ทาง The Pokémon Company และ Creatures Inc. สตูดิโอผู้อยู่เบื้องหลังการพัฒนาทั้งตัวเกม Pokémon ภาคหลัก และ Pokémon Trading Card Game นี้ จึงได้ริเริ่มจัดการประกวดออกแบบ Pokémon Trading Card Game ในชื่อการประกวดว่า Pokémon Card Game Illustration Grand Prix Contest ซึ่งในปีนี้ถือเป็นปีที่ 3 แล้วที่การประกวดนี้จัดขึ้น เพื่อเฟ้นหาศิลปินผู้มากความสามารถ ในการออกแบบลวดลายภาพวาดบนโปเกมอน เทรดดิ้งการ์ดเกม ที่มีความสวยงาม โดยในปีนี้จะมีความพิเศษตรงที่การประกวด จะเปิดรับผลงานของผู้เข้าประกวดจากในประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย จากแต่เดิมที่การประกวดครั้งก่อนๆ จะรับผลงานจากผู้เข้าประกวด ในประเทศญี่ปุ่นเพียงอย่างเดียว
 ระยะเวลาส่งผลงานเข้าประกวด: 14 ตุลาคม 2564 เวลา 10.00 น. - 31 มกราคม 2565 เวลา 21.59 น. ตามเวลาประเทศไทย
โดยการประกวด Pokémon Card Game Illustration Grand Prix Contest ในครั้งนี้ จะจัดขึ้นภายใต้หัวข้อ "ชีวิตประจำวันของเหล่าโปเกมอน" -「ポケモンの日常(生活)」- “The Daily Life of Pokémon” ซึ่งผู้เข้าประกวดจะต้องเลือกเอาโปเกมอน 1 ตัว จากใน 8 ตัวด้านล่างนี้ มาวาดรูปเพื่อแสดงถึงการใช้ชีวิตประจำวันในธรรมชาติของโปเกมอนตัวดังกล่าว ไม่ว่าจะเป็นอิริยาบถของโปเกมอนตามธรรมชาติ หรือการออกผจญภัยไปในโลกกว้างอย่างสนุกสนาน ผู้เข้าประกวดสามารถแสดงไอเดียเพื่อรังสรรค์ผลงานให้เข้ากับหัวข้อการประกวดดังกล่าวได้อย่างเต็มที่ โดยมีข้อแม้ว่า ผู้เข้าประกวดจะต้องไม่วาดโปเกมอนดังกล่าวในรูปแบบสีแตกต่าง (色違いのポケモン - Shiny Pokémon) และจะต้องไม่ดัดแปลงดีไซน์ของตัวโปเกมอนไปจากดีไซน์ดั้งเดิมอย่างเป็นทางการ

ซึ่งโปเกมอนทั้ง 8 ตัวดังกล่าว ประกอบไปด้วย
#001 ฟุชิกิดาเนะ - フシギダネ - Bulbasaur   
ประเภท: โปเกมอนเมล็ด ส่วนสูง: 0.7m น้ำหนัก: 6.9 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: โปเกมอนตัวนี้มีเมล็ดพืชติดอยู่ที่กลางหลังตั้งแต่วันที่ถือกำเนิดขึ้นมา เมล็ดนี้จะค่อยๆ โตขึ้นทีละนิด ในช่วงวัยเด็ก โปเกมอนตัวนี้ใช้สารอาหารที่เก็บอยู่ในเมล็ดพืชดังกล่าวเพื่อใช้ในการเจริญเติบโด

#006 ลิซาร์ดอน - リザードン - Charizard   
ประเภท: โปเกมอนเปลวเพลิง ส่วนสูง: 1.7m น้ำหนัก: 90.5 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: พ่นไฟอันร้อนแรงพอที่จะแผดเผาหินได้ บางครั้งก็ทำให้เกิดไฟป่าเนื่องจากเปลวเพลิงที่พ่นออกมา นอกจากนี้ ปีกอันมหึมาของมันยังสามารถพาโปเกมอนตัวนี้บินไปได้สูงถึง 1.4 กิโลเมตรเลยทีเดียว

#025 พิคาชู - ピカチュウ - Pikachu  
ประเภท: โปเกมอนหนู ส่วนสูง: 0.4m น้ำหนัก: 6.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: ยิ่งไฟฟ้าที่พิคาชูผลิตมีความรุนแรงมากเท่าไร กระพุ้งแก้มก็ยิ่งนิ่มและยืดได้มากขึ้นเท่านั้น เมื่อพิคาชูสองตัวพบหน้ากัน พวกมันจะทักทายกันโดยหางแตะกัน และแลกเปลี่ยนกระแสไฟฟ้าระหว่างกัน

#059 วินดี - ウインディ - Arcanine  
ประเภท: โปเกมอนในตำนาน ส่วนสูง: 1.9m น้ำหนัก: 155.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: ร่างที่วิ่งระยะทางกว่า 10,000 กิโลเมตร ภายในหนึ่งวันหนึ่งคืน ทำให้ผู้คนจำนวนมากหลงใหล ความสวยงามของโปเกมอนตัวนี้เป็นที่น่าชื่นชมมาอย่างยาวนาน มันสามารถวิ่งได้อย่างรวดเร็วราวกับมีปีกโบยบิน

#078 แกลล็อป (ร่างกาลาร์) - ギャロップ(ガラルのすがた)- Galarian Rapidash   
ประเภท: โปเกมอนเขาเดี่ยว ส่วนสูง: 1.7m น้ำหนัก: 80.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: ไซโคคัตเตอร์ที่ปล่อยจากเขานั้นมีพลังแรงกล้า พลังทำลายล้างขนาดเจาะรูแผ่นโลหะหนาได้ ความสง่างามและหยิ่งทะนง โปเกมอนตัวนี้วิ่งบุกป่าฝ่าดงไปได้อย่างง่ายดาย โดยอาศัยพลังจิตที่อัดแน่นอยู่ในขน ที่ปลายกีบของมันช่วยนำทาง

#212 ฮัซซัม - ハッサム - Scizor   
ประเภท: โปเกมอนก้ามปู ส่วนสูง: 1.8m น้ำหนัก: 118.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: ก้ามปูอันมหึหมา ซึ่งมีน้ำหนักมากถึงหนึ่งในสามของน้ำหนักตัวของฮัซซัม เพียงแค่ตวัดเดียวก็สามารถทลายก้อนหินให้ราบเป็นหน้ากลองได้ แม้ว่าร่างกายภายนอกจะดูเรียวเล็ก แต่ฮัซซัมมีพลังในการโจมตีอย่างเหลือเชื่อ นั่นเป็นเพราะว่า แม้แต่มวลกล้ามเนื้อของฮัซซัมก็ยังประกอบขึ้นมาจากโลหะนั่นเอง

 
#658 เก็คโคกะ - ゲッコウガ - Greninja   
ประเภท: โปเกมอนนินจา ส่วนสูง: 1.5m น้ำหนัก: 40.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: จะบีบอัดน้ำสร้างดาวกระจายขึ้นมา เมื่อขว้างให้หมุนด้วยความเร็วสูงแม้แต่เหล็กก็ยังขาดเป็น 2 ท่อน โปเกมอนตัวนี้ปรากฎตัวขึ้นและจากไปราวกับเป็นนินจา ต่อสู้กับศัตรูอย่างว่องไวและง่ายดายราวกับเป็นของเล่น และโค่นศัตรูลงด้วยดาวกระจายก้อนน้ำอันแหลมคม

#845 อุ๊อุ - ウッウ - Cramorant    
ประเภท: โปเกมอนจอมกระเดือก ส่วนสูง: 0.8m น้ำหนัก: 18.0 kg คุณสมบัติจากโปเกเด็กซ์: ทรงพลังขนาดโจมตีคู่ต่อสู้ให้แพ้ได้ในครั้งเดียว แต่เนื่องจากขี้ลืมจึงมักลืมคู่ต่อสู้ที่สู้อยู่ โปเกมอนจอมตะกละนี้ชอบเขมือบ ซาชิคามาสึ - サシカマス - Arrokuda อยู่เป็นประจำ แต่บางครั้งก็ชอบไปเขมือบโปเกมอนหรือผู้คนที่ไม่ได้เป็นเหยื่อตามธรรมชาติของมัน

 เงื่อนไขของผลงานที่ส่งเข้าประกวด
ผลงานจะต้องประกอบไปด้วยโปเกมอน 1 ใน 8 ตัวข้างต้น ที่ถูกวาดขึ้นมาพร้อมกับฉากหลัง โดยมีการออกแบบผลงานเป็นไปตามหัวข้อการประกวดที่กำหนดเอาไว้ ห้ามมิให้มีข้อความ หรือตัวเลขใดๆ ปรากฎอยู่ในผลงานดังกล่าว ผลงานต้องอยู่ในรูปแบบดิจิตอล โดยใช้ไฟล์นามสกุล JPEG หรือ PNG(โทนสีแบบ RGB)และมีขนาดภาพไม่เกิน 1,080 x 680 pixels รวมทั้งมีขนาดไฟล์ไม่เกิน 3 MB ทั้งนี้ หากผลงานของผู้เข้าประกวดได้รับรางวัลชนะเลิศ หรือรองชนะเลิศ ทางผู้จัดการประกวดอาจติดต่อกลับไปยังผู้เข้าประกวด เพื่อให้ส่งผลงานกลับมาใหม่ที่มีความละเอียดของภาพที่สูงขึ้น เพื่อใช้ในการพิมพ์การ์ด Promo ออกมาต่อไป โดยทั่วไปแล้ว ภาพที่ส่งเข้าประกวด ควรจะมีโปเกมอนปรากฎอยู่ในภาพเพียง 1 ตัวต่อ 1 ผลงานเท่านั้น เพื่อความง่ายในการบ่งชี้ว่าการ์ดเกมใบนั้นเป็นของโปเกมอนตัวที่ปรากฎอยู่ในภาพ อย่างไรก็ตาม ถ้าผู้เข้าประกวดสามารถออกแบบผลงานให้ผู้ชมภาพสามารถจำแนกได้ง่ายว่า มีโปเกมอนเพียงตัวเดียวในภาพ ที่เป็นตัวละครหลักของผลงาน ก็สามารถวาดโปเกมอนตัวอื่น (ไม่จำเป็นต้องเป็น 1 ใน 8 ตัวข้างต้น) เข้ามาประกอบในภาพได้ด้วย ผู้เข้าประกวด 1 คน สามารถส่งผลงานเข้ามาได้สูงสุดเพียง 3 ผลงานเท่านั้น โดยไม่ได้บังคับว่าจะต้องเป็นภาพโปเกมอนคนละตัวกัน สามารถวาดภาพโปเกมอนเพียง 1 ตัวเข้ามา 3 ภาพเลยก็ได้ คุณสมบัติของผู้เข้าประกวด
ต้องเป็นผู้ที่พำนักอยู่ในประเทศญี่ปุ่น หรือสหรัฐอเมริกา อย่างถูกต้องตามกฎหมาย  (แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นพลเมืองของประเทศดังกล่าว) ตลอดระยะเวลาการเข้าประกวดเท่านั้น ผู้เข้าประกวดต้องเป็นผู้ใหญ่เท่านั้น ตามกฎหมายของประเทศที่ผู้เข้าแข่งขันเป็นพลเมืองอยู่ ทางผู้เข้าประกวดปฏิเสธไม่รับผลงานจากเยาวชนในการประกวดครั้งนี้ รับทราบในข้อตกลงและเงื่อนไข รวมทั้ง นโยบายความเป็นส่วนตัว จากทาง The Pokémon Company สามารถส่งผลงานเข้าประกวดได้ที่ https://www.ptcgic-cr.com/2022/en/application/ หลังจากเริ่มต้นการประกวดอย่างเป็นทางการ
กรรมการตัดสินผลงาน

Tsunekazu Ishihara
石原 恒和
ประธานบริษัท The Pokémon Company (Japan)

Hirokazu Tanaka
田中 宏和
ประธานบริษัท Creatures Inc.

Kenji Okubo
大久保 賢司
ประธานบริษัท The Pokémon Company International

Yuji Kitano
北野 祐司
กรรมการบริหารอาวุโส Creatures Inc.
Atsuko Ujiie (氏家 淳子) กรรมการบริหาร และหัวหน้าฝ่ายศิลป์ CG Studio, Creatures Inc. Satoru Nagaya (長屋 悟) หัวหน้าฝ่ายศิลป์ Creatures Inc. Kouki Saitou (斉藤 コーキ) ศิลปินวาดภาพประกอบการ์ด Pokémon TCG Tomokazu Komiya (こみや トモカズ) ศิลปินวาดภาพประกอบการ์ด Pokémon TCG AKIRA EGAWA (江川 あきら) ศิลปินวาดภาพประกอบการ์ด Pokémon TCG โดยกรรมการทั้ง 9 ท่าน จะตัดสินผลงานโดยใช้เกณฑ์การตัดสินดังต่อไปนี้
การตีความของหัวข้อของการประกวด ที่สื่อออกมาในผลงาน  (40%) ความคิดสร้างสรรค์ และความไม่เหมือนใครของผลงาน (30%) ดีไซน์ของผลงานโดยภาพรวม (30%) ผลงานที่ส่งเข้ามามีความเหมาะสม ไม่ขัดต่อภาพลักษณ์ของแบรนด์ Pokémon การประกาศผลการตัดสิน และผู้ชนะการประกวด
การประกาศผลการตัดสิน จะประกาศในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของการประกวดครั้งนี้ https://www.ptcgic-cr.com/2022/en/ ภายในต้นเดือนมิถุนายน 2565
ของรางวัล
  Grand Prize Winner
ผลงานจากผู้เข้าประกวดเพียง 1 คน ไม่ว่าจะมาจากประเทศญี่ปุ่น หรือประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ถูกคัดเลือกให้ได้รับรางวัลชนะเลิศ จะได้รับรางวัลเป็นเงินสดมูลค่า 5,000 เหรียญสหรัฐ (166,452 บาท) และผลงานของผู้เข้าประกวดจะได้รับการผลิตเป็น Pokémon TCG Promo Card ชุดพิเศษเพื่อวางจำหน่ายอีกด้วย
 First Runner-Up (จากสหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น)
ผลงานจากผู้เข้าประกวด 1 คนจากประเทศญี่ปุ่น และอีก 1 คนจากประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ถูกคัดเลือกให้ได้รับรางวัลรองชนะเลิศ  จะได้รับรางวัลเป็นเงินสดมูลค่า คนละ 3,000 เหรียญสหรัฐ (99,871 บาท) และผลงานของผู้เข้าประกวดจะได้รับการผลิตเป็น Pokémon TCG Promo Card ชุดพิเศษเพื่อวางจำหน่ายอีกด้วย
 Second Runner-Up 
ผลงานจากผู้เข้าประกวด 2 คน ไม่ว่าจะมาจากประเทศญี่ปุ่น หรือประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ถูกคัดเลือกให้ได้รับรางวัลอันดับที่ 3 จะได้รับรางวัลเป็นเงินสดมูลค่า คนละ 1,000 เหรียญสหรัฐ (33,290 บาท) 
 Judges’ Award
ผลงานจากผู้เข้าประกวด 15 คน  ไม่ว่าจะมาจากประเทศญี่ปุ่น หรือประเทศสหรัฐอเมริกา ที่เข้าตาคณะกรรมการผู้ตัดสิน จะได้รับรางวัลเป็นเงินสดมูลค่า คนละ 500 เหรียญสหรัฐ (16,645 บาท) 
รวมมูลค่าเงินรางวัลทั้งสิ้น 20,500 เหรียญสหรัฐ หรือราว 682,455 บาท
รายละเอียดเพิ่มเติมของการประกวด สามารถติดตามได้ที่เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ https://www.ptcgic-cr.com/2022/en/
Read more...
By Foolboy

ทำเป็นการ์ดเกมไปได้ เมื่อโอรีโอลายโปเกมอนถูกนำไปประมูลต่อในราคาแพงเว่อร์

ช่วงกลางเดือนกันยายนที่ผ่านมา ทาง The Pokémon Company ได้มีการเปิดตัว Pokémon x OREO ซึ่งเป็นความร่วมมือกันระหว่างทางโปเกมอน และ Mondelez International เพื่อผลิตขนมคุกกี้ยี่ห้อดังอย่าง Oreo ออกมาเป็นลวดลายโปเกมอนแบบ Limited-Edition จำนวนทั้งสิ้น 16 ลาย อาทิ Pikachu, Bulbasaur, Charmander, Squirtle, Dratin, Sableye, Grookey, Pancham, Rowlet และ Piplup เป็นต้น เพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบ 25 ปีของโปเกมอนแฟรนไชส์ โดยมีลายของโปเกมอนในตำนานอย่าง Mew เป็นลายที่หายากที่สุด เพื่อให้แฟนๆ ได้หาซื้อมากินหรือว่าสะสมเป็นเจ้าของกัน โดยได้ออกวางจำหน่ายเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกาไปแล้วนั้น ดูเหมือนว่าจะมีเหล่าเทรนเนอร์บางคนผุดไอเดียที่จะตีราคาขนมคุกกี้รุ่นพิเศษนี้ ราวกับเป็นโปเกมอน เทรดดิ้งการ์ดเกมกันแล้วละครับ
โดยในเว็บไซต์ประมูล eBay ได้มีการวางจำหน่าย Oreo ลาย Mew ซึ่งเป็นลายที่หายากที่สุด เอาไว้ที่มูลค่าสูงถึง 1,000 เหรียญสหรัฐ (33,286 บาท) เลยทีเดียว ส่วนโอริโอลายโปเกมอนตัวอื่นๆ ก็มีวางจำหน่ายอยู่ในเว็บไซต์ดังกล่าวเช่นเดียวกันที่ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 15 เหรียญสหรัฐ ซึ่งถึงแม้ว่าคุกกี้โอริโอลายพิเศษนี้จะเพิ่งวางขายไปได้ไม่นาน และยังไม่สามารถคาดเดาได้ว่าตลาดประมูลคุกกี้โอริโอเช่นนี้จะรุ่ง (หรือมีคนหลงกลซื้อเข้าไป) หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ มีคุกกี้โอริโอลาย Mew ที่ขายออกไปได้สำเร็จแล้วที่ราคา 1,000 เหรียญสหรัฐ เมื่อวันที่ 12 กันยายนที่ผ่านมาครับ ซึ่งคาดการณ์ได้ไม่ยากเลยครับว่า เมื่อหมดช่วงโปรโมชันวางจำหน่ายคุกกี้ไปแล้ว จะต้องมีผู้คนนำเอาคุกกี้โอริโอลายโปเกมอนออกมาประมูลกันมากขึ้นอย่างแน่นอนครับ


เป็นเรื่องปกติไปแล้วครับสำหรับบรรดาของสะสมจากแฟรนไชส์เกมต่างๆ ไม่ได้เฉพาะแต่เพียงโปเกมอนเท่านั้น ที่จะมีมูลค่าพุ่งสูงขึ้นไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าเกิดสินค้าดังกล่าวมีความหายากในตัวมากพอ และมีคนพร้อมที่จะยอมจ่ายเพื่อให้ได้มาไว้ในครอบครอง ยกตัวอย่างเช่น ตลับเกม Super Mario Bros. เวอร์ชันแรกสุดจากเครื่อง NES สภาพใหม่ยังไม่ได้แกะ ที่เพิ่งมีคนยอมจ่ายเงินไปมากถึง 2 ล้านเหรียญสหรัฐ (ราว 66.5 ล้านบาท) และกลายเป็นตลับเกมชิ้นเดียว ที่มีผู้ประมูลไปด้วยราคาสูงที่สุดในโลก ดูเหมือนว่าขนมคุกกี้ธรรมดาชิ้นนี้ก็กำลังจะกลายเป็นหนึ่งในเทรนด์ดังกล่าวไปแล้วด้วยเช่นกันครับ
รายละเอียดเพิ่มเติมของ Pokémon x OREO ดูได้ที่ https://www.oreo.com/pokemon
ที่มา
https://gamerant.com/pokemon-oreos-ebay/
https://comicbook.com/gaming/news/pokemon-oreos-close-ups-details/
https://gamerant.com/super-mario-bros-rally-auction-record/
Read more...

{[- Heart Remedy -]} มนตราเยียวยาหัวใจ (Updated : 8/5/2019)


bluewind
 Share

Recommended Posts

ก่อนอื่นต้องสวัสดีท่านผู้อ่านทุกคนด้วยนะครับ

 

หลังจากที่แต่งฟิคพลาดแล้วพลาดอีกหลายเรื่อง แล้วก็จบลงด้วยการดอง แต่วันนี้ ผมจะต้องลงฟิคที่จะต้องเขียนจบให้ได้อย่างแน่นอน เพราะผมได้มีการเขียนโครงเรื่องไว้ยาวจนถึงตอนจบเรียบร้อย เหลือเพียงวาดรูปและขยายให้เป็นเนื้อหาฟิคเต็มรูปแบบเท่านั้น และที่สำคัญ นี่เป็นฟิคออริจินัลที่ผมแต่งเนื้อเรื่องเอง ออกแบบตัวละครเอง และองค์ประกอบต่างๆในเรื่องนี้เองทั้งหมด ต้องขอขอบคุณเพื่อนๆหลายๆคนที่ช่วยผมในการออกแบบตัวละครและเนื้อเรื่องบางส่วนให้ผมสามารถแต่งโครงเรื่องนี้จนจบได้ครับผม

 

โพสนี้อาจจะมีการแก้ไขเรื่อยๆตามเวลาและการดำเนินเรื่องที่ผ่านไปในแต่ละช่วงนะครับผม

 

ว่าแล้วก็ มาเริ่มกันเลย ผมหวังว่าท่านผู้อ่านทุกคนจะสนุกกับเรื่องราวที่ผมได้เขียนขึ้นนะครับ :pika01:

Link to comment
Share on other sites

Heart Remedy ภาคปฐมบท : เด็กสาวที่ถูกพลัดพราก (Prologue : Separated Girl)

 

 

โลกของเรามีสิ่งมีชีวิตสองประเภทใหญ่ๆที่ดำรงชีวิตอยู่อาศัย ที่มีสติปัญญา และมีความรู้สึกนึกคิดอันลึกซื้ง นั่นคือมนุษย์ และสัตว์

 

 

แต่โลกของเรื่องราวต่อไปนี้ เหล่าสัตว์ได้มีวิวัฒนาการ เพื่อการปรับตัวให้อยู่รอดขั้นสูงสุด นั่นคือ การมีสภาพร่างกายโดยรวมคล้ายมนุษย์ มีแขนขา และองค์ประกอบร่างกายส่วนใหญ่ที่เหมือนมนุษย์ แต่ก็ยังคงลักษณะเด่นของสัตว์ชนิดนั้นๆไว้อยู่ เราเรียกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ว่า เผ่าบีสต์

 

 

การวิวัฒนาการจากสัตว์มาเป็นเผ่าบีสต์ มีไว้เพื่อการใช้ชีวิตร่วมกับพวกมนุษย์ได้อย่างเท่าเทียม ในสมัยที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ทะนงตัวว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ และอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

 

 

ส่วนพวกแมลงที่ตกเป็นเบี้ยล่างของมนุษย์และสัตว์ทั้งหลายนั้น จะมีวิวัฒนาการไปในทางที่ทรงพลังและดุร้ายกว่าเดิมมาก เพื่อใช้ในการล่ามนุษย์และพวกบีสต์เป็นอาหารเพิ่มเติม ด้วยเหตุผลที่ผลิตภัณฑ์จากพืชที่เป็นอาหารดั้งเดิมของเหล่าแมลงนั้น ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิตและขยายเผ่าพันธุ์ เราเรียกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ว่า เผ่าเมก้าโทรพ็อด

 

 

ถึงกระนั้นการวิวัฒนาการของแมลงเป็นเมก้าโทรพ็อดนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นได้ทุกตัว ยังคงมีประชากรแมลงบางส่วนที่เป็นแมลงอยู่เช่นเดิม แต่ก็เท่ากับว่าในตอนนี้ จำนวนประชากรแมลงทั้งหมดบนโลกได้กลายเป็นเมก้าโทรพ็อดไปครึ่งต่อครึ่งเลยทีเดียว

 

 

และยังมีเผ่าพันธุ์อื่นๆอีกที่ไม่ได้กล่าวถึงใน ณ ที่นี้ ซึ่งจะถูกเปิดเผยเมื่อเรื่องราวนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆในภายหลัง...

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

ครืน!...ครืน!...ตึง!...

 

 

ณ ทางเดินภายในปราสาทหลังหนึ่ง ที่มีเสียงอึกทึกของบางสิ่งบางอย่างอันแสนวุ่นวายจากภายนอกดังอื้ออึงเข้ามาจนถึงภายใน โคมระย้าแก้วแต่ละดวงที่แขวนไว้กับเพดานของทางเดินนี้มีการแกว่งไกวเล็กน้อยทั้งที่มันควรจะอยู่นิ่ง และดวงไฟสีเหลืองนวลของมันหรี่ลงเป็นระยะๆ ตามความสั่นสะเทือนที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งปราสาทเป็นช่วงๆ

 

 

ชายหญิงคู่หนึ่งที่สวมเครื่องแต่งกายประดับลายที่สวยงาม ดูแล้วติดตา ราวกับว่าเป็นผู้มียศฐาบรรดาศักดิ์ กำลังวิ่งไปตามทางเดินนี้อย่างกระวนกระวาย หายใจแรงด้วยความตื่นตระหนก ประกอบกับหน้าที่ของพวกเขาทั้งคู่ที่ต้องดูแลอีกชีวิตหนึ่งที่พวกเขาพาวิ่งมาด้วยอย่างดีที่สุด เธอคือเด็กสาวผู้มีผมยาวสลวยสีทอง สวมชุดเด็กผู้หญิงที่ดูหรูหราผิดกับเด็กสาวทั่วๆไป ให้ความรู้สึกแก่ผู้ที่พบเห็นว่าดูน่ารักและสง่างามไม่น้อยไปกว่าคู่ชายหญิงที่พาเธอมาด้วยเลย

 

 

โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!

 

 

แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างที่แสนทรงพลังก็กระแทกกำแพงจุดหนึ่งที่อยู่ข้างทางเดินนี้ออกมาขวางทางพวกเขาทั้งสามคนเอาไว้ เศษหินเศษไม้ที่ปลิวว่อน และเสียงแตกกระจายดังกึกก้องของกำแพงที่สร้างความตกใจและสั่นประสาท บ่งบอกถึงระดับความน่ากลัวของอันตรายที่พวกเขาต้องเผชิญได้อย่างชัดเจน

 

 

ร่างๆหนึ่งที่พังกำแพงออกมาได้ค่อยๆลุกขึ้นยืนและหันหน้ามา มันมีรูปร่างหน้าตาแลดูคล้ายชุดเกราะสีเขียวขี้ม้าเดินได้ที่มีร่างกายสูงใหญ่จนหัวเกือบชนเพดาน ใบหน้าของมันก็ปกปิดไว้ด้วยเกราะหัวอย่างมิดชิด มีเพียงแสงเล็กๆที่น่าสะพรึงกลัวของดวงตาของมันจากช่องเกราะที่มองลอดออกมา ส่วนร่างกายของมันนั้น เพียงแค่มองด้วยสายตาปราดเดียวก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งทนทานของชุดเกราะแม้ไม่ได้จับต้องด้วยมือ ผิดกับชุดเกราะทั่วๆไปที่พวกเขาเคยเห็น ที่ดูเหมือนเหล็กแผ่นบางๆประกอบกันเป็นชุดเกราะ แต่ร่างของชุดเกราะที่ประจักษ์แก่สายตาของคู่ชายหญิง และเด็กสาวนี้ เหมือนกับก้อนเหล็กเดินได้ขนาดใหญ่โตมากกว่า

 

 

ชายหญิงคู่นี้ตัดสินใจหันหลังกลับจะหนีไปอีกทาง แต่ก็พบว่าพวกเผ่าบีสต์ที่สวมชุดออกรบจำนวนมากได้ปิดทางด้านหลังพวกเขาไว้แล้ว เสื้อผ้าของพวกเขาที่มีเพียงแผ่นเหล็กและหนังปกปิดตามจุดสำคัญต่างๆ ก็เพียงพอที่จะแสดงความดิบในแบบนักรบเถื่อนของพวกเขาได้แล้ว

 

 

“ท-ทำไงดีคะท่านพ่อ! ท่านแม่! เราถูกปิดล้อมไว้หมดแล้วนะ!” เด็กสาวผมทองร้องถามคู่ชายหญิงที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อและแม่ของเธอ

 

 

“ใจเย็นๆนะลูเซีย ลูกจะไม่เป็นไรแน่นอน พ่อสัญญา” ผู้เป็นพ่อยังคงรักษาความเยือกเย็น คอยปลอบประโลมลูเซีย ลูกสาวที่รักยิ่งของเขาไม่ให้ตกอยู่ในความหวาดหวั่น

 

 

“ถ้าเราจะลองฝ่าเจ้าชุดเกราะยักษ์นั่น ท่านคิดว่าเราพอจะทำได้รึเปล่า?” หญิงสาวผู้เป็นแม่ของลูเซียตั้งคำถาม แม้จะฟังดูง่ายเกินไปเพราะศัตรูคงไม่อยู่เฉยๆให้ผ่านไปได้ก็ตาม

 

 

“เปล่าประโยชน์ เปล่าประโยชน์ พวกเจ้าไม่มีทางหนีไปไหนได้ทั้งนั้นแหละ”

 

 

เสียงคำพูดทุ้มนุ่มลึก แต่แหลมคม ที่ราวกับว่าจะตัดความหวังทุกอย่างให้ขาดสะบั้นลง ได้ดังขึ้นจากฝั่งเจ้าชุดเกราะยักษ์ แต่ตัวมันไม่ได้เป็นคนพูด เจ้าของเสียงที่แท้จริงนั้นได้ก้าวออกมาจากรูกำแพงที่มันพังออกมาต่างหาก

 

 

รูปร่างหน้าตาของเขาแลดูคล้ายชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาคมคาย แต่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายที่อัดแน่นจนเกือบจะเอ่อล้นออกมา ใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาดของเขาแสดงตัวตนที่ผิดแผกไปจากมนุษย์ธรรมดา ดวงตาสีทองที่เปล่งประกายของเขาก็เช่นกัน ผมสีขาวเป็นลอนโค้งทรงรากไทรของเขาไม่ได้ฟูยุ่งเหยิงจนเสียทรง แต่แห้งกรังราวกับเส้นผมของคนตาย ชุดสีดำขอบแดงของเขาที่มีรูปทรงคล้ายชุดขุนนางยุโรปยุคกลางควรจะให้ความรู้สึกสง่างามและลึกลับ แต่เข็มขัดรูปดาวห้าแฉกกลับหัว และรูปทรงของปลอกแขนกับรองเท้าบูทที่โค้งๆแหลมๆของเขา กลับทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจขึ้นมาแทน

 

 

“ปราสาทหลังนี้เป็นของข้า ไม่ใช่ของพวกท่านอีกต่อไปแล้ว ยอมศิโรราบแก่พวกเราเสียโดยดีเถอะ รับรองว่าข้าจะไม่ทำอะไรพวกเจ้า และด้วยภายใต้การปกครองของข้า ดินแดนนี้จะเจริญ ทรงพลังขึ้นกว่าที่พวกท่านเคยบริหารมาอย่างแน่นอน” ชายคนนี้พยายามชักจูงให้พวกมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าเขายอมแพ้แต่โดยดีให้จงได้

 

 

“หมายความว่ายังไง? พวกแกจะทำอะไรกับปราสาทนี้ แล้วก็ประชาชนทุกคนกันแน่!?” พ่อของลูเซียตะโกนถาม

 

 

“ทำอะไรน่ะเหรอ? ข้าก็จะสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นราชาของอาณาจักรไลท์เทนเนียนี้น่ะสิ แล้วจากนั้นข้าก็จะค่อยๆเปลี่ยนอาณาจักรนี้ให้เป็นอาณาจักรมหาอำนาจ ที่จะทำลายกองทัพของทุกๆประเทศที่ขวางทางข้า แล้วก็จะครองโลกทั้งใบ เพื่อต้อนรับยุคแห่งการเกิดใหม่ของพวกข้ายังไงเล่า”

 

 

ชายผมขาวตอบคำถามเสร็จก็หันซ้ายขวามองชื่นชมความงามของปราสาทไปรอบๆอย่างเพลิดเพลิน "ว่าแต่ปราสาทนี้ดูหรูหราจัง ข้าชอบนะ ดูดีมีสไตล์ แต่อาจจะต้องเรียกช่างตกแต่งภายในมาเพิ่มนิดนี่หน่อยให้เข้ากับสไตล์ข้านิดนึง"

 

 

“ชั่วช้าที่สุด! เจ้าไม่มีสิทธิ์จะเป็นศัตรูกับอาณาจักรอื่นๆทั้งนั้น! และก็ไม่มีสิทธิ์จะยึดอาณาจักรนี้ตามอำเภอใจด้วย!” แม่ของลูเซียกล่าว

 

 

“พวกแกจะทำอะไรข้าก็ได้ แต่ข้าไม่ยอมให้แพทริเซียกับลูเซียต้องเป็นอะไรไปเด็ดขาด!” พ่อของลูเซียประกาศเสียงกร้าว

 

 

“ไม่! ท่านอย่าพูดอย่างนั้นเลยนะ!” แม่ของลูเซียปฏิเสธ แล้วหันมาทางชายผมขาว “ตัวข้าจะเป็นยังไงก็ได้ จะเอาชีวิตข้าไปก็ได้ แต่อย่าทำอะไรลูเธอร์กับลูเซียเลยนะ!”

 

 

ทั้งพ่อและแม่ของลูเซียต่างก็พยายามปกป้องลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน และคนรักของกันและกันอย่างสุดเสียง แต่ดูเหมือนว่าชายผมขาวจะทำเป็นหูทวนลม ไม่รับฟังคำอ้อนวอนของพวกเขาแต่อย่างใด “ข้าไม่สนคำขอใดๆของพวกเจ้าทั้งนั้นแหละ การตัดสินใจของข้าถือเป็นที่สิ้นสุด แม้ว่าพวกท่านจะเป็นถึงกษัตริย์หรือราชินีก็ตาม”

 

 

สิ้นเสียงของชายผมขาวไปเพียงครู่เดียว เขาก็ก้าวเดินช้าๆอย่างวางมาดเข้ามาใกล้มนุษย์ทั้งสาม ก่อนที่จะหันขวับมาทางลูเซีย แล้วคว้าแขนของเธอดึงไปหาตัวเขาอย่างแรงโดยไม่ปราณี “ข้าขอตัวลูกสาวของพวกท่านละกันนะ เผอิญข้าจะขอยืมพลังในตัวเธอเสียหน่อย”

 

 

ลูเธอร์ผุดลุกขึ้นจะไปแย่งตัวลูกสาวของเขาคืนมาทันที “ไม่ได้นะ! แกจะเอาตัวลูเซียไปไหนไม่---”

 

 

จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนถูกกระชากคอเสื้อไปด้านหลังนิดหนึ่งอย่างแรง และมีของมีคมบางอย่างจ่อคอหอยเขาไว้อย่างน่าหวาดเสียว จนพ่อของลูเซียพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ครางในลำคอของเขาเท่านั้น “อึก!!...”

 

 

“โอ๊ะโอว~ อย่าได้ทำอะไรที่ไม่ปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของแกเลยนะ อยู่เฉยๆตามคำสั่งของท่านทไวไลท์ดีกว่าน่า~”

 

 

พ่อของลูเซียรู้เพียงแค่ว่าเสียงที่กระซิบข้างหูของเขานั้นเป็นเสียงผู้หญิง แต่นอกนั้นเขาไม่รู้เลยว่าตัวเธอที่ล็อกคอเขาไว้นี้รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรเพราะถูกล็อกคอจากด้านหลัง

 

 

ส่วนแม่ของลูเซียก็ถูกเชือกมัดทั้งมือและเท้าไว้ด้วยสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆบางอย่างที่คล้ายตุ๊กตาอย่างรวดเร็ว เธอดิ้นด้วยความตกใจจนล้มลงไปกับพื้น เธอพยายามแหงนหน้ามองไปข้างหลังแต่ก็มองไม่ชัด เห็นเพียงแต่ว่าพวกมันที่มัดมือมัดเท้าของเธอไว้วิ่งเข้าไปหาร่างของคนๆหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้หญิงสวมชุดสีชมพูอ่อนเท่านั้น

 

 

“หึๆๆ...ข้าสัมผัสได้นะ แม่หนูน้อย...” ชายผมขาวค่อยๆใช้นิ้วเรียวบางที่มีเล็บแหลมคมสีดำมันขลับ ค่อยๆไล้ไปตามแนวรูปหน้าของลูเซียที่กำลังรู้สึกรังเกียจเขาอย่างมาก “ภายในตัวเจ้าน่ะ มีพลังพิเศษบางอย่างที่ยิ่งใหญ่หลับไหลในตัวเจ้าอยู่ ข้าคิดว่ามันจะช่วยบรรลุเป้าหมายในการครองดินแดนนี้ให้กับข้าได้นะ?”

 

 

“แกพูดเรื่องอะไร...ฉ-ฉันไม่มีพลังพิเศษอะไรทั้งนั้นนะ พลังอาคมของฉันก็ไม่มี ตัวฉันไม่มีอะไรให้แกเอาไปได้หรอก!”

 

 

เป๊าะ!! ชายผมขาวดีดนิ้วและตะโกนสั่งพวกลูกน้องของเขาที่ยืนปิดทางด้านหลังไว้ “เอาตัวทั้งสองคนไปขังในห้องที่บอกไว้ซะ!”

 

 

แล้วเขาก็หันหลังกลับเดินออกไปพร้อมกับปิศาจชุดเกราะของเขาที่ค่อยๆเดินตามมาทีหลัง และลากตัวลูเซียที่กรีดร้องตะโกนหาพ่อแม่ของเธอสุดชีวิต ที่กำลังจะถูกพวกลูกน้องของชายผมขาวนำตัวไปอย่างไม่ใยดี

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

ชายผมขาวลากลูเซียที่ตะโกนร้องจนเสียงแหบแห้งหมดแรงไปแล้วมาจนถึงห้องขังใต้ดินที่ทั้งอับและสลัว ตามทางมียามเผ่าบีสต์ประมาณสี่ห้านายที่ลูเซียเห็นเดินลาดตระเวนไปตามห้องต่างๆ แต่ละห้องมีทั้งร่างที่นอนอยู่เฉยๆ ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผล ทหารที่ร้องขอชีวิต โครงกระดูก และห้องขังที่ว่างเปล่า เขาลากตัวเธอมาจนถึงห้องขังที่ว่างเปล่านี้ และเปิดประตู เหวี่ยงตัวเธอเข้าไปในห้องขังนี้ เขาใส่กุญแจล็อกเรียบร้อย และฝากกุญแจไว้กับยามเผ่าบีสต์คนหนึ่งที่เดินผ่านมา แล้วชายผมขาวก็หันมาหาลูเซียที่เงยหน้ามองเขาอย่างหมดหนทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา และสีหน้าที่แดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

 

 

“อยู่นิ่งๆเป็นเด็กดีในห้องนี้นะสาวน้อย...ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าหรอก...พอข้าขอดูดกลืน ‘พลัง’ ในตัวเจ้าไปจนหมดแล้ว ข้าก็จะคืนตัวเจ้ากลับไปหาพ่อแม่ของเจ้าแต่โดยดี ถ้าเจ้าไม่ทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าซะก่อนนะ ไปล่ะ”

 

 

แล้วชายผมขาวก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ...

 

 

เด็กสาวผมทองล้มตัวหมอบลงกับพื้นที่บุด้วยฟางนุ่มๆอับๆอย่างสิ้นหวัง เธอสะอึกสะอื้น ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตานองหน้า ที่แม้จะดูเลอะเทอะเพียงใดเธอก็ไม่สนใจ วินาทีนี้ไม่มีอะไรน่าสงสารไปกว่าสภาพของเธออีกแล้ว...

 

 

“ฮึก...ฮึก...ฮือ...”

 

 

“ท่านพ่อ...ท่านแม่...”

 

 

“อารอน...”

 

 

“ใครก็ได้...ช่วยฉันที...”

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

End of Prologue.

  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

 เปิดเรื่องมาก็อลังการเลยแฮะ

 

จากเท่าที่ดูการบรรยายลักษณะตัวละคร ก็พอจะเดาออกได้ว่าใครเป็นใครบ้าง

 

การบรรยายลื่นไหลดีนะคะ โดยเฉพาะชอบตอนบรรยายลักษณะตัวละคร ~

 

ตอนแรกพระเอกยังไม่เปิดตัวแฮะ ต้องรอดูอีกที อืมๆ บทนำต่างจากที่คิดไว้เยอะ

 

ยังไงก็ติดตามค่ะ ~ 

Link to comment
Share on other sites

เปิดเรื่องมาได้ดีมากเลยครับ เขียนและบรรยายออกมาได้สนุกมากเลย

รอติดตามต่อเรื่อย ๆ นะครับ :hito09:

 

//รอพระเอกเปิดตัว ฮ่า

Link to comment
Share on other sites

พระเอก ชื่อ อารอนสินะ ปล. ผมว่าชื่อเผ่าแมลง ดูแปร่งๆอะ

เมก้าโทรพ็อด มาจากคำว่า mega+arthropod(สัตว์ขาปล้อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นแมลง) ครับ

Link to comment
Share on other sites

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์ที่ให้การสนับสนุนตั้งแต่บทนำเลยนะครับ เอาล่ะ มาเริ่มตอนที่ 1 จริงๆของเรากันเลยดีกว่า

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Heart Remedy 1st Memory: Fugitive Girl (เด็กสาวผู้หลบหนี)

 

 

ภายในคุกใต้ดินที่มืดสลัวและอับทึบของปราสาทหลังนี้ที่ถูกยึดโดยชายผมขาว ซึ่งทำจากหินก้อนใหญ่หนาก่อเรียงกันอย่างแข็งแรงมั่นคง มียามเผ่าบีสต์ ที่มีหน้าตาคล้ายครึ่งคนครึ่งสัตว์คอยเดินลาดตระเวนไปตามห้องขังต่างๆ ซึ่งจองจำบรรดาขุนนาง เจ้าหน้าที่ และทหารที่ทำงานในปราสาทนี้แทบทุกคน ท่ามกลางห้องขังมากมายที่มีผู้ถูกจองจำหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่นอนหลับสนิท ผู้ที่ร้องโอดครวญโหยหาอิสรภาพ ผู้ที่เพลิดเพลินกับการใช้ชีวิตในห้องขัง โครงกระดูก และห้องขังที่ว่างเปล่านั้น...มีอยู่ห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยบรรยากาศที่แสนสิ้นหวัง

 

 

ลูเซีย เด็กสาวที่เคยเป็นองค์หญิงแสนสวยและมีชีวิตชีวา บัดนี้เธอมีสภาพที่อิดโรยทั้งทางกายและจิตใจ แม้ว่าเธอจะยอมรับอาหารประทังชีวิตจากยามเฝ้าคุกใต้ดินนี้ในแต่ละมื้อ แต่เธอก็กินมันในปริมาณที่น้อยนิด แล้วก็เลิก คืนจานอาหารไว้ที่หน้าลูกกรงเท่านั้น ก่อนที่จะค่อยๆถอยกลับไปอยู่ในมุมเงียบๆที่มิดชิดที่สุด คนภายนอกอาจมองว่าคงเป็นเพราะรสชาติที่แย่ของอาหารให้นักโทษแบบสุกเอาเผากิน ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่เลย เธอยังคงอมความทุกข์ที่เธอต้องแยกจากคนที่เธอรัก ไร้หนทางที่จะกลับมาให้เป็นเหมือนเดิม...

 

 

กิจวัตรประจำวันหลังลูกกรงของลูเซียมีเพียงแค่นั้น เธอทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกติดต่อกันมาครึ่งเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีสภาพจิตใจที่ดีขึ้น ชายผมขาวที่บอกเธอว่าจะ ‘ยืมพลัง’ ในตัวเธอก็ยังคงไม่กลับมารับตัวเธอไปเลย

 

 

นอกจากนี้ ที่นี่ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกเลยว่าตอนนี้เป็นเวลาใด กี่โมงกี่ยามแล้ว ลูเซียไม่รู้เดือนรู้วันในขณะนี้เลย สิ่งเดียวที่พอจะบ่งบอกเวลาได้คือ ช่วงเวลาที่ยามเฝ้าคุกใต้ดินจะจ่ายอาหารในแต่ละมื้อให้เธอเท่านั้น เวลาเธอรู้สึกง่วงนอน เธอก็จะนอนทันทีโดยไม่สนใจว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวันหรือกลางคืน เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่รู้เวลาของโลกภายนอกอยู่แล้ว

 

 

วันหนึ่ง...ซึ่งไม่แน่ชัดว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน ลูเซ๊ยนอนหลับสนิทในซอกหลืบของห้องขังเหมือนวันที่ผ่านๆมา

 

 

และเธอกำลังฝันเห็นอะไรบางอย่าง...

 

 

*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

 

 

เธอฝันเห็นเงาของคนๆหนึ่ง ที่แสนเลือนลางจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร...

 

 

“องค์หญิงขอรับ กระผมมาแล้วล่ะ”

 

 

แต่เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก...

 

 

“เดี๋ยวกระผมช่วยหยิบให้ท่านนะขอรับ”

 

 

ภาพในความทรงจำต่างๆเริ่มไหลเวียนเข้ามา...

 

 

“องค์หญิงเหงารึเปล่าขอรับ? ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวกระผมจะอยู่เฝ้าท่านให้เอง”

 

 

ท่ามกลางภาพความทรงจำต่างๆที่เธอได้เห็นเหล่านั้น...

 

 

“องค์หญิงต้องเข้มแข็งเอาไว้นะขอรับ กระผมจะเป็นกำลังใจให้”

 

 

จะมีเงาของคนๆนี้อยู่ด้วยเสมอ...

 

 

“องค์หญิง...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอแค่ท่านปลอดภัย กระผมก็ยินดีเป็นที่สุดแล้วล่ะขอรับ”

 

 

ภาพของชายคนนี้กำลังจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในชั่ววาบสุดท้าย...

 

 

อารอน...

 

 

อารอน...อย่าเพิ่งไปไหนนะ...

 

 

...อารอน!

 

 

.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.

 

 

เด็กสาวผมทองลืมตาตื่นขึ้นทันทีด้วยความรู้สึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจเต้นแรงจนเธอได้ยินเสียงของมันในอก “ฝ...ฝันไปเหรอ?...”

 

 

แม้จะเป็นเพียงความฝัน แต่ลูเซียรู้สึกว่านี่คือฝันที่ดีที่สุดนับตั้งแต่ที่เธอถูกขังที่นี่ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเล็กๆที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาในหัวใจ...

 

 

“เมื่อกี้นี้...ฉันจำไม่ผิดแน่...เสียงที่ฉันได้ยินในฝัน...”

 

 

ทันใดนั้นเอง แววตาของลูเซียก็เปลี่ยนไป ความเศร้าหมองและมืดมนที่เคยปกคลุมอยู่กลับถูกแทนที่ด้วยแววตาแห่งความหวัง

 

 

“ใช่แล้ว...อารอนกำลังรอฉันอยู่...ฉันต้องกลับไปหาอารอน...ฉันจะมัวสิ้นหวังอยู่อย่างนี้ไม่ได้...ฮึบ!”

 

 

ลูเซียค่อยๆใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ลุกขึ้นยืน แม้จะมีอาการเซเล็กน้อยจากความหิวที่เพิ่งจะเริ่มส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่งในท้อง แต่เธอก็พยายามใช้มือประคองกำแพงเอาไว้ไม่ให้ล้ม และบอกตัวเองอยู่ในใจตลอดเวลา...

 

 

“(ฉันต้องตั้งสติให้ได้...เด็กขี้แยที่คิดเองไม่เป็นทำไม่ได้น่ะ...ไม่ใช่ตัวตนของฉัน!)”

 

 

อาหารนักโทษมื้อนี้ ลูเซียกินมันจนหมดเกลี้ยง แม้ครั้งนี้จะเป็นอาหารที่หน้าตาทำง่ายๆแบบขอไปทีอย่างซุปเห็ดกับขนมปัง รสชาติจะเหม็นหืนแค่ไหนเธอไม่สน เธอต้องกินเอาแรงไว้ก่อน ระหว่างที่เธอกินก็เพิ่งจะรู้สึกตัวว่า ตลอดช่วงชีวิตของการเป็นเจ้าหญิงนั้น ไม่เคยได้ลิ้มรสชาติของความลำบากยากแค้นแบบนี้เลย ถ้าเป็นปกติเธอคงส่ายหน้าหนีไปแล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไรเธอจึงเกิดแรงฮึดขึ้นมาทำในสิ่งที่ตัวเองไม่กล้าทำอย่างนี้ บางทีคงเป็นเพราะคนสำคัญคนหนึ่งในหัวใจที่เธอฝันเห็นเมื่อครู่นี้ก็เป็นได้

 

 

หลังจากท้องอิ่มแล้ว ลูเซียอาศัยจังหวะที่ยามเผ่าบีสต์ที่เดินผ่านห้องขังของเธอไป คอยเช็คสำรวจสิ่งต่างๆรอบห้องขังของเธอ ไม่ว่าจะเป็นเตียงไม้เก่าๆ ผ้าห่มเหม็นๆ ถังไม้ร้าว ช้อนโลหะที่บิดงอ แต่เธอก็ยังคิดไม่ออกว่าจะนำอุปกรณ์เหล่านี้มาใช้ในการแหกคุกอย่างไร จนกระทั่งเธอสำรวจมาแถวๆลูกกรง และพบว่ามีลูกกรงซี่หนึ่งที่ผุไปแล้วครึ่งหนึ่ง อยู่บริเวณมุมขวาล่างของลูกกรงห้องขังที่เธอเห็น เธอเริ่มคิดในใจ “(นี่ไงล่ะ! ถ้าเราเอาลูกกรงซี่นั้นออกได้ละก็!)”

 

 

ลูเซียลองขยับลูกกรงซี่นั้นไปมาโดยไม่ให้ยามเผ่าบีสต์มาเห็นเข้า ในตอนแรกลูกกรงนี้ยึดไว้กับคานลูกกรงไว้แน่นหนา จนเธอเกือบถอดใจ แต่แล้วในที่สุด เมื่อลูเซียลองบิดมันไปมาทางซ้ายขวา ซี่ลูกกรงนั้นก็เริ่มขยับ! ลูเซียดีใจมากจนเกือบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เธอลองบิดเกลียวมันทวนเข็มนาฬิกาเหมือนเวลาคลายสกรูออก...

 

 

และมันก็ได้ผล ลูกกรงซี่ที่ผุนั้นหลุดออกมาจากคานลูกกรงได้สำเร็จ ลูเซียคิดว่าช่องว่างของลูกกรงที่เกิดขึ้นนั้นกว้างเพียงพอที่เธอจะทำตัวลีบๆมุดออกไปได้ แต่เธอต้องอาศัยจังหวะที่ยามเผ่าบีสต์เดินไปไกลๆ และเว้นช่วงมากพอที่ลูเซียจะมีเวลาหนี เธอเริ่มดำเนินแผนการดังนี้...

 

 

ลูเซียนำผ้าห่มมาคลุมก้อนฟางและถังไม้ที่ทำรูปทรงให้คล้ายๆคนนอนตะแคง เพื่อหลอกยามที่เดินผ่านมาเห็นว่าลูเซียนอนหันหลังมุดผ้าห่มอยู่เมื่อเธอตัวจริงหลบหนีออกไปแล้ว แล้วคอยสังเกตดูช่วงเวลาที่เวรยามเดินวนมาถึงห้องขังของลูเซียช้าที่สุด ระหว่างนั้นเธอก็พยายามเค้นความจำให้ได้ว่าทางเดินคร่าวๆภายในปราสาทนี้จะนำทางเธอไปยังที่ใดได้บ้างเท่าที่เธอรู้

 

 

เธอใช้เวลาสังเกตการณ์ราวๆสองวัน ก่อนที่เธอจะจับจุดได้ว่า ช่วงเวลาใดที่ลูเซียควรจะหลบหนีออกมา เธอเริ่มเล็งยามเผ่าบีสต์รูปแบบหมาป่าหน้าตาเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง กำลังเดินไปแทะเนื้อติดกระดูกไปด้วย มันใช้หางตามองลูเซียเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินผ่านห้องขังของลูเซียไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งเธอแน่ใจว่าเขาเดินไปไกลพอ ลูเซียเริ่มมุดหนีออกมาจากห้องขังทันที แต่ก็ทำได้อย่างทุลักทุเลเนื่องจากเธอคำนวณผิดเรื่องขนาดช่องว่างลูกกรง เธอพยายามตะเกียกตะกายเอาขาทั้งสองข้างออกจากห้องขังอย่างร้อนรน “(ปัดโธ่! อีกนิดเดียวๆๆๆ! ขอแค่ผ่านตรงนี้---)”

 

 

กึก...กึก...กึก...

 

 

มีเสียงฝีเท้าอันน่าหวาดเสียวของยามลาดตระเวนกำลังเข้ามาใกล้ เธอเห็นเงาของยามคนหนึ่งที่กำลังจะเดินเลี้ยวมาทางห้องขังของลูเซียแล้ว เขาต้องเห็นเธออย่างแน่นอนหากเขาเลี้ยวมาตอนนี้ ลูเซียยังไม่ทันได้คิดแผนการสำรองใดๆไว้เลย แม้กระทั่งวิธีฉุกเฉินเวลาถูกพบตัวเข้า...

 

 

“เฮ้ย! ไอ้อ้วน! กลับมานี่! แกลืมข้าวเที่ยง!”

 

 

“อ้าวเหรอ? โอเคๆ ขอบใจๆ”

 

 

ดูเหมือนเสียงเรียกของเพื่อนของมันจะช่วยดึงความสนใจยามที่กำลังเดินมาให้กลับไปรับอาหารของมันอีกทางหนึ่งได้อย่างหวุดหวิด...แต่หัวใจของเด็กสาวผมทองแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่มแล้ว ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความระทึกขวัญ เธอเกือบไม่รอดแล้ว...เธอรีบตั้งสติแล้วหลบเข้าซอกหลืบมืดๆแถวนั้นก่อนที่ยามจะเดินมาอีกรอบ

 

 

ทุกๆจังหวะที่ยามเดินผ่านไป และไม่มียามคนอื่นเดินตามหลังลูเซียมาในเส้นทางเดียวกัน เธอจะค่อยๆรุกคืบเข้าไปใกล้ทางออกจากห้องขังให้มากขึ้นเรื่อยๆ โดยมีจุดพักตามทางเป็นมุมมืดที่แสงไฟตะเกียงแถวนั้นไม่ตกกระทบ ต้องขอบคุณความสลัวของแสงไฟตะเกียงน้ำมันของที่นี่ ซอกกำแพง และถังไม้ตามทางที่ทำให้ลูเซียสามารถซ่อนตัวตามทางได้โดยไม่ถูกจับได้ รวมทั้งการที่เธอเหลือเพียงเท้าเปล่าก็ทำให้เสียงในการเดินเบาลงมาก แต่บางครั้งเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ตลอดเวลาของเธอก็อดทำให้เธอหวาดระแวงไม่ได้ว่ามันจะเต้นดังจนทำให้ยามได้ยินรึเปล่า

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

หลังจากที่ใช้ความพยายามมานานราวๆสองสามชั่วโมง ในที่สุดลูเซียก็ย่องออกมาจากห้องขังได้สำเร็จ! แต่เธอจะยังดีใจตอนนี้ไม่ได้ เธอหันซ้ายขวาแล้วมุดเข้าไปอยู่ใต้บันไดที่จะขึ้นต่อไปยังชั้นบนทันทีเพื่อหยุดพักหายใจให้ทั่วท้องก่อน และหยุดคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

 

 

“(แฮ่ก...แฮ่ก...ในที่สุดก็หนีออกมาได้...ว่าแต่เราจะทำยังไงต่อไปกันดี...เราไม่รู้ทั้งที่อยู่ของพ่อกับแม่แล้วก็อารอนเลย...เราไม่มีทางเลือกนอกจากหนีเอาตัวรอดคนเดียวเลยเหรอ...ทั้งๆที่ทุกคนอุตส่าห์พยายามปกป้องฉันแท้ๆ...)”

 

 

เด็กสาวรู้สึกปวดใจอย่างยิ่งที่มีตัวเลือกสำหรับเธอเพียงข้อเดียว แถมยังเป็นตัวเลือกที่เธอเกลียดที่สุด แต่อย่างไรก็ตาม เธอก็รู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้มีพลังมากพอที่จะสวมบทฮีโร่บุกไปช่วยพ่อแม่ และคนที่เธอเห็นในฝันออกมาพร้อมๆกันได้ ลูเซียจำต้องลุกขึ้นก้าวเดินต่อไป และออกตามหาหนทางที่จะหนีออกจากปราสาทนี้ให้ได้เพียงลำพัง...

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

ตัดกลับมาทางด้านห้องขัง มียามคนหนึ่งที่ถือกุญแจห้องขังของลูเซียไว้อยู่ ที่ตั้งใจจะเอามื้อเย็นให้นักโทษของเขากินให้หายหิว โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าไม่มีใครอยู่ในห้องขังนี้แล้ว...

 

 

“เฮ้ยยัยหนู! ตื่นได้แล้ว! มากินข้าวเย็นได้แล้ว!” ยามเผ่าบีสต์คนนั้นตะโกนเรียกถามหุ่นฟางของลูเซีย แน่นอนว่าไม่มีเสียงใดๆตอบรับกลับมา

 

 

“จะมัวนอนขี้เซาไปถึงไหนกันว้า~ ยัยนี่หนิ” ยามเผ่าบีสต์ผู้มีความอดทนต่ำคนนี้ตะโกนเรียกเพียงครั้งเดียวก็เปิดประตูเดินเข้าไปหาหุ่นฟางในห้องด้วยตัวเอง...

 

 

เมื่อยามคนนี้เปิดผ้าคลุมออก และพบความจริงที่อยู่ตรงหน้า มันถึงกับทำให้เขาไม่มีสัญญาณตอบรับจากสมองราวๆ 3 วินาที...ก่อนที่จะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

“น-น-นักโทษหนีโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!”

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

To be continued in 2nd Memory.

  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

ลุ้น ๆ จะหนีพ้นมั้ย

สนุกมากครับ รอตามต่อ >o<

ตอนนี้พระเอกก็ยังไม่มีบทแหะ

Link to comment
Share on other sites

เมื่อไหร่อารอนจะมาช่วยกันน้าาา //ปูเสื่อรอ

 

น่าติดตามมากๆ ตื่นเต้นจัง ลูเซียจะหนีออกไปได้มั้ยนะ >_<

Link to comment
Share on other sites

อยากเห็นฉากสู้กันแล้วอะ ใช้พลัง อะไรแบบนี้ เป็นอีกฉากที่น่าจะเขียนยากน่าดูเลย

Link to comment
Share on other sites

ตอนที่ 2 คลอดแล้วครับผม และเป็นฉากเปิดตัวละครหลักตัวที่ 2! พร้อมแล้วก็เชิญพบกับฟิคตอนนี้ได้เลย~

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ความเดิมตอนที่แล้ว – ปราสาทไลท์เทนเนียถูกยึดโดยกองทัพปริศนาที่นำโดยชายผมขาว เขาได้จับตัวพระราชาและพระราชินีเอาไว้ และขังเจ้าหญิงลูเซียไว้ในคุกใต้ดิน แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังของเธอภายในคุกนั้น เธอได้ฝันเห็นคนสำคัญคนหนึ่งในอดีตนามว่า อารอน ทำให้เธอกลับมามีกำลังใจอีกครั้ง และวางแผนแหกคุกจนแอบหนีออกมาได้สำเร็จ แต่หลังจากที่เธอหนีออกมาได้ไม่นาน พวกยามลาดตระเวนก็รู้ตัวแล้วว่าเธอได้แหกคุกออกไปแล้ว...

 

 

Heart Remedy 2nd Memory: Light in the Darkness (แสงสว่างท่ามกลางความมืด)

 

 

แก๊งๆๆๆๆๆๆ!!!!!!

 

 

“เจ้าหญิงหนีไปเรอะ!? ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!?”

 

 

“หาภายในหอกลางนี้ให้ทั่วเลย! เจอแล้วจับมันมาให้ได้!!”

 

 

“ปิดประตูทางออกหอกลางให้หมด! อย่าให้มันหนีรอดไปได้!!”

 

 

เสียงลั่นระฆังเตือนภัยหน้าคุกใต้ดินรัวอย่างต่อเนื่องเมื่อเกิดเหตุนักโทษแหกคุกออกไปได้ เหล่ายามเฝ้าคุกต่างก็รีบสั่งการให้ไล่จับลูเซียกันจ้าละหวั่น จนคำสั่งนี้แพร่กระจายไปทั่วส่วนหอกลางของปราสาท ซึ่งเป็นที่ตั้งของคุกอย่างรวดเร็ว ระฆังเตือนภัยทั่วหอกลางเริ่มส่งเสียงดังต่อๆกันไปตามจุดต่างๆเป็นลูกโซ่ หากนักโทษที่หนีออกไปได้ครั้งนี้ไม่ใช่บุคคลสำคัญที่ต้องการตัวเป็นอันดับหนึ่งอย่างลูเซียละก็ คงไม่เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้แน่

 

 

และแน่นอนว่าเจ้าหญิงลูเซียที่กำลังหาทางหนีออกจากปราสาทอยู่ ก็รู้ตัวจากเสียงระฆังแล้วเช่นกันว่าเธอเริ่มถูกตามล่าแล้ว “ย-แย่ละสิ! แล้วฉันจะไปซ่อนที่ไหนดีล่ะ!?”

 

 

“เฮ้ย! อยู่นั่นไง!! จับมัน!!”

 

 

ยังไม่ทันขาดคำ ทหารเผ่าบีสต์คนหนึ่งก็พบตัวลูเซียเข้าให้แล้ว เขาตะโกนเรียกพรรคพวกที่อยู่บริเวณนั้นให้ไล่จับตัวเธอทันที เด็กสาวใจหายวาบ เธอไม่มีเวลามองหาที่หลบซ่อนตัวแล้ว เธอเร่งฝีเท้าหนีพวกทหารเผ่าบีสต์ตามทางเดินอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่มีเวลาคิดแม้กระทั่งจะเลือกว่าเธอต้องไปทางไหนต่อเมื่อเธอพบทางแยกหรือบันไดไปชั้นต่างๆ บางครั้งเธอก็หนีเสือปะจระเข้ไปพบกับทหารเผ่าบีสต์อีกกลุ่มหนึ่ง บีบให้เธอต้องรีบกลับไปอีกทางหนึ่งโดยเร็ว

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

เด็กสาวหนีหัวซุกหัวซุนมาจนถึงดาดฟ้ารูปวงกลมของหอกลางที่เต็มไปด้วยดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่ไม่มีเส้นทางให้เธอวิ่งหนีต่อได้อีกแล้ว...ด้านหลังของลูเซียก็เป็นทหารเผ่าบีสต์สามนายที่ค่อยๆย่างสามขุมเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มสะใจที่พวกมันถือไพ่เหนือกว่าอย่างชัดเจน

 

 

“หึๆๆ แม่หนูน้อย...ฉันนึกอยู่แล้วว่าเธอต้องมีพิรุธอะไรซักอย่างที่ไม่ชอบมาพากลตอนอยู่ในคุก ไอ้ฉันก็สงสัยเธอแล้วนะ แต่ฉันชะล่าใจไปเอง นับว่าเธอแน่มากที่หนีออกมาจากคุกใต้ดินได้ แต่ก็ได้แค่นี้แหละนะ” ทหารเผ่าบีสต์รูปแบบหมาป่าหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งเป็นคนพูด มันเป็นคนเดียวกับยามในคุกใต้ดินคนที่เคยมองลูเซียอย่างสงสัยก่อนที่เธอจะหลบหนีออกมา ลูเซียค่อยๆก้าวถอยหลังไปเองด้วยความหวาดกลัวจนหลังติดรั้วดาดฟ้า “หวา!?”

 

 

เธอเกือบเสียการทรงตัว แต่ก็รีบเอามือยันรั้วไว้ก่อนที่จะหันไปมองความสูงของรั้วดาดฟ้าจนถึงพื้นดินเบื้องล่างของปราสาท ไม่มีระเบียงหรืออะไรให้เธอเกาะไว้ทั้งสิ้นหากเธอโดดลงไป เธอหันกลับมาและเห็นเพียงจุดจบที่อยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้น...ความหวังที่เธอเคยมีถูกปกคลุมไปด้วยความกลัว ความกลัว และความกลัวเท่านั้น ณ เวลานี้ เหงื่อแตกพลั่ก มือเท้าสั่นจนร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่ง หายใจแรงอย่างควบคุมไม่ได้

 

 

“(แฮ่ก...แฮ่ก...อย่านะ...ทั้งๆที่เราอุตส่าห์หนีพวกมันมาได้จนถึงขนาดนี้แล้วแท้ๆ...)”

 

 

พวกทหารเผ่าบีสต์ค่อยๆเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ...

 

 

“(ไม่ไหวแล้ว...แฮ่ก...ใครก็ได้ช่วยฉันที...)”

 

 

พวกมันเริ่มเอาเชือกออกมาเตรียมตัวจะมัดมือมัดเท้าลูเซียแล้ว...

 

 

“(คนๆนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมาช่วยเรา...แต่ว่าเรานึกถึงคนอื่นไม่ออกแล้ว...แฮ่ก...)”

 

 

ยามมนุษย์หมาป่าเก็บดาบของตนและยื่นมือตรงเข้าหาเจ้าหญิง ลูเซียหลับตาแน่นอย่างหวาดกลัว ค่อยๆลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง...

 

 

“(ถ้าสวรรค์เมตตาเรา...แฮ่ก...ได้โปรดเถอะ...อารอน!...ช่วยฉันด้วย!!)”

 

 

ทั้งๆที่หมดสิ้นแล้วซึ่งทุกความหวัง ในใจลึกๆของเธอยังคงภาวนาอ้อนวอนต่อความหวัง ราวกับแสงสว่างเล็กๆท่ามกลางความมืด...

 

 

...แต่แสงเล็กๆเพียงดวงเดียว ก็เพียงพอแล้วที่จะนำทางให้ไปถึงจุดหมายได้

 

 

ฉึก!!!! ฉัวะ!!!!

 

 

“อั่ก!?!?”

 

 

จู่ๆทหารเผ่าบีสต์สองนายข้างๆเจ้ามนุษย์หมาป่าก็ร้องลั่นและถูกอาวุธมีคมแทงจนเลือดกระเซ็น คนหนึ่งถูกดาบยาวเรียวแหลมแทงทะลุอก อีกคนถูกมีดเสียบเข้าที่ข้างลำคอจนทั้งคู่กำลังจะร่วงลงไปกับพื้น ทหารยามหมาป่าที่กำลังจะหันหลังกลับไปด้วยความสงสัยก็ถูกบุคคลหนึ่งที่อยู่ข้างหลังของมันถีบเข้าให้เต็มแรงจนหน้าคว่ำไปฟาดกับพื้น และถูกมีดแทงซ้ำเข้ากลางหลังด้วยฝีมือของคนๆเดียวกันจนแน่นิ่งไป ภาพทั้งหมดนี้เกิดขึ้นต่อหน้าลูเซียอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น...แต่สิ่งที่ทำให้ลูเซียตกตะลึงนั้นไม่ใช่ความรวดเร็วของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้

 

 

ชายคนที่ค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับถอนมีดออกจากหลังของศัตรูแล้วเก็บดาบยาวของตนเข้าฝักข้างเอว มองตรงมายังเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า...เผยให้เห็นใบหน้าที่แสดงถึงความเป็นเผ่าบีสต์รูปแบบมนุษย์แมวขนสีน้ำเงิน ดวงตาสีฟ้าของเขาเปล่งประกายสวยงามท่ามกลางสีขนบนใบหน้าของเขา ครึ่งใบหน้าตั้งแต่จมูกของเขาลงไปมีขนสีขาวที่ตัดกับขนสีน้ำเงินอย่างชัดเจน สวมเสื้อคลุมและกางเกงขายาวสีดำเทาที่มีกระดุมและขอบเสื้อสีเงินช่วยตัดกัน บนอกซ้ายของเขามีตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรที่บ่งบอกว่าเป็นผู้ที่ทำงานให้กับราชวงศ์ ชายเสื้อคลุมของเขาด้านหลังยาวจนถึงข้อรองเท้าบูทหนังมันขลับสีดำที่เขาสวม

 

 

ชายคนนี้ค่อยๆยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีเทามาหาลูเซีย...เขาคนนี้คือชายคนที่ลูเซียเห็นในฝันนั่นเอง ประกอบกับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวด้านหลังของเขาแล้ว ยิ่งทำให้การปรากฏตัวของเขาดูสง่างามอย่างน่าประหลาด

 

 

“อ...อารอนนนนน!?!?” ลูเซียร้องเรียกชื่อของเขาด้วยความดีใจ

 

 

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยขอรับองค์หญิง!?” อารอนถามเจ้าหญิงคนสำคัญของเขาอย่างเป็นห่วง ลูเซียก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอารอนยื่นมือมาให้เธอจับ เธอทำตามนั้นและค่อยๆลุกขึ้นโดยมีอารอนช่วยพยุงให้ พอเธอลุกขึ้นยืนได้ซักพัก เธอก็เริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นจากความกดดันที่เธอได้ประสบมาตลอดการหลบหนี “ฮึก....แง้ง้ง้ง้ง้ง้ง้!!!!”

 

 

ลูเซียโผเข้ากอดอารอนอย่างไม่เกรงกลัวเลยว่าจะมีทหารเผ่าบีสต์ตามขึ้นมาถึงข้างบนนี้รึเปล่า อารอนตกใจเล็กน้อย แต่ก็ช่วยลูบหลังเบาๆ คอยปลอบประโลมให้เธอรู้สึกดีขึ้น “ไม่เป็นไรแล้วนะขอรับ กระผมอยู่นี่แล้ว...”

 

 

ซักพักอารอนก็ต้องให้ลูเซียหยุดร้อง เพราะพวกเขาไม่มีเวลาที่จะดราม่ากันแล้ว เขามองไปยังพื้นที่ปราสาทเบื้องล่าง “เอาล่ะ เรารีบหนีไปจากที่นี่กันดีกว่าขอรับ ปราสาทถูกศัตรูยึดแล้ว แถมตอนนี้ทางเข้าออกถูกปิดไว้แน่นหนา เวรยามเต็มไปหมด กระผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะฝ่าพวกมันออกไปได้รึเปล่า แต่กระผมจะพยายามขอรับ”

 

 

“ง...งือ...” ลูเซียทำเสียงอู้อี้ เช็ดน้ำมูกน้ำตาให้แห้งแล้วจึงพูดต่อ “ฉันรู้จักทางลับที่จะตรงออกไปจากปราสาทนี้โดยไม่ต้องฝ่าศัตรูออกไปตรงๆนะ”

 

 

“จริงเหรอขอรับ!?” อารอนหันมาถามองค์หญิงของเขาอย่างประหลาดใจ “อื้อ ตอนแรกฉันจะหนีออกไปคนเดียว แต่ถูกพวกมันไล่ต้อนมาจนถึงที่นี่น่ะ ขอแค่เธอช่วยจัดการพวกศัตรูระหว่างทางที่จะไปยังทางลัด พวกเราจะหนีออกไปได้แน่ๆ”

 

 

“เฮ้ย! ยัยเด็กนั่นอยู่นี่ไง!” จู่ๆพวกทหารเผ่าบีสต์อีกราวๆหกเจ็ดนายก็กรูกันขึ้นมาที่ดาดฟ้าแห่งนี้ แต่ลูเซียไม่ได้กลัวเจ้าพวกนี้อีกแล้ว เพราะตอนนี้เธออยู่ข้างหลังอารอน...บุคคลที่พร้อมจะปกป้องเธอไม่ว่าเวลาใด

 

 

อารอนชักดาบยาวเรียวแหลมที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมาจากฝัก และชี้ตรงไปยังใบหน้าของพวกศัตรูที่หวังจะจับตัวลูเซีย พร้อมกับสีหน้าแห่งความมุ่งมั่น “ถ้าพวกแกต้องการตัวองค์หญิงขนาดนั้นละก็ เข้ามาเลย!”

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

To be continued in 3rd Memory.

  • Like 2
Link to comment
Share on other sites

สั้นกว่าที่คิดแฮะ แต่ไม่เป็นไร พระเอกเปิดตัวแล้วให้อภัยได้ # ผิดส์

 

ปรากฏตัวได้สมกับเป็นพระเอกจริงๆ ฮาาา หล่อมากเลยอารอน >_<

 

ทั้งสองคนจะหนีออกไปได้มั้ยนะ ไม่สิ ต้องถามว่าก่อนจะหนีออกไปได้จะเจออุปสรรคอะไรมากกว่า

 

ปูเสื่อรอตอนต่อไปค่ะ ~

Link to comment
Share on other sites

โดเรม่อน เอ้ยไม่ใช่ อารอนสิ เป็นเผ่าบีสต์รึแล้วทาเป็นองครักษ์ให้ราชวงศ์เผ่ามนุษย์เหรอ

Link to comment
Share on other sites

โดเรม่อน เอ้ยไม่ใช่ อารอนสิ เป็นเผ่าบีสต์รึแล้วทาเป็นองครักษ์ให้ราชวงศ์เผ่ามนุษย์เหรอ


เรื่องนี้มันมีที่มาที่ไปครับ ต้องรอติดตาม :D
Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Heart Remedy 3rd memory - Secret Passage(เส้นทางลับ)

กด spoiler เพื่ออ่านครับผม

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – ลูเซียแหกคุกใต้ดินของปราสาทออกมาได้สำเร็จ แต่เธอก็ต้องหนีจากการตามจับของพวกทหารเผ่าบีสต์ในสังกัดของชายผมขาวมาจนถึงดาดฟ้าของหอกลาง และที่นี่ อารอน อัศวินเผ่าบีสต์ที่ลูเซียเห็นในความฝันก็ปรากฏตัวมาช่วยเธอจริงๆ พวกเขาวางแผนที่จะใช้ทางลับของปราสาทหนีออกไปจากที่แห่งนี้ด้วยกัน แต่แล้วพวกเขาก็ถูกกลุ่มทหารเผ่าบีสต์กลุ่มหนึ่งขัดขวางไว้ซะก่อน ทำให้อารอนต้องแสดงฝีมือในการต่อสู้กับพวกมัน...

 

 

Heart Remedy 3rd Memory: Secret Passage(เส้นทางลับ)

 

พวกทหารเผ่าบีสต์เริ่มกระจายกลุ่มออกเป็นรูปครึ่งวงกลม คอยตั้งท่าพร้อมโจมตีไว้ตลอดเวลา โดยมีทหารคนหนึ่งเป็นมนุษย์หมูป่าตัวอ้วนล่ำเขี้ยวใหญ่เริ่มบุกเข้าหาอารอนก่อน อารอนจึงชักดาบกลับและเริ่มต่อสู้ในแบบของเขาทันที ลูเซียเริ่มถอยกลับไปห่างๆเพื่อให้สะดวกต่อการต่อสู้ของเขา

 

 

“ย้ากกกก!!” ทหารหมูป่าคำรามเรียกพลัง แล้วหมุนตัวเหวี่ยงดาบจากด้านขวาฟันเข้าใส่อารอนเต็มแรง แต่อารอนก็เข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่เจ้าหมูป่าจะฟันดาบลงมา แล้วก็ใช้มีดเสียบเข้าไปที่หน้าอกของมันแบบนิ่มๆ ซวบ!! จบการต่อสู้อย่างง่ายดาย

 

 

ทหารหมาป่าอีกสองตัวที่คอยเฝ้าระวังอยู่นอกสุดของกลุ่มยังไม่ค่อยตกใจอะไรมากนัก และพุ่งเข้าโจมตีจากทางซ้ายและขวาของอารอนทันที แต่อัศวินแมวหนุ่มที่มองเห็นการเคลื่อนไหวของทั้งสองแล้ว เหลือบหางตาไปยังศัตรูฝั่งขวา ใช้ดาบเรเปียร์เรียวแหลมในมือขวาของเขาที่ว่างอยู่เข้าฟันศัตรูตัวขวาอย่างรวดเร็วจนมันเปิดช่องว่าง ชักดาบกลับแล้วทิ่มเข้าที่ท้องของเจ้าหมาป่าอย่างแม่นยำจนล้มลงไป จากนั้นก็ใช้มีดเล่มหนาผิดกับทั่วไปในมือซ้ายของเขาปัดดาบเซเบอร์ของทหารหมาป่าอีกคนไปให้พ้น แคร้ง!! แล้วถอนดาบข้างขวาไปปาดคอมันอย่างรวดเร็ว “อั่ก! แค่กๆ!!...”

 

 

ทหารไฮยีน่าอีกสามตัวที่เหลือเห็นท่าไม่ดี ตรงเข้ารุมอัศวินแมวน้ำเงินพร้อมๆกันทันที แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขากลัวแต่อย่างใด

 

 

“แดช!!(Dash)”

 

 

อารอนตั้งท่าแล้วพุ่งเข้าหามนุษย์ไฮยีน่าทั้งสามด้วยความเร็วราวกับแสง

ใช้ดาบแทงหน้าอกตัวขวาต่อด้วยมีดแทงท้องตัวซ้าย และใช้หัวโหม่งชาร์จเข้าไปที่ท้องของเจ้าไฮยีน่าตัวกลางพร้อมๆกัน ระหว่างที่ไฮยีน่าตัวกลางลงไปนอนกองกับพื้นด้วยแรงอัดจากการชน อัศวินแมวหนุ่มก็เดินเอามีดมาเสียบท้องของมันจนแน่นิ่ง เป็นอันจบการต่อสู้

 

 

แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เจ้าหญิงลูเซียที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ก็ตกตะลึงในความสามารถของอารอนที่จัดการศัตรูทั้งหมดได้ในเวลาอันรวดเร็วขนาดนี้ สายตาของเธอมองเขาอย่างชื่นชม “ย...ยอดเลยอารอน นี่เธอใช้พลังอาคมแห่งแสงได้แล้วสินะ?”

 

 

“ขอรับ กระผมลองดัดแปลงให้เข้ากับวิธีการต่อสู้ที่ถนัด และก็ออกมาในรูปแบบนี้แหละขอรับ” อารอนเก็บดาบแล้วกลับมาพาลูเซียให้ไปจากที่นี่ “รีบไปกันเถอะขอรับ เราต้องรีบแล้ว”

 

 

“อื้อ!” เจ้าหญิงตอบรับ แล้วทั้งสองคนก็รีบลงบันไดไปจากดาดฟ้าแห่งนี้

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

อารอนและลูเซียหลบหนีไปตามทางเดินต่างๆของหอกลางโดยมีลูเซียคอยนำทางให้ไปยังจุดหมายของพวกเขา ทั้งสองพยายามหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่จำเป็น คอยแอบฝ่าศัตรูให้ผ่านพื้นที่นั้นๆไปโดยไม่ให้ถูกพบตัว หรือหากถูกพบตัวพวกเขาก็ต้องใช้กำลังจัดการศัตรูไปให้พ้นทาง เส้นทางที่พวกเขาผ่านมีทั้งห้องเสบียงอาหาร คลังอาวุธห้องโถงสำหรับทำพิธีกรรมทางศาสนา ระเบียงทางเดิน จนในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่อยู่ชั้นล่างสุดของหอกลางแห่งนี้ อารอนเปิดประตูและมองเข้าไปในห้อง เขาไม่พบความผิดปกติใดๆในห้องนี้เลย หน้าตาเหมือนห้องเก็บของทั่วๆไปที่ดูรกๆและมีแต่กลิ่นอับเต็มห้อง...

 

 

“ทางนี้จ้ะอารอน” ลูเซียค่อยๆเดินหลบข้าวของในห้องนี้พร้อมกับเรียกอารอนให้ตามเธอมา อารอนก็ค่อยๆปิดประตูแล้วเดินตามเธอไปอย่างอยากรู้อยากเห็น ลูเซียมาหยุดอยู่ที่ลังไม้ขนาดใหญ่ที่เก็บผืนธงเก่าๆไว้เต็มลัง เธอเรียกอารอนให้มาช่วยเธอรื้อผืนธงเหล่านี้ออกให้เหลือแต่ลังเปล่าๆ ซึ่งต้องรื้อออกเยอะพอสมควร แต่ซักพักเจ้าแมวหนุ่มก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมต้องรื้อผืนธงออก เมื่อเขาเห็นกลอนประตูกลแบบติดตั้งพื้นที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนธงเหล่านั้น

 

 

“ว้าว...ถ้าแบบนี้พวกแม่บ้านหรือคนใช้ก็ไม่มีทางสังเกตเห็นแน่ๆเลยขอรับ ขนาดกระผมเองยังไม่นึกเลยว่าทางลับจะอยู่ในที่แบบนี้” อารอนพูดอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ ลูเซียหัวเราะคิกคัก พลางปลดกลอนและเปิดประตูออก เผยให้เห็นอุโมงค์ที่มีบันไดลงไปยังชั้นใต้ดิน แล้วทั้งสองคนก็มุดตัวลงไปในทางเดินลับนี้โดยที่ลูเซียถือตะเกียงน้ำมันจากห้องเก็บของติดไปด้วย

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

ด้วยแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันของลูเซีย ทำให้มองเห็นลักษณะภายในอุโมงค์นี้ที่อับทึบ เต็มไปด้วยฝุ่นหินและหยากไย่ และแคบจนคนสองคนไม่น่าเดินสวนกันได้ แต่เพดานยังสูงพอที่อารอนจะเดินตัวตรงได้อยู่ ผนังเป็นดินแข็งที่ถูกขุดตกแต่งไว้ไม่ค่อยเรียบร้อยนัก แต่ก็ดีพอที่ดินจะไม่หลุดลอกออกมาเมื่อเอามือจับ ภายในนี้พวกเขายังได้ยินเสียงที่ดังมาจากพื้นดินข้างบนแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

 

 

“ดูเหมือนว่าทางเดินนี้จะไม่ค่อยลึกลงไปมากนะขอรับ...ว่าแต่ทำไมถึงมีอุโมงค์ทางลับแบบนี้อยู่ได้ล่ะขอรับ?” อารอนกระซิบถาม

 

 

“ท่านพ่อสร้างไว้เผื่อเวลาฉุกเฉินที่จำเป็นต้องหลบภัยน่ะ...แต่สุดท้ายท่านพ่อกับท่านแม่ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้เส้นทางนี้หนีออกมาด้วยกัน...” ลูเซียพูดเสียงต่ำ อารอนเหมือนจะฟังออกว่าเธอรู้สึกยังไงเรื่องพ่อกับแม่ของเธอ

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ องค์ราชากับองค์ราชินีจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอนขอรับ เจ้าพวกนั้นยังต้องการใช้ประโยชน์จากพวกท่านอยู่ องค์หญิงอย่าได้กังวลไปเลยขอรับ” อารอนพยายามพูดปลอบใจลูเซียอยู่เสมอ นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ลูเซียรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา แม้จะเจอศัตรู หรืออยู่ในทางเดินที่มืดมิดนี้ก็ตาม

 

 

“จะว่าไป เส้นทางนี้จะเชื่อมต่อไปยังที่ไหนหรือขอรับ?”

 

 

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันคิดว่าเส้นทางนี้จะเชื่อมต่อไปยังอุโมงค์ระบายน้ำที่อยู่เกือบออกนอกเมืองนะ”

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

หลังจากนั้นอีกหลายนาที อารอนและลูเซียต้องปีนบันไดเหล็กลึกลงไปอีกราวๆสี่ห้าเมตร ก่อนที่จะถึงประตูเหล็กที่ต้องใช้การหมุนวาล์วเพื่อเปิด แต่การเปิดเป็นไปได้ค่อนข้างยากเนื่องจากสนิมจับ ทั้งสองคนต้องช่วยกันหมุนวาล์วประตูนี้จนหมุนออกได้สำเร็จ เมื่อประตูเปิดออกก็เป็นอย่างที่ลูเซียพูดเอาไว้ พวกเขาโผล่ออกมาที่อุโมงค์ระบายน้ำที่กว้างกว่าอุโมงค์ทางลับเมื่อกี้พอสมควร เส้นทางเป็นอุโมงค์ทรงครึ่งวงกลม แบ่งพื้นที่อย่างละครึ่งระหว่างพื้นที่สำหรับเดิน และร่องน้ำขนาดใหญ่ที่ไว้สำหรับให้น้ำไหล และตามทางก็มีดวงไฟสลัวๆหลายดวงที่ยังสว่างพอที่จะมองเห็นบรรยากาศรอบๆได้ชัดในระดับหนึ่ง

 

 

“ที่นี่เหม็นจัง...” ลูเซียย่นจมูก แม้จะไม่ได้แคบอึดอัดอย่างเมื่อกี้แล้ว แต่ที่นี่ก็มีกลิ่นเหม็นที่แรงกว่าเนื่องจากเคยมีน้ำเสียระบายมาที่นี่ แถมยังชื้น สกปรก และเต็มไปด้วยคราบที่เกาะตามจุดต่างๆของร่องน้ำ “เราเดินไปตามทางเดียวกับที่น้ำไหลออกไปเถอะ เราจะได้ไปโผล่ที่ปลายทาง"

 

 

อารอนและลูเซียเดินไปตามริมทางเดินอุโมงค์ระบายน้ำขนาดใหญ่นี้ไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของกระแสน้ำที่ไหลทิ้งลงมาสู่ร่องน้ำ ที่ดังก้องไปทั่วทั้งเส้นทางอุโมงค์ระบายน้ำแห่งนี้ พวกเขาเริ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมาก แม้ที่นี่จะมีสภาพแวดล้อมที่ไม่สะอาดนัก แต่พวกเขาก็รอดแล้ว หนีออกมาจากปราสาทได้แล้ว เหลือแค่ออกจากที่นี่ให้ได้เท่านั้น แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากันใหม่ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรต่อไป ระหว่างทางมีทั้งใยแมงมุมและแมงมุมตัวเล็กตัวน้อยอยู่ตามทางประปราย ซึ่งก็ไม่แปลกที่จะมีอยู่ที่นี่ เพราะที่มืดๆอับชื้นแบบนี้เป็นสถานที่ทำรังของแมงมุมอย่างดี รวมทั้งโครงกระดูกที่จมอยู่ในน้ำ...

 

 

"เฮ้ย!?"

 

 

ทั้งสองคนแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตาเห็นโดยบังเอิญเมื่อกี้นี้ พวกเขาหันกลับไปดูอีกครั้ง และถึงกับผงะเมื่อพบว่ามันคือโครงกระดูกมนุษย์จริงๆที่จมอยู่ข้างรางน้ำ แถมยังคงมีร่องรอยของเศษเสื้อผ้าที่เกี่ยวอยู่ตามชิ้นส่วนโครงกระดูกนี้อีกด้วย...

 

 

"ไม่จริงใช่มั้ย?...ท...ทำไมถึงมีโครงกระดูกอยู่ในที่แบบนี้ได้ล่ะ?" ลูเซียพูดเสียงสั่นเครืออย่างหวาดกลัว...

 

 

"จะว่าไปแล้ว...กระผมก็เคยได้ยินข่าวลือมาเหมือนกันนะขอรับ ว่าเคยมีเจ้าหน้าที่ประปาเคยเข้ามาดูแลที่นี่ และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าใครที่เข้าไปตามหาก็หายตัวไปเหมือนกับเขา เลยเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครมาดูแลอุโมงค์ระบายน้ำแห่งนี้อีกเลยขอรับ" อารอนบอก ตอนนี้เขาเองก็รู้สึกไม่ปลอดภัยเช่นกัน...

 

 

เขาเริ่มเพ่งมองเส้นทางข้างหน้าที่เป็นทางน้ำไหลอย่างพินิจพิจารณา และพบว่ามีทั้งใยแมงมุมขนาดใหญ่ และขนาดเล็กมากมายที่อยู่ในเส้นทาง แถมยังมีโครงกระดูกที่คล้ายๆที่พวกเขาเห็นอยู่ขณะนี้ ห้อยคาใยแมงมุมขนาดใหญ่อยู่อีกสองสามโครง...

 

 

"องค์หญิง รีบไปจากที่นี่กันดีกว่าขอรับ" อารอนที่เห็นท่าไม่ดี จับข้อมือลูเซียเตรียมจะพาเธอไปจากที่นี่โดยเร็ว ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่ามีอะไรบางอย่างที่อันตรายอย่างยิ่งยวดรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า "เอ๋!? ทำไมล่ะ เราจะออกจากที่นี่ได้อยู่แล้วนะ!?"

 

 

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ.....

 

 

เสียงอะไรบางอย่างที่ฟังดูคล้ายเสียงฝีเท้าที่เล็กและหนัก ไม่เหมือนฝีเท้าของมนุษย์ ดังมาจากทิศที่อารอนเห็นกลุ่มใยแมงมุม...พวกเขาหันกลับไปมองทันที

 

 

พวกเขาไม่เห็นอะไรผิดปกติ จนกระทั่งลูเซียเหลือบตาไปดูข้างบนโดยบังเอิญ...

 

 

มีแมงมุมตัวสีดำขนหนารุงรัง บนตัวมันมีลวดลายริ้วสีแดงที่แปลกตาไปจากแมงมุมทั่วไป และตัวสูงใหญ่ราวๆสองเมตร เกาะห้อยหัวอยู่บนเพดานเหนือหัวพวกเขา...

 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!"

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

To be continued in 4th memory.

 

 

Link to comment
Share on other sites

อืมมมม ตอนนี้เหมือนยังไม่มีอะไรเพิ่มเติมมากแฮะ 

อารอนได้โชว์สกิลหน่อยๆ ก็ยังโอเค เนื้อเรื่องยังไม่อืด ~

เจอของดีเข้าให้แล้วสิ สงสัยงานนี้หนักแน่ๆ //มองสปอยคำว่าปางตาย ...

Link to comment
Share on other sites

เจอมินิบอสระหว่างทางสินะ จะได้เห็นอารอน สู้เต็มๆละ อยากรู้จะประยุกต์ใช้อาคมแห่งแสงที่ว่าออมาใช้ต่อสู้ยังไง

Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

ผมกลับมาจากเกณฑ์ทหารแล้ว!! หลังจากนี้ผมก็จะแต่งฟิคและลงในนี้ต่อได้เหมือนเดิมละนะครับ

ว่าแล้วก็เชิญรับชมตอนที่ 4 นี้กันเลยครับ!

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – เจ้าหญิงลูเซียและอารอน อัศวินองครักษ์ของเธอช่วยกันหลบหนีออกจากปราสาทโดยใช้อุโมงค์ทางลับที่ซ่อนไว้อย่างดี จนทั้งสองคนโผล่ออกมาที่อุโมงค์ระบายน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นหนทางที่จะพาพวกเขาหนีออกไปสู่โลกภายนอกได้ แต่ระหว่างทางพวกเขาก็ต้องพบกับรังแมงมุมที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกของผู้เคราะห์ร้ายที่หลงเข้ามาในบริเวณนี้ และแมงมุมขนาดยักษ์ที่ปรากฏตัวเข้าโจมตีทั้งสองโดยไม่รู้ตัว...

 

 

 

Heart Remedy 4th Memory: Spider Rampage(แมงมุมคลั่ง)

 

 

 

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงกรีดร้องของลูเซียที่พบกับแมงมุมขนาดยักษ์ตัวสูงกว่ามนุษย์ที่จ้องจะทำร้ายเธอ อารอนก็รีบคว้าแขนเธอแล้วพาวิ่งออกไปจากที่นี่อย่างเร่งรีบก่อนที่เจ้าแมงมุมยักษ์จะเริ่มใช้ขาหน้ายาวๆของมันคว้าตัวทั้งสองคนเอาไว้

 

 

 

“น-นั่นมันอะไรกันน่ะ!? มีแมงมุมตัวใหญ่ขนาดนี้ในโลกด้วยเหรอ!?” ลูเซียตะโกนถามอย่างตื่นตระหนก เท้าก็พยายามวิ่งไปพร้อมๆกับอารอนให้ทัน

 

 

 

“เจ้านั่นไม่ใช่แมงมุมธรรมดาขอรับ! มันคือเมก้าโทรพ็อดแมงมุม! เดี๋ยวผมค่อยอธิบายทีหลังขอรับ!” อารอนตอบอย่างเร่งรีบ

 

 

 

“พวกเราจะหนีไปทางไหนน่ะอารอน!?” ลูเซียถามทั้งที่หน้ายังมองตรงไปข้างหน้าอยู่ อารอนก็เช่นกัน “อย่าเพิ่งสนใจทางออกขอรับองค์หญิง! หนีจากเจ้านั่นให้ได้ก่อน! ตามกระผมมาขอรับ!”

 

 

 

แม้เจ้าแมงมุมยักษ์จะไล่กวดทั้งสองคนได้เร็วมาก แต่อารอนกับลูเซียก็พยายามเร่งฝีเท้าอย่างสุดความสามารถของพวกเขาแล้ว พวกเขาวิ่งหนีเข้าตามแยกตามซอกหลืบต่างๆที่คิดว่าเจ้าแมงมุมตัวนั้นไม่น่าจะหาพวกเขาเจอ ระหว่างทางลูเซียก็ลื่นหกล้ม หรือก้าวพลาดตกไปตามร่องระบายน้ำบ้างด้วยคราบสกปรกลื่นๆตามทางจนทำให้เนื้อตัวลูเซียสกปรกเลอะเทอะ แต่เวลานี้เธอไม่มีเวลาจะมาเช็ดเนื้อตัวให้สะอาดแล้ว เธอชักจะเริ่มรู้สึกรำคาญเสื้อผ้าอันแสนเกะกะนี้ขึ้นมาทุกที แถมคิดจะฉีกเสื้อผ้าส่วนหนึ่งทิ้งให้คล่องตัวขึ้นด้วยซ้ำถ้าทำได้

 

 

 

“แฮ่ก!...แฮ่ก!...เฮ้อ!...” ลูเซียเริ่มเหนื่อยจนวิ่งได้ช้าลง เธอพยายามวิ่งตามหลังอารอนอย่างเต็มที่แล้ว จนลูเซียต้องหลบข้างทางเพื่อขอเวลาหยุดพักหายใจก่อน...จนเมื่อเธอตั้งสติได้ เธอก็เพิ่งจะรู้ตัวว่า อารอนไม่ได้หยุดรอเขา เธอกับเขาคลาดกันแล้ว “อ...เอ๋?”

 

 

 

เด็กสาวเริ่มกระวนกระวาย หันซ้ายขวามองหาอารอนพร้อมกับเดินวนไปมารอบๆบริเวณนั้น เจ้าแมงมุมไม่ได้ไล่ตามเธอมาแล้ว แต่เธอก็ไม่พบอารอนเช่นกัน เธอคิดจะตะโกนเรียกอารอน แต่เธอก็กลัวเช่นกันว่าเสียงตะโกนของเธอจะทำให้เจ้าแมงมุมยักษ์รู้ตัวหรือไม่ บางทีอารอนเองก็น่าจะรู้ถึงข้อจำกัดนี้ เธอจึงไม่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกหาชื่อเธอจากเขาเลย สภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้สร้างความกดดันให้กับลูเซียอย่างมากจนเธอแทบไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรต่อจากนี้แล้ว

 

 

 

และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ก็แทบทำให้ลูเซียเกือบจะหลุดปากตะโกนด้วยความตกใจ มันคือโครงกระดูกผู้เคราะห์ร้ายอีกคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะถูกเมก้าโทรพ็อดนี้ฆ่าตายในอุโมงค์ระบายน้ำนี้เช่นกัน ยิ่งลูเซียนึกภาพของตัวเองที่อาจจะต้องกลายเป็นโครงกระดูกตายซากอยู่ที่นี่เช่นเดียวกับผู้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ ก็ยิ่งทำให้เธอกลัวจนต้องกุมบริเวณหัวใจตัวเองที่เต้นแรงเสียจนร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะของมัน


 

 

แต่แล้วสิ่งๆหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสนใจมันมากพอที่จะรวบรวมความกล้าก้มลงไปเก็บสิ่งนี้ขึ้นมาจากบริเวณใกล้ๆโครงกระดูก มันเป็นขวดแก้วใบเล็กหนาขนาดเล็กกว่าฝ่ามือที่ปิดฝาไว้สนิทเรียบร้อย ภายในมีของเหลวข้นสีม่วงแดงเข้มคล้ายน้ำลูกพรุน เธอพลิกดูฉลากกระดาษที่แปะไว้รอบข้างขวด ซึ่งอ่านตัวหนังสือบนฉลากนั้นได้ว่า ‘สำหรับแก้พิษเมก้าโทรพ็อดทั่วไป รับประทานให้หมดภายในขวดเดียว’

 

 

 

“ยาแก้พิษงั้นเหรอ?...” ลูเซียพูดขึ้นเบาๆ เธอเก็บมันไว้กับตัว สิ่งนี้จำเป็นสำหรับเธอมากหากพลาดพลั้งถูกพิษของเจ้าแมงมุมยักษ์เข้า “บางที คนๆนี้อาจจะเตรียมยาแก้พิษมาเพื่อป้องกันตัวเองจากเจ้าแมงมุมตัวนั้น...แต่ก็ถูกฆ่าตายก่อนที่จะได้ใช้ยานี้เสียอีกสินะ...”

 

 

 

ลูเซียค่อยๆลัดเลาะไปตามผนังอุโมงค์ระบายน้ำอย่างระมัดระวัง ตอนนี้เธอมีสติมากพอที่จะคอยสอดส่องสายตาไปรอบๆว่าเจ้าแมงมุมตัวนั้นจะโผล่มาจากทางไหน ขอเพียงอย่าให้มันโผล่มาทางหัวมุมทางแยกที่เธอมองไม่เห็นเท่านั้น

 

 

 

แผละ!!

 

 

 

ลูเซียเผลอไปเหยียบกลุ่มลูกกลมๆสีแดงที่มีเส้นใยสีขาวๆเกาะจำนวนหลายลูกจนแตกเละคาเท้า เลอะไปด้วยเมือกสีแดงใสๆยืดๆ และมีแมงมุมขนาดจิ๋วคลานยั้วเยี้ยออกมาจากเศษซากเละๆเหล่านั้น...มันคือไข่ของเจ้าแมงมุมยักษ์ตัวนั้นเอง

 

 

 

“กรี๊ดดดดด!!!!!”


 

 

ลูเซียตะโกนร้องลั่นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอสะดุ้งถอยกรูดไปให้ห่างจากไข่แมงมุมเหล่านั้นไกลๆ แล้วรีบล้างเท้าของเธอด้วยน้ำในรางระบายน้ำด้วยความรังเกียจ...แต่นั่นก็ทำให้เจ้าแมงมุมยักษ์ที่อยู่ห่างออกไปจากตัวเธอหลายสิบเมตรรู้ตัวเข้าแล้วด้วยเสียงร้องของเธอที่ดังก้องไปทั่วทั้งอุโมงค์ ลูเซียที่ล้างเท้าจนเสร็จแล้วก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอตะโกนเสียงดังเกินไปแล้ว เธอหันซ้ายหันขวาครู่หนึ่ง แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เจ้าแมงมุมยักษ์ตัวนั้นกำลังวิ่งตรงมาทางเธอ!

 

 

 

“ไม่เอาแล้วววววววว!!!!” ลูเซียรีบวิ่งหนีแมงมุมยักษ์ที่กำลังซอยเท้าไล่หลังเธอใกล้เข้ามาทุกที แม้ว่าเธอจะฝืนออกแรงวิ่งจนสุดกำลังแล้วก็ตาม แต่ไม่นานเธอก็วิ่งเหยียบตะไคร่น้ำลื่นล้มตกลงไปในรางระบายน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจ ลูเซียที่กลิ้งโค่โล่ไปตามแรงกระแสน้ำพยายามลุกขึ้นยืนแล้วก็รีบปีนขึ้นฝั่งให้เร็วที่สุด...แต่เธอทำไม่ได้ เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดแสบปวดร้อนที่เริ่มส่งสัญญาณออกมา ข้อศอกของเธอมีแผลถลอกขนาดใหญ่จากการลื่นล้มเมื่อครู่นี้ ลูเซียพยายามกัดฟันทนบาดแผลปีนกลับขึ้นฝั่งให้ได้ แต่เจ้าแมงมุมยักษ์ตัวนั้นก็ไล่ตามเธอทันแล้ว มันหันเข้าหากำแพงแล้วตั้งใจจะไต่เพดานข้ามไปหาตัวเธอ...

 

 

 

“ย้ากกกกกกกกก!!!!!”

 

 

 

ฉัวะ!!! อารอนโผล่มาช่วยลูเซียไว้ได้ทันหวุดหวิด เขาพุ่งเข้ามาใช้ดาบฟันขาข้างขวาของเจ้าแมงมุมขาดไปหนึ่งข้าง ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้มันตกใจและร่วงหล่นลงมาบนพื้นอุโมงค์อีกครั้ง แต่มันยังไม่ตาย มันดีดตัวเข้าใส่อารอนที่ไม่ทันระวังจนลงไปกองบนพื้นทั้งคู่ในสภาพที่เจ้าแมงมุมคร่อมอารอนเอาไว้ ตุ้บ!!

 

 

 

“โธ่เว้ย!! ปล่อยนะ!!!” อารอนที่ถูกยึดไว้ด้วยขาหน้าสี่ข้างของแมงมุมยักษ์ลายแดงพยายามดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย และมันยิ่งทำให้เขาตื่นกลัวมากขึ้นไปอีกเมื่อใบหน้าของเจ้าแมงมุมเริ่มกางเขี้ยวพิษออกมาพร้อมจะสังหารเขาอย่างทรมาน...แต่ในที่สุดแขนซ้ายของเขาก็เป็นอิสระ เขารีบคว้ามีดที่เหน็บไว้ด้านหลังมาแทงเข้าที่ใต้ตัวมันซ้ำๆหลายครั้งจนมันกรีดร้องเสียงแหลมอย่างเจ็บปวด ของเหลวสีเหลืองเหนียวเหนอะจากบาดแผลของมันอาบบนคมมีดที่อารอนถอนออกมา เขารีบถอยหนีออกให้ห่างจากเจ้าแมงมุมตัวนั้นโดยเร็ว

 

 

 

แต่แล้วแมงมุมยักษ์ก็หมุนตัวหันก้นของมันมาทางอารอน แล้วพ่นเส้นใยเหนียวๆสีขาวเป็นใยฟูฟ่องคล้ายสายฉีดน้ำแรงดันสูงเข้าใส่ขาของแมวหนุ่ม อารอนที่ถูกฉีดเส้นใยแมงมุมเข้าใส่พยายามจะหันหลังวิ่งหนี แต่ไม่กี่วินาทีเขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกตรึงไว้ด้วยความเหนียวของยางที่หนืดจนขยับขาไม่ได้ดังใจ รองเท้าของเขาก็ถูกดูดหนึบหนับติดกับพื้นเหมือนเหยียบก้อนหมากฝรั่งขนาดใหญ่ จนสุดท้ายเขาหมดแรงและล้มลงไป เจ้าแมงมุมเดินกะเผลกๆเข้ามาหาเหยื่อของมันที่ถูกมัดตรึงไว้ด้วยเส้นใย...

 

 

 

“แฮ่ก...แฮ่ก...แขนยังพอขยับได้นิดหน่อย...แต่ขาไม่ไหวแล้ว...” อารอนพยายามโงหัวขึ้นมองเจ้าแมงมุมที่เข้ามาใกล้ตัวเขาอีกไม่กี่เมตรข้างหน้า เขาพยายามยกแขนข้างที่กำดาบเรเปียร์ขึ้นมาให้ได้ แต่ในสายตาของลูเซียที่อีกฟากหนึ่งของรางระบายน้ำ อารอนทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ขืนเธออยู่เฉยแบบนี้ต่อไปอารอนต้องถูกฆ่าแน่ เธอรีบมองหาเศษหินเศษปูนบริเวณนั้นที่น่าจะเอามาปาใส่เจ้าแมงมุมยักษ์ได้ ข้อศอกของเธอเจ็บก็จริง แต่เธอไม่มีเวลาจะสนใจความเจ็บปวดตอนนี้แล้ว

 

 

 

อึก!! อื๊อออออออออ!!!!!!!

 

 

 

ไม่ถึงนาทีหลังจากนั้น เสียงร้องอันเจ็บปวดของอารอนที่ฟังดูเลวร้ายอย่างยิ่งสำหรับลูเซียก็ดึงเธอให้หันขวับกลับไปมองอารอนทันที...แต่เขาถูกเจ้าแมงมุมยักษ์ฝังเขี้ยวพิษขนาดใหญ่เข้าให้ที่ไหล่ขวาแล้ว

 

 

 

“ไม่นะ!!!” ลูเซียตกใจร้องลั่น เธอรีบลุยน้ำกลับไปหาอารอนทันที เธอไม่สนใจแล้วว่าจะเอาอะไรไปสู้เจ้าแมงมุมที่เพิ่งจะฆ่าอารอนไป ขอแค่รู้ว่าอารอนจะรอดตายหรือไม่เป็นพอ

 

 

 

ทว่า เมื่อลูเซียเข้าไปมองใกล้ๆก็กลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด แมงมุมยักษ์ตัวนี้แน่นิ่งไปแล้ว มันถูกดาบของอารอนเสียบเข้าไปจนทะลุออกกลางหลังพร้อมๆกับที่มันกัดอารอนด้วย แท้จริงแล้วอารอนยอมให้ตัวเองโดนกัดเพื่อหาโอกาสในการสังหารเจ้าแมงมุมตัวนี้นั่นเอง ลูเซียมองอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนที่จะตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งมาผลักศพของเจ้าแมงมุมตัวนี้ให้ลงไปในรางระบายน้ำให้พ้นทาง แล้วเธอก็ก้มลงดูอาการของอารอนทันที “อารอน! ไม่เป็นไรนะ!”

 

 

 

แต่ดูเหมือนอาการของอารอนจะห่างไกลจากคำว่าไม่เป็นไรไปมาก ปากของเขาเริ่มสั่น หายใจแผ่วและถี่ ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างทรมาน และดูเหมือนเขาจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาส่งเสียงไม่ได้เลย ลูเซียเข้าใจดีว่าเธอจะปล่อยเวลาให้เสียไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ก่อนที่เธอจะรักษาพิษของอารอนไม่ทันเวลา ลูเซียหยิบขวดยาแก้พิษที่เธอพบออกมา บิดฝาเปิดแล้วใช้มือข้างหนึ่งประคองหัวอารอนขึ้น ค่อยๆป้อนยาให้อารอนกลืนเข้าไป “ขอร้องล่ะอารอน อย่าตายนะ...”

 

 

 

น้ำยาข้นสีม่วงแดงค่อยๆไหลลงไปในลำคอของอารอนจนหมดขวด มีบางครั้งที่ยาไหลล้นออกมาจนปากของเขาเลอะเทอะ แต่อารอนที่ยังมีสติหลงเหลืออยู่ก็พยายามกลืนยาลงไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ที่เหลือก็รอให้ตัวยาซึมซับและออกฤทธิ์ยับยั้งให้ได้เท่านั้น ระหว่างที่คอยนี้ลูเซียก็แกะใยแมงมุมที่จับตามตัวอารอนอย่างลำบากยากเย็นพร้อมทั้งเฝ้าดูอาการของอารอนอย่างใกล้ชิด

 

 

แต่ละนาทีที่ผ่านไป ลูเซียรู้สึกแปลกใจที่สีหน้าของอารอนดีขึ้นเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่นึกเลยว่ายาแก้พิษที่เธอเก็บมาได้จะออกฤทธิ์ได้ดีขนาดนี้ การหายใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ ใบหน้าของเขาเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อแม้จะถูกปกคลุมด้วยขนแมว สีหน้าเริ่มผ่อนคลายลง...จนกระทั่งเวลาผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมง ในที่สุดอารอนก็ค่อยๆลุกขึ้นนั่งเองได้

 

 

 

“อา...ค่อยยังชั่ว ยาที่องค์หญิงให้เนี่---เหวอ!”

 

 

 

อารอนรู้สึกตกใจที่จู่ๆลูเซียก็โผเข้ากอดเขาด้วยความดีใจ เธอกอดเขาไว้แน่นราวกับว่าจะไม่ยอมปล่อยให้อารอนต้องไปจากเธออีกแล้ว “โล่งอกไปที! ดีจังเลยที่เธอปลอดภัย...ฮึก...ฉันนึกว่าเธอจะต้องตายแล้วซะอีก...”

 

 

 

“(ท่าทางจะกลัวมากเลยสินะ...)” อารอนคิดในใจ เขาแอบเห็นว่าลูเซียน้ำตาซึมนิดหนึ่งด้วย เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะลูบหลังของลูเซียเบาๆรับการโอบกอดที่อบอุ่นของเธอ

 

 

 

“อื้ม...กระผมไม่ตายง่ายๆหรอก...ก็กระผมเป็นอัศวินขององค์หญิงนี่ขอรับ”

 

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

 

To be continued in 5th Memory.
 

ติชมกันได้ตามสะดวกนะฮะ:pika01:

Link to comment
Share on other sites

อารอนเกือบตายแล้วสิ ดีนะที่ได้ยาช่วยทัน //สกิลพระเอกสินะ # ผิด

ลูเซียกับอารอนรอดมาได้แล้ว ต่อไปจะออกไปที่ไหนกันนะ ติดตามค่ะ :3

Edited by + Pangtor Girl +
  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

เช่นเคยนะฮะ พอดีครั้งนี้ลงฟิคช้าไปหน่อยเพราะไปออกทริปที่ประจวบ+พม่าอยู่ และตอนนี้ตัวละครใหม่ก็ได้ฤกษ์เปิดตัวแล้วครับ เชิญรับชมกันได้เลยกับตอนที่ 5 ครับผมมมม

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – ลูเซียถูกแมงมุมขนาดยักษ์ไล่ทำร้ายในอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดิน แต่อารอนก็มาช่วยเธอ  และฆ่าเจ้าแมงมุมลงได้ แต่เขาเองก็ถูกพิษของมันเช่นกัน ลูเซียใช้ยาแก้พิษที่เธอพบรักษาอารอนจนหายดี ก่อนที่พวกเขาจะหาทางออกจากที่นี่ในภายหลัง...

 

 

Heart Remedy 5th Memory: Angel Appear (นางฟ้าปรากฏกาย)

 

 

หลังจากที่อารอนรู้สึกตัวแล้ว พวกเขาพักกันอยู่ครู่หนึ่งราวๆชั่วโมงกว่า ก่อนที่พวกเขาจะลุกขึ้นเดินตามทางน้ำไหลเพื่อหาทางออกจากอุโมงค์ระบายน้ำแห่งนี้ต่อไป เรี่ยวแรงของพวกเขาใกล้หมดลงเต็มทีจากการวิ่งหนีเมก้าโทรพ็อดแมงมุม แต่พวกเขาก็คิดว่าไม่น่าจะมีใครมาทำร้ายพวกเขาระหว่างนี้อีกแล้ว ถ้ามี พวกเขาก็คงยอมแพ้ตั้งแต่ตรงนี้เสียเลยดีกว่า

 

 

โครกกกกก.....

 

 

“หิวจังเลย...นี่เราหนีจนลืมทานข้าวมานานแค่ไหนแล้วนะ?” ลูเซียลูบท้องตัวเองเบาๆ เธอรู้สึกเหมือนกระเพาะของเธอสั่นโครกครากอยู่ข้างในจนดังออกมาข้างนอก แม้ความจริงมันไม่ได้ดังออกมาขนาดนั้นก็ตาม

 

 

“อดทนหน่อยขอรับองค์หญิง เราไม่น่าจะมีอุปสรรคอะไรแล้ว ถ้าเราออกไปข้างนอกได้ กระผมจะรีบพาองค์หญิงไปซื้ออะไรให้ทานรองท้องทันทีเลยขอรับ” อารอนคอยพยายามประคองตัวลูเซียที่อ่อนเพลียและเนื้อตัวมีบาดแผลไว้ตลอดเวลา ทั้งที่ตัวเขาเองก็สภาพย่ำแย่ไม่น้อยไปกว่ากันเลย จนลูเซียอดว่ากลับด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “โธ่! ห่วงตัวเองก่อนเถอะ!”

 

 

แล้วเธอก็นึกถึงคำถามที่เธอถามค้างไว้ตอนที่หนีเจ้าแมงมุมยักษ์ขึ้นมาได้ “ว่าแต่อารอน...นั่นน่ะเหรอคือเมก้าโทรพ็อด? ฉันเคยได้ยินแต่ที่ท่านพ่อเล่าให้ฟัง ตัวจริงน่ากลัวขนาดนั้นเลยสินะ”

 

 

“ขอรับ มันเคยเป็นแมลงธรรมดามาก่อน แต่แมลงบางจำพวกจะกลายพันธุ์จนเป็นเมก้าโทรพ็อดนี่แหละขอรับ กระผมเองก็เคยต่อสู้กับพวกมันมาก่อนขอรับ”

 

 

อารอนเริ่มถามต่อ “จะว่าไปแล้วยาแก้พิษนั่น องค์หญิงได้มาจากไหนหรือขอรับ?”

 

 

“ฉันไปพบแถวๆโครงกระดูกของคนที่เคยพยายามจะเข้ามาที่นี่น่ะ แต่ท่าทางพวกเขาจะตายก่อนที่จะได้ใช้ยาเสียอีก...” ลูเซียหลุบตาลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าเศร้าๆ เธอเอ่ยถามต่อ “อารอน...ฉันอยู่แต่ในวังมาตลอด อ่านหนังสือมาก็มาก รูปภาพก็มีมากมาย มองดูพวกทหารซ้อมรบกันก็เคยบ้าง แต่ของจริง...มันน่ากลัวมากเลย...การต่อสู้น่ะ”

 

 

อัศวินแมวหนุ่มตอบด้วยใบหน้าจริงจัง “การต่อสู้ของจริงก็เป็นเช่นนี้แหละขอรับ ความรู้สึกที่องค์หญิงสัมผัสมานั้นหาไม่ได้จากการซ้อมหรือยืนดูการซ้อมเฉยๆ เพราะคู่ซ้อมของเราไม่ต้องการให้เราบาดเจ็บหรือตาย ไม่มีรังสีฆ่าฟัน หรือจิตสังหารเหมือนกับศัตรูในสนามรบที่หวังจะเอาชีวิตจริงๆน่ะขอรับ”

 

 

“งั้นเหรอ...”

 

 

“...เอ๊ะ!? ดูนั่นสิขอรับองค์หญิง! เราถึงทางออกแล้วขอรับ!”

 

 

อารอนที่ตะโกนบอกอย่างตื่นเต้นชี้ไปข้างหน้าให้ลูเซียดู มีแสงสว่างของตะวันตกดินยามใกล้พลบค่ำ และภาพบรรยากาศของโลกภายนอกอยู่ที่ปลายทาง ความกดดันบนใบหน้าลูเซียก็พลันถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น และกำลังจะระเบิดความดีใจออกมา ทั้งเธอและอารอนรีบวิ่งไปที่ปลายทางโดยลืมความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่พวกเขามีไปจนหมดสิ้น

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

และแล้ว อารอนกับลูเซียก็มาถึงปลายทาง พวกเขาอยู่กลางป่าอันกว้างใหญ่ยามเย็น พื้นที่ไม่กี่เมตรรอบๆบริเวณนี้มีหญ้าขึ้นสูงและก้อนหินน้อยใหญ่อยู่ตามพื้นดิน น้ำขุ่นๆจากอุโมงค์ระบายน้ำไหลลงสู่ลำธารที่จะไหลตรงออกไปยังแม่น้ำสายใหญ่ แต่ยังคงมีเศษขยะที่ติดค้างอยู่ตามต้นน้ำลำธาร พวกเขาต้องค่อยๆปีนขึ้นฝั่งบริเวณที่ปลอดภัยและไม่สกปรกเสียก่อน...และก็ได้เวลาแห่งความยินดีปรีดาของพวกเขาแล้ว

 

 

“อารอน! พวกเรารอดแล้ววววว!! ดีใจจังเลยยยยยย!! ฮะๆๆๆ!!!”

 

 

ลูเซียกอดอารอนด้วยความดีใจ หัวเราะได้อย่างเต็มที่ เธอรู้สึกโล่งอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความจริงอารอนก็ดีใจมากเช่นกัน บัดนี้เขาจะได้หายใจอย่างเต็มปอดเสียที พวกเขาเป็นอิสระแล้ว พวกเขาหนีออกมาจากการถูกกักขังได้แล้ว ไม่ว่าหลังจากนี้พวกเขาจะต้องทำอย่างไรต่อ แต่การที่หนีออกมาได้นี้นับว่าเป็นก้าวแห่งความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขา เขาไม่เคยรู้เลยว่าอ้อมกอดของคนที่เขาคอยปกป้องอยู่ตลอดนั้นจะอบอุ่นราวกับได้ผิงไฟ...

 

 

“(หืม? อุ่น?)”

 

 

ยังไม่ทันที่อารอนจะรู้สึกตัวถึงความอุ่นที่ผิดปกติ ลูเซียค่อยๆทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ “แฮ่ก...จ....เจ็บ...เจ็บจัง....”

 

 

“หา? องค์หญิง? องค์หญิงขอรับ!”

 

 

บรรยากาศที่ควรจะน่ายินดีของพวกเขากลับตาลปัตรไปในบัดดล อารอนก้มลงดูอาการของเธอด้วยความตกใจ เธอกุมแขนซ้ายตัวเองไว้อย่างแน่นหนาและมีสีหน้าเจ็บปวดอย่างรุนแรง แผลถลอกขนาดใหญ่ที่เธอเคยลื่นล้มในอุโมงค์ระบายน้ำขณะนี้กลับเริ่มมีสีคล้ำอย่างน่ากลัว ยิ่งไปกว่านั้น ไข้ของเธอกลับสูงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สาเหตุที่เขารู้สึกได้ถึงความอุ่นของร่างกายลูเซียที่ผิดปกตินั้นมาจากสิ่งนี้นั่นเอง

 

 

“แผลติดเชื้องั้นเหรอ? แย่แล้ว...” เหตุร้ายเกิดขึ้นอย่างกระทันหันจนอารอนปรับอารมณ์แทบไม่ทัน ความกลัวและกระวนกระวายเริ่มครอบงำจิตใจ เขาพยายามหันซ้ายหันขวามองหาคนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ที่นี่คือกลางป่า แถมยังอยู่ในถิ่นศัตรู ไม่มีความช่วยเหลือใดๆที่จะหยิบยื่นให้เขาได้อีกแล้ว...แต่สภาพมืดแปดด้านเช่นนี้ เขาไม่สนใจแล้วว่าพวกเขาอยู่ในถิ่นศัตรูหรือไม่ องค์หญิงของเขาต้องได้รับการรักษาให้ได้ก่อนที่จะสายเกินไป!

 

 

“ค-ใครก็ได้!!! ช่วยด้วยครับ!! มีคนป่วยครับ!!!”

 

 

สิ้นเสียงตะโกนเรียกของอารอนผ่านไปราวๆห้าวินาที ก็ยังไม่มีสิ่งใดตอบรับกลับมาเลย เขาเริ่มประคองอุ้มลูเซียขึ้นแล้วพาเดินมองหาคนให้ความช่วยเหลือในป่าอย่างไร้ทิศทาง เขาคิดอะไรไม่ออกว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาควรจะทำแล้วในตอนนี้

 

 

“ช่วยด้วยครับ!!! มีเด็กบาดเจ็บครับ!!! ถ้าใครอยู่ช่วยตอบด้วยครับ!!!”

 

 

ดูราวกับว่าความหวังของอารอนจะยิ่งริบหรี่ลงไปเรื่อยๆตามแสงตะวันที่ค่อยๆมืดลง แสงสีเหลืองอันอบอุ่นของอาทิตย์อัสดงกำลังเลือนหายไป และกำลังจะถูกแทนที่ด้วยท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มอันมืดหม่น เขายังคงมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างชัดเจนด้วยคุณสมบัติของสายตาแมวของเขาอยู่ แต่มันก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

 

 

จนในที่สุด ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดการหลบหนีทำให้อารอนเดินต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว เขาพยายามวางร่างของลูเซียลงกับพื้นอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่ามันจะไม่ทำให้อาการของลูเซียดีขึ้นเลยก็ตาม

 

 

“อารอน...ฉัน...ปวดหัว...” ลูเซียเปล่งเสียงออกมาอย่างอ่อนล้า แถมอาการของเธอมีแต่จะแย่ลงเรื่อยๆ อารอนได้ยินเสียงของเธออย่างชัดเจน แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เขาไม่เคยรู้สึกมืดแปดด้านขนาดนี้มาก่อนเลย เขาทำได้เพียงกุมมือข้างหนึ่งของเธอและหลับตาไว้แน่น และภาวนาขอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเท่านั้น

 

 

“ได้โปรด...ถ้าสวรรค์หรือนางฟ้ามีจริง...ช่วยองค์หญิงลูเซียให้ปลอดภัยด้วยเถอะ!…”

 

 

…………………

 

 

…………

 

 

 

 

ซวบ...ซวบ...ซวบ…

 

 

“(หือ? เสียงใบไม้?)” อารอนคิด

 

 

“เอ่อ...เด็กคนนี้เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

 

 

เสียงเล็กๆที่อ่อนหวานของหญิงสาวทำให้อารอนรู้สึกตัวและลืมตามองเจ้าของเสียงทันที...เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น คนที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นหญิงสาวที่มีผมสีน้ำเงินสลับฟ้าเป็นริ้วๆและเป็นประกาย สวมหมวกใส่นอนทรงสามเหลี่ยมสีน้ำเงินประดับดาวสีขาว มีเครื่องประดับรูปปีกแทนที่หูของเธอ ดวงตาสีชมพูแสนอ่อนโยน หน้าตาน่ารักใสซื่อเหมือนนางฟ้า แต่กลับสวมผ้าคลุมสีเทาปกปิดร่างกายอย่างมิดชิดดูแล้วลึกลับผิดกับหน้าตาที่ใสซื่อของเธอ แต่อย่างไรก็ตาม เท่านี้อารอนก็รู้สึกประหลาดใจมากแล้วที่หญิงสาวสวยราวกับนางฟ้าคนนี้จะปรากฏตัวมาหาพวกเขาจริงๆ

 

 

“องค์---ไม่สิ เพื่อนของผมบาดเจ็บครับ! เธอมีแผลติดเชื้อ ไข้สูงมาก อาการไม่ดีเลยครับ!” อารอนพูดอย่างเร่งรีบจนหญิงสาวผมน้ำเงินไม่ทันได้ตั้งตัว “หวาๆๆ! ใจเย็นๆก่อนนะคะ! เอ่อ...เธอป่วยแล้วก็มีแผลสินะคะ…”

 

 

หญิงสาวเข้ามาดูอาการของลูเซียอย่างคร่าวๆ ก่อนที่เธอจะเริ่มกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอกคล้ายกับการขอพร และทำปากขมุบขมิบเบาๆเหมือนขยับปากสวดมนต์ ก่อนที่จะกางมือแผ่ออกลงไปเหนือร่างของลูเซียที่นอนอยู่…

 

 

“ด้วยพลังแห่งดวงดาว ฉันขออธิษฐานให้เด็กสาวคนนี้ได้รับการเยียวยาบาดแผลและโรคภัยให้กลับมาหายดีด้วยเถิด วิชชิ่ง สตาร์(Wishing Star)”

 

 

และทันใดนั้นเอง อารอนถึงกับอ้าปากค้างเมื่อประกายแสงรูปดาวปรากฏออกมาจากใต้ฝ่ามือของหญิงสาว กลุ่มก้อนแสงรูปดาวนี้ระเบิดโพละออกมาเหมือนลูกโป่งแตก แล้วร่างกายของลูเซียก็เริ่มเรืองแสงออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ แผลของลูเซียค่อยๆจางหายไปราวกับเวทมนตร์ สีหน้าของเธอก็เริ่มผ่อนคลายขึ้น ดูไม่ทรมานเหมือนอย่างเก่าแล้ว ก่อนที่แสงนั้นจะค่อยๆจางลง อารอนเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ที่เขาพอจะเดาได้ในตอนนี้คือ องค์หญิงของเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว

 

 

“ฉันรักษาอาการของเธอให้แล้วนะคะ...เอ๊ะ? คุณเองก็แผลเต็มตัวเหมือนกันเลยนี่คะ ให้ฉันรักษาคุณด้วยนะคะ” หญิงสาวคนนั้นเห็นสภาพของอารอนแล้วก็ทำท่าประหลาดใจ พร้อมทั้งทำท่าจะรักษาเขาด้วยวิธีการแบบเดียวกับลูเซียเมื่อกี้นี้

 

 

“เดี๋ยวๆๆ ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมไม่เป็น---อะ...อา…” ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่สนความเกรงใจของเจ้าแมวหนุ่ม กลุ่มก้อนแสงรูปดาวระเบิดออก และร่างกายของอารอนก็เรืองแสงออกมาเหมือนกับลูเซียเช่นกัน อารอนรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างมากราวกับร่างกายล่องลอยไปในอากาศ ความเจ็บปวดและเมื่อยล้าที่เคยมีค่อยๆหายไปราวกับโกหก เขากลับมามีเรี่ยวแรงเหมือนเดิมแล้ว

 

 

“ข...ขอบคุณมากครับ! คุณช่วยชีวิตพวกเราไว้แท้ๆ! พวกเราไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดี” อารอนคุกเข่าขอบคุณหญิงสาวผู้มีพระคุณตรงหน้าอย่างอัศวิน สร้างความเกรงใจต่อเธอสุดๆ “ย-อย่าคุกเข่าเลยค่ะ! ทำแบบนี้ฉันก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมาแทนนะคะ”

 

 

“อ...อืม...รู้สึกเหมือนฝันร้ายเลยเมื่อกี้นี้” ลูเซียค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างงัวเงียเพราะเสียงของอารอนกับหญิงสาว เธอตกใจเล็กน้อยเมื่อได้พบคนอื่นนอกจากเธอและอารอนเป็นครั้งแรก “เอ๊ะ!? อารอน คนๆนี้คือ?”

 

 

“ฉันชื่อสเตลล่าค่ะ เป็นแค่นักเดินทางที่ผ่านมาแถวนี้น่ะค่ะ” หญิงสาวผู้อ่อนหวานนามว่าสเตลล่าแนะนำตัวเอง

 

 

“คนๆนี้ช่วยรักษาบาดแผลขององค์หญิงให้หายเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะขอรับ” อารอนช่วยเสริมให้ โดยไม่ทันคิดว่าเขาเรียกลูเซียว่าองค์หญิงให้สเตลล่าได้ยินไปแล้ว “เอ๊ะ? องค์หญิง? หมายความว่าไงกันน่ะคะ?”

 

 

“องค์หญิงลูเซีย เป็นเจ้าหญิงของเมืองที่อยู่ด้านหลังนี้น่ะครับ” อารอนแนะนำตัวลูเซียให้แทน เธอใช้โอกาสนี้แสดงการขอบคุณสเตลล่าด้วยการถอนสายบัวให้กับเธอเล็กน้อย “ขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเรานะคะ”

 

 

สเตลล่าออกอาการชะงักงันต่อคำว่า ‘เจ้าหญิง’ ไปราวสามวินาที ก่อนที่เธอจะเริ่มเข้าใจว่าลูเซียเป็นใคร “หวาาาา!!! ขออภัยที่เสียมารยาทแก่ร่างกายของท่านนะคะ! ยกโทษให้ดิฉันด้วยเถอะค่ะ! ขออภัยด้วยนะคะ!!” เธอคุกเข่าพร้อมก้มหัวปะหลกๆแก่ลูเซียหลายครั้งหลายหน

 

 

“โธ่~! ยืนขึ้นเถอะค่ะคุณสเตลล่า ทำแบบนี้ฉันก็ลำบากใจนะ” ลูเซียให้สเตลล่าลุกขึ้นก่อน เธอไม่อยากให้ใครมาปฏิบัติตัวกับเธออย่างห่างเหินขนาดนี้เท่าไหร่นัก สเตลล่าลุกขึ้นอย่างประหลาดใจเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยคำถาม “ว่าแต่ว่า...พวกคุณทำไมเนื้อตัวเลอะเทอะขนาดนี้เลยล่ะคะ? แถมยัง...เอ่อ...ขอโทษนะคะ แหะๆ”

 

 

จู่ๆสเตลล่าก็ยกมือขึ้นมาปิดจมูกเพราะทั้งหัวเราะแก้เขิน ทั้งอารอนและลูเซียเข้าใจได้ทันทีว่าเธอเหม็นกลิ่นตัวพวกเขาที่เพิ่งไปผจญภัยในท่อระบายน้ำมา...

 

 

“อา...ขออภัยด้วยครับที่สภาพพวกเราอาจจะน่ารังเกียจนิดนึง เรื่องนี้ผมจะเล่าให้ฟังเองครับ แต่ก่อนอื่นหารถที่จะพาพวกเราไปยังเมืองถัดไปก่อนเถอะครับ ตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย” อารอนเสนอ ทั้งลูเซียและสเตลล่าต่างก็เห็นพ้องต้องกัน และพวกเขาก็ตัดสินใจรีบออกจากป่าเพื่อเดินทางไปยังเมืองถัดไป...

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

To be continued in 6th Memory.

 

คอมเม้นต์กันมาได้นะฮะ:pika01:

Link to comment
Share on other sites

  • 1 month later...

เอาล่ะครับ เรากำลังจะผ่านพ้นไปอีกปีแล้ว ว่าแต่นี่ผมแต่งฟิคกันข้ามปีเลยเหรอนี่ ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานจริงๆ //ฮา

แต่ก่อนที่เราจะเข้าสู่ปีถัดไป ผมจะขอลงฟิคตอนสุดท้ายของปีนี้ก่อนละครับ นั่นคือตอนที่ 7 นั่นเอง!

*Edit* เพิ่มตอนที่ 6 ลงไปด้วยเนื่องจากเผลอลบรีพลายตัวเองนะฮะ

******************

Heart Remedy 6th Memory: Fallen Angel (นางฟ้าตกสวรรค์)

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – ในที่สุดอารอนและลูเซียก็ออกมาจากท่อระบายน้ำของเมืองได้สำเร็จ แต่ลูเซียก็เกิดอาการป่วยจากแผลติดเชื้อ อารอนที่กำลังอับจนหนทางอยู่นั้นได้หญิงสาวคนหนึ่งนามว่าสเตลล่า มาช่วยรักษาอาการป่วยและบาดแผลของลูเซียให้หายดีได้อย่างน่าอัศจรรย์ แล้วพวกเขาก็ได้รวมกลุ่มกันเพื่อเดินทางไปยังเมืองต่อไปที่อยู่ใกล้ๆกัน...

 

 

Heart Remedy 6th Memory: Fallen Angel (นางฟ้าตกสวรรค์)

 

 

อารอน ลูเซีย และเพื่อนร่วมทางคนใหม่ของพวกเขา สเตลล่า ได้ช่วยกันหาทางออกจากป่าจนกระทั่งพวกเขาโผล่ออกมาที่ริมถนนโล่งๆแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองที่พวกเขาจากมามากนัก แม้จะเป็นเวลากลางคืนที่ดูไม่ปลอดภัย แต่ดูเหมือนสิ่งนั้นจะไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับพวกเขาในการหาทางออกจากป่าเลย

 

 

“ฮ้า! ในที่สุดเราก็ออกมาจากป่าได้ซะที~” ลูเซียกล่าวอย่างโล่งอกพร้อมกับบิดขี้เกียจ

 

 

“คุณสเตลล่านี่ยอดไปเลยนะครับ ผมเพิ่งรู้ว่าเราสามารถหาทิศเหนือจากดวงดาวบนฟ้าได้ด้วย” อารอนกล่าวชมสาวน้อยในผ้าคลุมสลับกับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีดาวระยิบระยับ รวมทั้ง ‘ดาวเหนือ’ ที่เขากล่าวถึง

 

 

“ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แหะๆ ฉันมีความรู้เรื่องดาราศาสตร์อยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ” ดูท่าทางสเตลล่าจะดีใจไม่น้อยที่มีคนชมเธอ ความจริงแล้วสเตลล่าตัวสูงกว่าอารอนและลูเซียอีก แต่กิริยาที่ดูใสซื่อเหมือนเด็กของเธอก็ทำให้อารอนอดมองเธออย่างเอ็นดูไม่ได้เลย

 

 

“จะว่าไปแล้ว คุณสเตลล่ามาทำอะไรที่นี่เหรอ?”

 

 

“เอ่อ...พอดีฉันมีธุระที่เมืองโนวาโปลิซน่ะค่ะ แต่พอไปถึงหน้าประตู ฉันก็เห็นมีทหารหน้าตาท่าทางน่ากลัวหลายคนยืนปิดประตูทางออกไว้ ฉันเองก็ไม่กล้าเข้าไปถามพวกเขาด้วย ก็เลยพยายามลัดเลาะป่าหาทางเข้าทางอื่น...แต่ผลที่ได้ก็คือหลงทางซะเองน่ะค่ะ” สเตลล่าตอบแบบเขินๆ

 

 

“แต่เรื่องของคุณอารอนและเจ้าหญิงก็น่าตกใจไม่น้อยเลยนะคะ...ถ้าปราสาทถูกยึดแบบนั้น ความมั่นคงของอาณาจักรนี้ก็คงเริ่มสั่นคลอน...เป็นปัญหาที่ใหญ่มากเลยนะคะ” สเตลล่าพูดอย่างกังวล

 

 

“เพราะอย่างนั้น พวกเราก็เลยคิดจะหาทางกู้ปราสาทคืนมาให้ได้น่ะ แต่พวกเรายังไม่มีแผนอะไรกันเลย” อารอนกล่าว

 

 

“ถ้าอย่างนั้น...ฉันรู้ว่ามันจะเป็นการรบกวนเวลาอันมีค่าของพวกท่าน แต่ถ้าไปถึงเมืองถัดไปแล้ว ช่วยรับฟังเรื่องที่ฉันจะขอร้องได้มั้ยคะ? ที่ผ่านมาไม่มีใครที่จะช่วยเหลือฉันได้แล้วจริงๆ...”

 

 

“อา...ได้สิคุณสเตลล่า พวกเราจะรับฟังให้นะ” ลูเซียตอบรับด้วยรอยยิ้ม แม้เธอจะสงสัยว่าทำไมสเตลล่าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เล่าตอนพวกเขาเดินทางถึงเมืองถัดไป แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเธอจะต้องถามอะไรจากอารอนต่อ “ว่าแต่เราจะเดินทางต่อไปยังไงกันดีล่ะอารอน?”

 

 

“คงต้องเดินไปเท่านั้นแหละขอรับ พวกเราไม่มีเงินจ่ายค่าโดยสารเลยนะขอรับ” อารอนตอบแบบท้อๆ เขาเพิ่งจะคิดได้ว่าถ้ารู้อย่างนี้น่าจะเอาทรัพย์สินจากปราสาทติดตัวมาด้วย

 

 

“เอ่อ...ถ้าไม่มีเงิน จะใช้สิ่งนี้ก็ได้นะ?”

 

 

อารอนประหลาดใจกับคำพูดขององค์หญิง เขาหันไปมองและพบว่าเธอหยิบเอาสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าใบเล็กๆที่ซ่อนอยู่ในชุดกระโปรงขาดๆเลอะๆที่ลูเซียสวมอยู่ มันคือตราสัญลักษณ์ของผู้ปกครองแผ่นดินของเธอนั่นเอง มันมีเข็มอยู่ที่ด้านหลังตราคล้ายกับเข็มกลัด แต่เข็มกลัดทั่วไปไม่มีการทำขอบทองหรือใช้แซฟไฟร์เม็ดโตกว่าหัวแม่มือเป็นองค์ประกอบหลักแน่ๆ อีกทั้งยังมีสัญลักษณ์รูปหัวใจสีขาวบางๆถูกพิมพ์ไว้บนอัญมณีแซฟไฟร์ขนาดใหญ่อีกด้วย

 

 

แต่สิ่งนี้เป็นของล้ำค่ามากเกินกว่าที่อารอนจะยอมให้ลูเซียขายเพื่อเพียงใช้เงินยังชีพ เขาคัดค้านทันที “เดี๋ยวก่อน! ไม่ได้นะขอรับ สิ่งนี้เป็นของสำคัญมากสำหรับตระกูลขององค์หญิงไม่ใช่หรือขอรับ!?”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก มันก็แค่ของที่ใช้สำหรับบ่งบอกฐานะและตัวตนของฉันเท่านั้นเอง ถึงฉันจะขายมันไปก็ไม่ได้หมายความว่าตัวฉันจะหายไปซักหน่อย ตอนนี้เราต้องใช้เงินนี่ ใช่มั้ย?” ลูเซียพูดอย่างไม่เสียดายกับตราสัญลักษณ์ที่เธอคิดจะขายมันเลย แต่อารอนไม่คิดอย่างนั้น เขาคิดว่าเจ้าหญิงของเขายังคิดตื้นเกินไป

 

 

“องค์หญิงขอรับ ท่านได้คิดเผื่อกรณีที่จะถูกกดราคาต่ำกว่าความจริงที่ท่านควรจะได้หรือเปล่า พวกเราไม่มีความรู้เรื่องการซื้อขายอัญมณี และตอนนี้พวกเราไม่มีเวลาจะไปศึกษาเรื่องนี้เพิ่มเติมเลยขอรับ อีกอย่าง แม้สิ่งนี้จะสามารถทำขึ้นใหม่อีกกี่ครั้งก็ได้ แต่องค์หญิงลองคิดดูก่อนนะว่า ถ้าวันนึงเรื่องที่ท่านเอาตราสัญลักษณ์ของผู้ปกครองแผ่นดินไปขายให้กับภายนอกเกิดแดงขึ้นมาให้คนทั่วไปได้รับรู้ ท่านคิดว่าประชาชนจะยังไว้ใจในการปกครองดินแดนนี้ในนามตระกูลของท่านได้อีกหรือขอรับ?”

 

 

ความเงียบเกิดขึ้นกับพวกเขาชั่วขณะ ไม่มีใครพูดอะไรออก ล้วนแต่อยู่ในอาการตกตะลึง จนอารอนอดคิดไม่ได้ว่าเขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า “อ...เอ่อ...กระผมเพียงแค่พูดเพื่อเตือนสติท่านด้วยความเห็นส่วนตนเท่านั้น ถ้ากระผมพูดอะไรผิดไปหรือรุนแรงไป ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงด้วยขอรับ” เขาคุกเข่าลงทันที แต่ลูเซียก็รีบห้ามเขาไว้

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกอารอน! ลุกขึ้นเถอะ! เธอพูดถูกแล้วแหละ...ฉันอุตส่าห์รักษาสิ่งนี้ไว้กับตัวได้ แถมยังมีความสำคัญมากต่อตระกูลของฉัน แต่ฉันกลับคิดจะขายมันเพื่อเอาตัวรอด...พวกเราต้องไม่ยอมแพ้สินะ ฉันจะเก็บมันไว้ต่อไปก็แล้วกัน” ลูเซียมองดูตราสัญลักษณ์ในมือของเธอ ก่อนที่จะเอามันเก็บกลับเข้ากระเป๋าที่กระโปรง อารอนที่เห็นดังนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเปลาะหนึ่ง

 

 

“เอ่อ ถ้ามีปัญหาเรื่องค่าโดยสาร ฉันจะช่วยออกให้ก็ได้นะคะ เรื่องเล็กน้อยเท่านี้เอง” สเตลล่าอาสาอย่างแข็งขัน ลูเซียรู้สึกดีใจมาก “จริงเหรอ! ขอบคุณมากเลยนะสเตลล่า!”

 

 

“เป็นพระคุณอย่างสูงสำหรับพวกเราเลยล่ะครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะมองหารถให้นะครับ” อารอนยืดตัวชะเง้อมองซ้ายมองขวาไปตามถนนที่ไกลๆ ซักพักหนึ่งเขาก็อุทานออกมาด้วยความดีใจขึ้นมา “เจอรถโดยสารแล้วล่ะขอรับ!”

 

 

บนถนนฝั่งที่ทอดยาวออกมาจากเมืองโนว่าโปลิซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรนี้ หรือก็คือเป็นเมืองที่พวกอารอนจากมานั่นเอง มียานพาหนะคันหนึ่งที่วิ่งมาด้วยความเร็วพอเหมาะมาตามถนน อารอนได้โบกมือเพื่อให้สิ่งนี้จอดข้างๆพวกเขา มันคือรถยนต์โดยสารที่มีล้อผอมๆสี่ล้อ ไฟหน้ากลมๆทั้งสองดวงถูกติดตั้งไว้ห่างออกจากกันพอสมควร ภายในรถเปิดโล่งด้านซ้ายขวา มีผ้าใบกันฝนที่ถูกกางให้คลุมไว้ทั่วโครงหลังคารถตั้งแต่ท้ายรถจนถึงเหนือที่นั่งคนขับ เบาะหนังสีดำด้านมีกระดุมติดเป็นลายเบาะชวนให้รู้สึกดูหรูหรา

 

 

ผู้ขับขี่รถคันนี้ซึ่งเป็นชายหนุ่มสวมเครื่องแบบชุดสูทยาวสีดำพร้อมหมวกเดอบี้กลมๆแบบคนขับรถทั่วไป ได้ยื่นหน้าออกมาพูดกับพวกอารอน “เอ่อ...พวกคุณเนื้อตัวสกปรกชะมัดเลยนะ แถมเนื้อตัวยังเหม็นเป็นบ้า พวกคุณนั่งไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวทั้งคราบทั้งกลิ่นติดรถผมจะเดือดร้อนนะ”

 

 

แล้วชายคนนั้นก็ขับรถจากไปต่อหน้าต่อตาพวกอารอนทันที…

 

 

“ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งจะเคยโดนรังเกียจเข้าจังๆขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย ฮะๆๆๆ…” ลูเซียหัวเราะทั้งน้ำตา ทำหน้าตาที่ดูไม่ออกว่าจะดีใจหรือร้องไห้ดี เธอทำสีหน้าอารมณ์ไม่ถูกเลยหลังจากที่เจ้าหญิงอย่างเธอถูกปฏิเสธแม้กระทั่งรถโดยสารของชาวบ้าน

 

 

“ถ้าพวกเราได้อาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด พวกเราอาจจะได้โดยสารรถไปแล้วนะขอรับ น่าเสียดายจัง” อารอนมองดูสภาพของตัวเองและองค์หญิงของเขาอย่างเวทนา “แต่คิดในแง่ดีก็ คุณสเตลล่าไม่ต้องจ่ายค่าโดยสารแล้วนะครับ แหะๆๆ”

 

 

“อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ พวกคุณกำลังลำบากอยู่นี่นา” สเตลล่ากล่าว อารอนเพิ่งจะสังเกตว่าสเตลล่าดึงฮู้ดขึ้นมาปิดบังใบหน้าส่วนหนึ่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่เธอยังคงพูดคุยกับเขาได้อยู่ “ถ้างั้นก็มีแต่ต้องเดินไปแล้วสินะคะ…”

 

 

“เดี๋ยวก่อนนะครับทุกคน”



จู่ๆอารอนก็ทำท่าเหมือนจะมองเห็นอะไรบางอย่างอีกครั้งจากทิศเดิมที่มีรถโดยสารวิ่งผ่านมาเมื่อกี้นี้ เขาเพ่งมองอยู่ซักพักก่อนที่จะหันกลับมาหาลูเซียกับสเตลล่าด้วยสีหน้าที่มีความหวัง “ถ้าเป็นคันนี้ละก็อาจจะมีสิทธิ์นะขอรับ”

Spoiler

 

ทั้งสองสาวต้องรอซักพักกว่าจะได้รู้ความหมายที่อารอนพูด รถที่อารอนพูดถึงกลับเป็นรถกระบะขนของธรรมดาๆที่ท่าทางนั่งไม่สบายเลยแม้แต่นิดเดียว ตัวรถทรงเหลี่ยมๆมนๆสภาพค่อนข้างเก่าที่ตรงท้ายติดกระบะรถสีฟ้า พื้นกระบะบุด้วยแผ่นไม้กระดานหลายๆแผ่นต่อกันเป็นแนวยาว ภายในกระบะนั้นว่างไม่มีสินค้าหรือกล่องใดๆ มีพื้นที่ให้พวกเขาทั้งสามคนเข้าไปนั่งได้สบายๆ

 

 

“ขอโทษนะคร้าบบบบบบบ จอดด้วยคร้าบบบบบบบ” อารอนโบกมือเรียกจนรถกระบะคันนี้จอดข้างๆพวกอารอน และมีคนขับเป็นลุงแก่ๆสวมหมวกฟางและเสื้อคนงานมอมๆยื่นหน้าออกมามองพวกเขาด้วยความสงสัย “พวกเราขอติดรถไปเมืองอินิเชียโล่ได้รึเปล่าครับ?”

 

 

“หลังกระบะเลยไอ้หนู รถนี่ขี่ไม่นิ่มนะบอกไว้ก่อน รีบขึ้นให้ไว” ลุงคนขับชี้ไปที่กระบะรถด้านหลังอย่างห่ามๆ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่พวกอารอนต้องการ พวกเขาพากันขึ้นหลังรถกระบะโดยให้อารอนที่ขึ้นไปก่อนคอยยื่นมือรับลูเซียกับสเตลล่าให้ขึ้นมาอีกที เมื่อสเตลล่าขึ้นมาบนกระบะรถได้ประมาณวินาทีเดียว รถคันนี้ก็กระชากตัวอย่างฉับพลันไปข้างหน้าจนสเตลล่าล้มก้นจ้ำเบ้า ก่อนที่รถจะเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างปกติ “โอ๊ยยยย! เจ็บจัง…”

 

 

รถกระบะคันนี้เป็นรถที่โดยสารไม่สะดวกเอาเสียเลย เมื่อรถคันนี้วิ่งเหยียบหลุมดินบนถนน รถก็จะสั่นสะเทือนจนพวกอารอนแทบจะลอยขึ้นจากพื้นกระบะ พวกเขารู้สึกราวกับที่ๆพวกเขานั่งอยู่นี้กระแทกกับพื้นดินเปล่าๆโดยไม่มีล้อรองรับเลย ซึ่งนี่เป็นเรื่องปกติของรถเก่าที่ไม่มีระบบรองรับการสั่นสะเทือนที่ดีนักอยู่แล้ว แม้พวกเขาจะรู้สึกเจ็บก้นตลอดเส้นทาง แต่ถ้าให้เลือกระหว่างนั่งรถไปกับเดินไป พวกเขาก็คงเลือกที่จะนั่งรถไปอยู่ดี

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

ซักพักรถกระบะคันนี้ก็เคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองอินิเชียโล เมืองนี้แม้จะมีขนาดเล็กแต่ก็เป็นสถานที่ๆคึกคักไม่แพ้เมืองใหญ่ๆ สิ่งก่อสร้างส่วนใหญ่สร้างด้วยอิฐบล็อกแบบเตี้ยๆที่ดูแล้วอาคารที่สูงที่สุดไม่น่าเกินห้าชั้น พื้นถนนยังคงเป็นหน้าดินเหมือนถนนนอกเมือง โคมไฟที่ให้แสงสีเหลืองนวลตามริมถนนช่วยสร้างความสว่างไสวและมีชีวิตชีวาแก่ทุกๆเส้นทาง มีต้นไม้และสวนที่ปลูกตามริมทางมากมายแม้จะไม่ได้มีสีสันสวยงามอะไร ถนนในเมืองดูกว้างเสียจนทำให้ทัศนียภาพภายในเมืองนี้ดูไม่แออัด โล่งสบายตาพอสมควรถึงแม้จะมีพวกร้านแผงลอยขายขนมหรือของเล็กๆน้อยๆที่กระจายขายของอยู่เป็นหย่อมๆก็ตาม ส่วนลักษณะผู้คนภายในเมืองนี้ก็ไม่ค่อยแตกต่างไปจากที่อารอนกับลูเซียเคยเห็นในเมืองของตนเท่าไหร่ คือส่วนใหญ่เป็นมนุษย์ มีอยู่เพียงส่วนน้อยที่เป็นเผ่าบีสต์อยู่ตามท้องถนน

 

 

ยังดีที่รถคันนี้จอดอย่างนิ่มนวลมากพอที่พวกอารอนจะไม่ไถลไปกองกับด้านหน้ากระบะ พวกเขาพากันลงจากรถอย่างระมัดระวัง กล่าวขอบคุณคุณลุงผู้ที่พาพวกเขามาถึงจุดหมาย และเริ่มมองหาสิ่งที่พวกเขาต้องทำเป็นอันดับแรก ซึ่งจะเป็นอะไรไม่ได้นอกจาก อาบน้ำให้ชื่นใจเสียก่อน

 

 

“ที่เมืองนี้ไม่มีโรงอาบน้ำก็จริง แต่ถ้าเป็นโรงแรมก็น่าจะใช้ได้นะคะ” สเตลล่าแนะนำทั้งสองคน และนำทางพวกเขาไปยังโรงแรมถูกๆแห่งหนึ่งในเมืองนี้

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

แม้พนักงานที่โรงแรมจะตกใจพอสมควรกับสภาพของพวกอารอน แต่หลังจากที่อารอนช่วยอธิบาย(โกหก)ว่าพวกเขาพลัดตกไปยังบ่อน้ำทิ้งของเมืองมา ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปล้างเนื้อล้างตัวได้ เมื่อสเตลล่าจ่ายค่าที่พักให้กับทุกคนแล้ว พวกเขาก็ได้ห้องพักห้องหนึ่งที่ดูดีกว่าภายในที่พักอาศัยของชาวเมืองนิดหน่อย คือเตียงสองเตียงสีขาวที่ผ้าปูถูกดึงไว้เรียบตึง โซฟาตัวยาว โคมไฟทองเหลือง ห้องน้ำสองห้อง และสิ่งอำนวยความสะดวกเล็กๆน้อยๆอื่นๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำหรับพวกอารอนที่ต้องการจะอาบน้ำอาบท่าให้หายเหม็นก่อนเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว โดยสเตลล่าจะอาสาไปหาซื้อเสื้อผ้าชั่วคราวถูกๆให้พวกอารอนสวมใส่

 

 

ซักพักใหญ่ๆอารอนก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำนุ่มๆสีขาว แล้วก็ล้มตัวคว่ำลงนอนบนเตียง สีหน้าท่าทางผ่อนคลาย สบายอย่างบอกไม่ถูก ชนิดที่ว่าลบภาพเดิมที่เขาชอบทำหน้าตาจริงจังอยู่ตลอดเวลาไปจนหมด “ฮ้าาาาาาาา เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ อะแหะๆๆๆ…”

 

 

ผ่านไปซักพัก…

 

 

“หืม? ท่าทางเตียงนี้จะนอนสบายนะอารอน?” เจ้าแมวหนุ่มที่เพิ่งรู้สึกตัวด้วยเสียงของลูเซียที่กลับออกมาจากห้องอาบน้ำแล้วในชุดเดียวกับเขา รีบผลุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว กลับมายืนอย่างเรียบร้อย “อะแฮ่ม! ขออภัยด้วยขอรับ พอดีเผลอตัวไปหน่อย…”

 

 

ซักพักสเตลล่าก็กลับมาจากซื้อเสื้อผ้าให้อารอนกับลูเซีย ทั้งสองคนเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำอีกครั้ง อารอนออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคอปกบางๆสีขาวและกางเกงขายาวสีน้ำตาลพร้อมสายโยงบ่า ส่วนลูเซียก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดกระโปรงสองชั้นแขนสั้นสีส้มอ่อน แม้จะไม่ใช่เสื้อผ้าที่สวยหรือคุณภาพดีนัก แต่ดูท่าทางทั้งสองจะรู้สึกพึงพอใจมาก “ขอบคุณมากเลยนะสเตลล่า พวกเราเป็นหนี้บุญคุณเธอจริงๆ” ลูเซียกล่าวอย่างร่าเริง

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถ้าเทียบกับเรื่องที่ฉันจะเล่าให้ฟัง ค่าใช้จ่ายที่ฉันออกให้นี้ยังนับเป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะ” สเตลล่ากล่าวเสียงต่ำที่ฟังดูจริงจัง เธอเดินไปปิดม่านหน้าต่างและล็อกประตูให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินมาหาอารอนกับลูเซียที่กำลังสงสัยในการกระทำของเธอ “สิ่งที่ฉันจะให้พวกคุณดู ห้ามเอาไปบอกกับใครเป็นอันขาดเลยนะคะ”

 

 

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่อารอนกับลูเซียก็รับปาก “ครับ พวกเราจะไม่บอกใครทั้งนั้น”

 

 

สเตลล่าค่อยๆถอดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นเสื้อผ้าจริงๆของเธอที่อยู่ใต้ผ้าคลุมที่ดูลึกลับนั้น เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวประดับลายประสีฟ้าที่ประดับด้วยปุยนุ่นสีขาวคล้ายเมฆสีฟ้าอ่อน ทับเสื้อเปลือยไหล่แขนสั้นและกระโปรงชั้นในสีขาว มีสายหนังสานพันที่รอบต้นคอ ข้อมือและข้อเท้าของเธอ และใส่รองเท้าแตะหนังรัดส้น ลักษณะโดยรวมของเธอแล้วเหมือนนางฟ้ามากๆ แต่เมื่อเธอค่อยๆถอดผ้าคลุมออกจนหมด สิ่งที่อารอนและลูเซียได้เห็นนั้นสร้างความตื่นตาตื่นใจกับพวกเขามากทีเดียว

 

 

หญิงสาวคนนี้มีปีกขนาดใหญ่สีขาวอยู่ที่กลางหลัง เธอคือนางฟ้าจริงๆชัดๆ

 

 

“ป...ปีกงั้นเหรอ!?” อารอนอุทาน “งั้นปีกที่อยู่ที่หูนั่นก็...”

 

 

“ค่ะ ที่หูของฉันไม่ใช่เครื่องประดับ แต่เป็นปีกจริงๆน่ะค่ะ จริงๆแล้วมันใช้เพื่อกรองเสียงแบบใบหูของมนุษย์น่ะค่ะ” เธอพูดยิ้มๆพลางกระดิกหูปีกของเธอเล็กน้อย

 

 

“ถ้าอย่างนั้น...คุณก็คือชาวเซเลสเทียเหรอเนี่ย!?” ลูเซียพูด อารอนรู้สึกสงสัยในชื่อเรียกที่เธอกล่าวถึง

 

 

“ปีกของฉันบาดเจ็บน่ะค่ะ...ฉันถูกฟ้าผ่าเข้าระหว่างที่บินบนท้องฟ้า แล้วก็ร่วงลงมายังโลกราวๆหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา” สเตลล่าหันหลังให้พวกอารอนดู มีรอยไหม้ขนาดใหญ่อยู่ที่ปีกของเธอจริงๆ ปีกของเธอข้างหนึ่งถูกเผาไหม้จนหายไปเกินกว่าครึ่งของเนื้อที่ปีกทั้งหมด แล้วเธอก็หันกลับมา “จริงๆแล้วมีวิธีรักษาอยู่ แต่ยาทั่วไปบนโลกนี้ไม่สามารถรักษาฉันให้หายได้ ต้องใช้สารสกัดจากเมล็ดปุยฝ้ายในจำนวนที่มากพอ และสารสกัดของไวเวิร์นนภาในอัตราส่วนที่เหมาะสมด้วยน่ะค่ะ”

 

 

“ไวเวิร์นนภา...เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมันสิ่งมีชีวิตในตำนานไม่ใช่เหรอ!? มันมีจริงบนโลกด้วยเหรอ!?” ลูเซียถามต่อ

 

 

“มีค่ะ...แต่ไม่ใช่บนโลก แต่เป็นบนท้องฟ้า พื้นที่ๆพวกเราชาวเซเลสเทียอาศัยอยู่นี่แหละค่ะ”

 

 

“ถ้าอย่างนั้น...เราจะช่วยเหลือเธอยังไงดีล่ะ...” ลูเซียเริ่มรู้สึกว่าปัญหานี้มันใหญ่เกินกว่าที่เธอคาดคิด เธอไม่นึกเลยว่าสเตลล่าจะเป็นคนของเผ่าเซเลสเทียอันลึกลับนี้

 

 

“อา...บางทีปัญหานี้อาจจะใหญ่โตเกินไปสำหรับพวกคุณจริงๆสินะ...ถึงได้บอกน่ะค่ะว่าทำได้แค่ ‘รับฟัง’ ถึงฉันจะมีความหวังอยู่นิดๆว่าจะมีใครซักคนที่จะช่วยพาฉันไปรักษาและได้กลับไปยังดินแดนของฉัน” สเตลล่าพูดอย่างเศร้าๆ “แต่มันไม่ง่ายเลยที่ฉันจะหาคนช่วยเหลือได้ด้วยตัวเอง ฉันต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ ฉันอาจจะถูกพวกแองเจิลฮันเตอร์ตามล่าเมื่อไหร่ก็ได้ถ้าฉันถูกพบตัวเข้า...”

 

 

“เอ๋? แองเจิลฮันเตอร์?” ลูเซียรู้สึกสงสัย

 

 

ในขณะที่บรรยากาศรอบตัวของพวกอารอนเริ่มตึงเครียดด้วยการเปิดเผยตัวตนของสเตลล่า ภัยร้ายใหม่ของพวกอารอนก็เริ่มคืบคลานเข้ามาในเมืองนี้เรียบร้อยแล้ว พวกเขาเป็นชายฉกรรจ์ชุดน้ำตาลแดงกลุ่มเล็กๆที่บางคนพกมีดดาบ บางคนก็สะพายอาวุธยาวทรงกระบอกชนิดหนึ่งไว้บนหลัง หรือที่เรารู้จักกันในชื่อปืนไรเฟิล...

 

 

@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@-----@

 

 

To be continued in 7th Memory.


 

******************

Heart Remedy 7th Memory: Angel Hunter (นักล่านางฟ้า)
 

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – ในที่สุดอารอนและลูเซียก็ออกมาจากท่อระบายน้ำของเมืองได้สำเร็จ แต่ลูเซียก็เกิดอาการป่วยจากแผลติดเชื้อ อารอนที่กำลังอับจนหนทางอยู่นั้นได้หญิงสาวคนหนึ่งนามว่าสเตลล่า มาช่วยรักษาอาการป่วยและบาดแผลของลูเซียให้หายดีได้อย่างน่าอัศจรรย์ แล้วพวกเขาก็ได้รวมกลุ่มกันเพื่อเดินทางไปยังเมืองอินิเชียโล่ ที่นั่นพวกเขาได้รู้ความจริงว่าสเตลล่าคือชาวเซเลสเทีย ซึ่งเป็นเผ่ามนุษย์มีปีก เธอได้ร้องขอพวกอารอนให้ช่วยหาทางที่จะพาเธอกลับไปยังดินแดนเซเลสเทีย แต่ขณะเดียวกันก็มีกลุ่มคนปริศนากลุ่มหนึ่งปรากฏตัวภายในเมืองนี้…

 

 

Heart Remedy 7th Memory: Angel Hunter (นักล่านางฟ้า)

 

 

ภายในห้องพักห้องหนึ่งของโรงแรมเล็กๆที่พวกอารอนใช้เป็นที่พักและหลบซ่อนตัวอยู่ อารอนและลูเซียรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดอันน่าประหลาดที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นจากคำขอร้องของสเตลล่า และยังคงจะเพิ่มความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ...

 

 

“พวกแองเจิลฮันเตอร์ เป็นพวกมนุษย์ที่รวมตัวกันเพื่อตามล่าเผ่าเซเลสเทียอย่างเรา โดยเฉพาะเพศหญิง เพื่อจับพวกเราไปขายในตลาดมืด ซึ่งจะมีพวกเศรษฐีหรือชนชั้นสูงในวงการใต้ดินเข้ามาประมูลและซื้อพวกเราไป สำหรับพวกเราแล้ว การถูกจับและเอาไปขายต่อให้แก่พวกใต้ดินนั้น เป็นนรกสำหรับพวกเราเลยล่ะ”

 

 

“เมื่อก่อนพวกเรายังเคยอาศัยในดินแดนของพวกเราบนฟากฟ้าอย่างสงบสุข แต่พอมีชาวเซเลสเทียคนหนึ่งตกลงมายังพื้นโลกด้วยอุบัติเหตุ พวกเราที่เหลือก็ลงไปตามหาเธอ ณ เบื้องล่าง แต่ก็ปรากฏว่าทุกคนที่ลงไปยังพื้นโลกนั้นถูกพวกมนุษย์จับไปหมด...หลายเดือนให้หลัง มีพรรคพวกของเราคนหนึ่งที่หนีรอดมาได้ เล่าประสบการณ์อันเลวร้ายให้พวกเราที่ยังอยู่ได้ฟัง...นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของความหวาดกลัวของพวกเรา”

 

 

“แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา ที่ไม่กลับขึ้นมาล่ะ?”

 

 

แม้อารอนจะไม่ได้ตั้งใจ แต่คำถามของเขาก็ดูเหมือนจะสร้างความลำบากใจที่จะตอบแก่สเตลล่าไม่น้อยจนถึงกับทำให้เธอชักสีหน้า ได้แต่ก้มมองพื้นไม้ของห้องพัก นั่นทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันที แต่ในที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจพูดมันออกไป

 

 

“พวกเขามีทั้งถูกใช้งานสำหรับแสดงโชว์เพื่อเรียกเงินเหมือนสัตว์เลี้ยง...ถูกนำไปเป็นหนูทดลองของพวกนักวิทยาศาสตร์...หรือแม้กระทั่งใช้เป็นเครื่องสนองตัณหาทางเพศ”

 

 

“ตายแล้ว!” ลูเซียตกใจจนเกือบเอามือปิดปากที่กำลังจะร้องลั่นไว้ไม่ทัน ตัวเธอในฐานะเจ้าหญิงที่ไม่ค่อยได้รู้เรื่องราวของโลกภายนอก ไม่เคยรู้เลยว่ามีพวกมนุษย์เช่นเดียวกับเธอที่กระทำการไร้มนุษยธรรมขนาดนี้ได้ลงคอ ความรู้สึกที่เอนเอียงไปทางการตอบรับที่จะช่วยเหลือเทวดาตกสวรรค์อย่างสเตลล่าคนนี้เริ่มก่อตัวขึ้นมาในจิตใจของลูเซีย แม้ว่าเธอจะยังไม่รู้วิธีที่จะช่วยเหลือเลยก็ตาม

 

 

“กระผมทราบนะขอรับว่าองค์หญิงคิดอะไรอยู่”

 

 

เสียงพูดของอารอนที่เบาแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นดึงสติของลูเซียให้รู้ตัว และหันไปมองอารอนด้วยความประหลาดใจ รวมทั้งสเตลล่าด้วย

 

 

“กระผมเข้าใจความรู้สึกของท่านดี แต่ตอนนี้พระราชา พระราชินี และทั้งอาณาจักรนี้เหลือพวกเราเป็นที่พึ่งสุดท้ายนะขอรับ และพวกเราก็ยังไม่ทราบวิธีที่จะช่วยเหลือเธอเลยด้วยซ้ำ...กระผมไม่ได้คัดค้าน เพียงแค่ต้องการย้ำเตือนให้องค์หญิงไม่ลืมภาระหน้าที่ของเราที่กำลังแบกรับอยู่นะขอรับ”

 

 

ราวกับว่าคำเตือนของอารอนจะสร้างทางเลือกอันหนักอื้งสำหรับลูเซียขึ้นมาเสียแล้ว เธอต้องเลือกระหว่างจิตใจของตัวเองที่ไม่อาจดูดายต่อการกระทำของแองเจิล ฮันเตอร์และช่วยเหลือสเตลล่าโดยเร็ว กับภาระอันยิ่งใหญ่ของลูเซียและอารอนที่มีชีวิตของพ่อแม่ของเธอ และอนาคตของทั้งอาณาจักรเป็นเดิมพัน

 

 

ถึงกระนั้น อารอนก็ไม่ใช่คนที่ใจไม้ไส้ระกำ เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาสามารถทำลายความหวังของสเตลล่าลงได้ เขาคิดเช่นนั้นแล้วก็เดินเข้าไปปลอบโยนเด็กสาวมีปีก “คุณสเตลล่า พวกเราต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้คุณต้องได้ยิน ผมเองก็ต้องการจะช่วยเหลือคุณเหมือนกัน แต่พวกเราเองก็กำลังมีภาระหน้าที่ในแบบของพวกเราเองเหมือนกัน...แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจขององค์หญิงอยู่ดี เพราะผมเองก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะตัดสินใจแทนได้”

 

 

อารอนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่สเตลล่าส่งยิ้มเล็กๆให้กับเขา “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันชินแล้วล่ะ”

 

 

สเตลล่าหันกลับไปเปิดหน้าต่างมองดูชาวเมืองที่อยู่ด้านนอก ราวกับว่าเธอกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างเกี่ยวกับผู้คนเหล่านั้น “ฉันพบเจอผู้คนมากมายบนโลกใบนี้ แต่ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่ฉันจะเปิดเผยความจริงที่ว่าฉันมาจากดินแดนเซเลสเทีย และขอความช่วยเหลือกับพวกเขาได้ ถึงจะไม่มีใครสามารถช่วยเหลือฉันได้เลยก็เถอะ...แต่ฉันก็ดีใจทุกครั้งเลยนะเวลาที่พวกเขาเหล่านั้นรับฟัง-----ไม่นะ!!!”

 

 

สเตลล่าปิดผ้าม่านหน้าต่างอย่างแรงจนแทบจะทำมันขาด สาวเท้าหลบไปอยู่ที่มุมห้องอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอที่เคยมีความอาลัยอาวรณ์แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก มือกุมหน้าอกบริเวณหัวใจไว้อย่างแน่นหนาราวกับต้องการจะให้มันสงบลงโดยเร็ว ทั้งอารอนและลูเซียต่างก็ตกตะลึงที่เพิ่งจะเคยเห็นเธอรู้สึกหวาดกลัวขนาดนี้เป็นครั้งแรก

 

 

“องค์หญิงหลบมุมให้พ้นหน้าต่างก่อนนะขอรับ” อารอนกำชับ และขยับตัวไปอยู่ข้างๆหน้าต่าง เขาแง้มผ้าม่านเพียงเล็กน้อยเพื่อมองไปยังข้างนอกหน้าต่าง หาสิ่งที่น่าจะสร้างความหวาดกลัวต่อสเตลล่าได้ถึงเพียงนี้

 

 

ไม่นานเขาก็ได้พบกลุ่มคนที่น่าสงสัยกลุ่มหนึ่งที่อยู่ห่างจากพวกเขาออกไปเพียงไม่กี่ช่วงตึก เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดหนังโทนสีน้ำตาลและแดง สวมหมวกปีกคล้ายพวกคาวบอยหรือกลุ่มมาเฟียอะไรซักอย่าง และบางคนในกลุ่มมีอาวุธปืนยาวสะพายไว้ที่หลัง แต่ที่น่ากลัวก็คือพวกเขาเริ่มมองและชี้มายังโรงแรมที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่นี้แล้ว อาจเป็นเพราะพวกเขาเห็นความผิดปกติที่ผ้าม่านถูกกระชากปิดเมื่อครู่นี้ก็ได้

 

 

“องค์หญิงแล้วก็คุณสเตลล่าช่วยหาที่ซ่อนตัวก่อนนะขอรับ กระผมจะลงไปขับไล่เจ้าพวกนั้นเสียก่อน” เขาหยิบดาบและมีดแล้วออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงลูเซียที่สงสัยในคำเตือนของอารอนไว้เท่านั้น เธอเริ่มเลียนแบบอารอนด้วยการขยับไปข้างๆหน้าต่าง และแง้มผ้าม่านมองดูสถานการณ์ภายนอกหน้าต่างบานนี้...

 

 

O………………………………………………………………….O

 

 

อารอนตรงไปยังกลุ่มคนชุดหนังสีน้ำตาลแดงอย่างระมัดระวัง และเขาคิดไว้ว่าตั้งใจจะทำเป็นเดินผ่านมองดูลาดเลาว่าพวกเขาจะเป็นกลุ่มแองเจิลฮันเตอร์จริงๆหรือไม่ แต่กลับกลายเป็นว่าพอพวกเขาเห็นอารอน พวกเขาที่มีอยู่ราวๆเจ็ดแปดคนก็กระจายกำลังล้อมอารอนไว้เป็นแนวครึ่งวงกลม และจับตามองอารอนไว้อย่างไม่ละสายตา แม้ว่าจะยังคงมีผู้คนเดินผ่านไปมาก็ตาม

 

 

“พวกแกคิดจะทำอะไรน่ะ?” อารอนลองหยั่งเชิงด้วยคำถาม มือข้างหนึ่งของเขาตกอยู่ข้างตัวพร้อมที่จะชักมีดที่อยู่ข้างหลังออกมาได้ทุกเมื่อ

 

 

“หึๆ เปล่าซะหน่อย พวกเราแค่จะถามคำถามซักสองสามข้อเฉยๆเท่านั้นเองเจ้าแมวเอ๋ย” หนึ่งในกลุ่มชายชุดน้ำตาลแดงเริ่มเดินออกมาข้างหน้านิดหนึ่ง และเริ่มถามคำถาม “แกอยู่ที่โรงแรมตรงนั้นข้างหลังแกใช่รึเปล่า?”

 

 

“หืม? แล้วยังไง?” อารอนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ถามกลับ

 

 

“แกเห็นผู้หญิงมีปีกเข้ามาพักในโรงแรมรึเปล่าวะ?”

 

 

“ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงมีปีกซักหน่อย”

 

 

“พอดีพวกฉันรู้จักกับผู้หญิงมีปีกที่ว่านั่นน่ะ พวกฉันอยากจะไปหาเธอคนนั้นซักหน่อย”

 

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะหือ?”

 

 

“ปล๊าว~ พอดีฉันเห็นแกเดินออกมาจากโรงแรมนั้นน่ะ ก็เลยนึกว่าแกจะรู้จักยัยนั่นซักหน่อย งั้นพวกฉันขอไปค้นที่โรงแรมนั่นหน่อยได้มั้ยล่ะ?”

 

 

อารอนตั้งใจอยู่แล้วว่ายังไงก็ไม่ให้พวกมันเข้าใกล้โรงแรมเด็ดขาด เขาปฏิเสธพวกมันไป “คงไม่ได้ล่ะนะ พอดีเพื่อนฉันไม่ชอบให้มีคนบุกห้องพักของเขาน่ะนะ”

 

 

“ไม่เอาน่า~ แค่ไปตรวจสอบอะไรนิดหน่อยเท่านั้นเอง เดี๋ยวพวกเราก็ไปแล้ว” พวกเขาเริ่มทำเป็นจับมีดดาบที่อยู่ข้างตัวเหมือนจะขู่ว่าถ้าไม่ยอม จะต้องมีการเลือดตกยางออกกันอย่างแน่นอน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่อารอนจะกลัวอยู่แล้ว ที่เขาสงสัยและรู้สึกได้ถึงความผิดปกตินั้น ในตอนแรกเขาตั้งใจไว้ว่าจะถ่วงเวลารอให้ตำรวจซักนายที่คอยดูแลเมืองนี้ผ่านมาพบ และใช้ช่วยในการกีดกันไม่ให้พวกคนกลุ่มนี้เข้าใกล้สเตลล่า แต่เวลาผ่านไปเป็นนาทีแล้วกลับไม่มีตำรวจซักนายเดินผ่านมาเลย

 

 

“ฉันขอล่ะ เพื่อนฉันขี้ตกใจง่าย ที่อื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมไม่ไปดูล่ะ” อารอนพยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลสุดๆในแบบของเขาแล้ว แต่กลับยิ่งทำให้กลุ่มคนเหล่านี้เริ่มหมดความอดทน และชี้หน้ามาทางอารอน “เฮ้ย! แกนี่มันดื้อชะมัดเลยว่ะ ไม่เคยได้ยินชื่อแองเจิลฮันเตอร์รึไงห๊ะ?”

 

 

“(หึ...ใช่อย่างที่คิดจริงๆซะด้วยแฮะ)” อารอนยิ้มอย่างมีเลศนัย หนึ่งในกลุ่มคนที่อารอนแน่ใจแล้วว่าคือพวกแองเจิลฮันเตอร์เดินเข้ามาใกล้อารอน ดูเหมือนหนทางที่ดีที่สุดในตอนนี้จะไม่ใช่การพึ่งตำรวจ แต่เป็นการพึ่งตัวเองแล้ว เขาคิดเช่นนั้นแล้วก็ทำหน้าตื่น ชี้ตรงไปยังด้านหลังพวกมันทันที “เฮ้ย! นั่นรึเปล่าผู้หญิงที่พวกแกตามหาน่ะ?”

 

 

พวกแองเจิลฮันเตอร์หันหลังตามนิ้วของอารอนกันพรึ่บพรั่บ พยายามสอดส่องสายตามองหาคนที่เขาพูดถึง กว่าจะรู้ตัวอีกทีว่าพวกมันโดนหลอก และหันหลังกลับมา หนึ่งในสมาชิกของมันที่เดินไปหาอารอนในตอนแรกก็ถูกเขาใช้มีดปาดคอตายไปแล้ว “อื๊อ!!!” มันล้มลงแน่นิ่งกับพื้นถนนลานดินพร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็น

 

 

“เฮ้ย!! ไอ้นี่!!?” แองเจิลฮันเตอร์อีกคนหนึ่งชักดาบแล้ววิ่งตรงเข้าฟันอารอนทันที แต่อารอนก็รอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาใช้สันมีดเหวี่ยงใส่ดาบของศัตรูที่ฟาดลงมาอย่างแรงจนมันเสียหลัก และถูกอารอนใช้ด้านคมฟันกลับจนสร้างบาดแผลให้กับมันได้

 

 

ปัง!!! หนึ่งในพวกมันชักปืนยาวที่เรียกว่าไรเฟิลยิงเข้าใส่อารอน และเขาถูกยิงเฉี่ยวเข้าที่แขน เสียงปืนที่ดังลั่นเริ่มสร้างความแตกตื่นให้กับชาวเมืองที่อยู่บริเวณนั้น บางคนก็วิ่งหนีออกห่างจากแถวนั้นไปไกล อารอนเริ่มรู้สึกว่าเขามีปัญหากับพวกใช้อาวุธระยะไกล แต่ก่อนอื่นเขาต้องจัดการกับศัตรูที่ตรงเข้ามารุมเขาทีเดียวสองคนเสียก่อน

 

 

อารอนชักดาบออกมาฟันศัตรูไปพร้อมๆกับเหลือบมองศัตรูอีกคนที่หาจังหวะเข้ามาช่วยโจมตี ซึ่งเป็นงานที่ยากสำหรับเขาพอสมควร เขาใช้ทั้งดาบทั้งมีดปัดป้องและโจมตีศัตรูทั้งสองคนจนสุดตัว จนกระทั่งเพื่อนของมันที่ใช้ปืนยิงใส่อารอนนัดที่สอง ปัง!!! คราวนี้เขาถูกยิงเข้าที่ต้นขาจนเขาเสียหลัก และเจ็บปวดเอาเรื่อง แต่เขาจะหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้ เขากัดฟันแล้วใช้ดาบฟันศัตรูคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆอารอนได้สำเร็จ และสำเร็จโทษด้วยการแทงเข้าที่อก

 

 

ทว่า ระหว่างที่อารอนกำลังถอนดาบออก เขาก็เหลือบไปเห็นว่าศัตรูที่อยู่ข้างๆมือปืนเมื่อกี้ก็ชักปืนไรเฟิลของเขาขึ้นมาเช่นกัน เขาต้องไม่รอดแน่ถ้ามีคนช่วยยิงปืนสองคนเช่นนี้ แล้วเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นมือปืนคนที่สองนี้ถูกอะไรบางอย่างปักเข้าที่หน้าผากของมันอย่างแรงจนร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมๆกับปืนของมัน

 

 

มือปืนคนแรกหันไปดูเพื่อนของมันทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น...ก้านไม้ยาวที่มีเส้นขนหลากสีติดกันเป็นแผงตรงหัวก้านไม้ปักคาหน้าผากจนเกือบทะลุ มันคือลูกธนูแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย อารอนที่เห็นลูกธนูก็ยิ้มออก เขารู้จักผู้ที่ใช้ธนูคนนี้ เพราะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเป็นฝ่ายช่วยเหลือเขา อารอนหันกลับไปยังทิศที่ลูกธนูถูกยิงมาทันที

 

 

“เครสต์!? นี่นาย!?”

 

 

“ไงเพื่อน!” เจ้าของลูกธนูทักทายอย่างรวดเร็ว

 

 

O………………………………………………………………….O

 

 

To be continued in 8th  Memory.

 

ติชมกันได้ตามสะดวก และสวัสดีปีใหม่ครับผม!!:pika01:

Link to comment
Share on other sites

เอิ่มพระเอกนี่กดสูตรอมตะ หรือเปล่า โดนยิงตั้งสองนัดนี่แค่เจ็บเองรึ

Link to comment
Share on other sites

แค่ถากๆตรงแขนกับโดนยิงที่ขาเองครับแหม่ ไม่ได้ยิงโดนจุดสำคัญเลย

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...

กลับมาอัพเดตฟิคกันอีกแล้วนะฮะ อาจจะช้าไปหน่อย เกือบข้ามเดือนเลย ฮ่าๆ แต่ก็ถือเป็นฟิคตอนแรกของปีนี้เลยนะครับ วันนี้ขอลงทีเดียวสองตอนรวด!

 

Heart Remedy 8th Memory: Angel Saver (ผู้กอบกู้นางฟ้า)

Spoiler

ความเดิมตอนที่แล้ว – ขณะที่สเตลล่ากำลังเล่าเรื่องความน่าสะพรึงกลัวของกลุ่มแองเจิลฮันเตอร์ ซึ่งเป็นองค์กรล่าชาวเซเลสเทียให้อารอนกับลูเซียฟังนั้น เธอก็พบกับพวกของมันที่อยู่นอกโรงแรมเข้า อารอนจึงอาสาออกไปขับไล่พวกแองเจิลฮันเตอร์เพียงลำพัง แต่ไม่นานเขาก็กำลังจะเสียท่าให้กับพวกมัน ทว่า ทันใดนั้นเองก็มีผู้ใช้ธนูปริศนามาช่วยอารอนเอาไว้ และดูเหมือนว่าอารอนจะรู้จักกับเขาเป็นอย่างดีเสียด้วย…

 

 

Heart Remedy 8th Memory: Angel Saver (ผู้กอบกู้นางฟ้า)

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีหลังจากการต่อสู้ระหว่างอารอนกับพวกแองเจิลฮันเตอร์ได้เริ่มต้นขึ้น...ณ โรงแรมที่ลูเซียและสเตลล่าซ่อนตัวอยู่ ลูเซียกำลังแอบแง้มผ้าม่านหน้าต่างบานหนึ่งของโรงแรม เฝ้ามองการต่อสู้ของอารอนที่อยู่ห่างออกไปด้วยใจที่ภาวนาอย่างเต็มที่ให้อารอนเอาชนะพวกมันให้ได้

 

 

“ท่านเจ้าหญิงลูเซีย...”

 

 

“เห๊ะ?” เสียงสั่นเครือของสเตลล่าช่วยดึงสมาธิของลูเซียให้กลับสู่ปัจจุบัน เธอหันไปถามสเตลล่าที่สวมผ้าคลุมหลบมุมอยู่ที่ฝั่งซ้ายมือของห้องอย่างหวาดระแวง “มีอะไรเหรอ?”

 

 

สเตลล่าถอนหายใจครั้งหนึ่งเพื่อสงบจิตใจของตนก่อนที่จะกล่าวถาม “คุณอารอนคงไม่ใช่ว่ากำลังต่อสู้กับพวกแองเจิลฮันเตอร์อยู่ใช่มั้ยคะ?...”

 

 

ลูเซียส่ายหน้าและตอบยิ้มๆ “เขาทำอย่างที่เธอว่าอยู่แหละจ้ะ”

 

 

    ปัง!!!

 

 

เสียงลั่นไกปืนลูกซองของพวกแองเจิลฮันเตอร์ที่ดังสนั่นมาถึงภายในห้องนี้ทำให้ลูเซียหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ ผู้คนเบื้องล่างเริ่มเกิดการแตกตื่นวิ่งหนีห่างออกไปจากพื้นที่บริเวณที่อารอนและพวกแองเจิลฮันเตอร์ปะทะกัน เธอดูไม่ออกว่าอารอนถูกยิงเข้าหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าอารอนยังคงสามารถประดาบกับพวกมันได้อย่างไม่ย่อท้อ

 

 

“น-นั่นแหละค่ะ! ปืนที่พวกนั้นใช้ล่าพวกฉัน ศัตรูมีอาวุธปืนแบบนั้นจะไม่เป็นไรเหรอคะ!? พวกแองเจิลฮันเตอร์น่ะน่ากลัวมากเลยนะคะ!” สเตลล่ากล่าวอย่างเป็นห่วง ลูเซียเองก็รับรู้ได้ว่าสเตลล่าห่วงอารอนเพียงใด เพราะอารอนเองก็สำคัญต่อเธอยิ่งกว่านั้นเสียอีก เธอก็กำลังเฝ้ามองดูการต่อสู้นี้อย่างไม่วางตา เพียงแต่ความเชื่อใจของเธอที่มีต่ออารอนนั้นต่างกันออกไป

 

 

“ไม่ต้องห่วงไปหรอกสเตลล่า ฉันเชื่อว่าอารอนสู้พวกเขาได้อยู่แล้วล่ะ ไม่งั้นพวกเราก็คงไม่รอดออกมาจากปราสาทหรอก”

 

 

ขณะที่ลูเซียกำลังพูดให้สเตลล่ารู้สึกผ่อนคลายและวางใจมากขึ้นท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกนัดอยู่นั้น จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์ที่เธอไม่คาดคิด เมื่อมีชายหนุ่มคนหนึ่งพร้อมธนูในมือ เข้ามาร่วมการต่อสู้ด้วยการยิงธนูเข้าที่หัวของหนึ่งในพวกแองเจิลฮันเตอร์จนล้มลงแน่นิ่งไป

 

 

“อ๊ะ!? มาดูนี่สิสเตลล่า! มีคนมาช่วยอารอนด้วยล่ะ!” ลูเซียร้องอย่างตื่นเต้น จนสเตลล่ารู้สึกใจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด “จ...จริงเหรอคะ?”